Τα χρυσά 00s δεν άρχισαν με touchscreens.
Άρχισαν με υπομονή.
Σωτήριο έτος 2000. Η κινητή τηλεφωνία έχει ήδη μπει στη ζωή μας, τα SMS αρχίζουν να εξελίσσονται στο πρώτο πραγματικό killer app της εποχής, και κάπου εκεί εμφανίζεται άλλο ένα μαγικό αρκτικόλεξο: WAP.
Wireless Application Protocol.
Ή, όπως το ζούσαμε τότε, η πρώτη υπόσχεση ότι το Internet θα έμπαινε στην τσέπη μας.
Όχι βέβαια το Internet όπως το ξέρουμε σήμερα. Όχι φωτογραφίες, όχι social media, όχι video, όχι ατελείωτο scrolling μέχρι να ξεχάσεις γιατί άνοιξες το κινητό εξαρχής.
Μιλάμε για πέντε γραμμές σε μαυρόασπρη οθόνη.
Πέντε γραμμές.
Και όμως, τότε αυτό αρκούσε για να νιώσεις ότι κρατούσες κάτι από το μέλλον.
Το Ericsson R320s ήταν μία από εκείνες τις συσκευές που δεν προσπαθούσαν να είναι όμορφες με τον σημερινό τρόπο. Ήταν μακρύ, λεπτό, ορθογώνιο, με καμπύλες και εξωτερική κεραία. Σελιδοδείκτης κανονικός, όπως εύστοχα το είχε χαρακτηρίσει μέλος του forum. Παρόλα αυτά, είχε χαρακτήρα. Και εκείνη την εποχή, ο χαρακτήρας μετρούσε.
Δεν ήταν συσκευή για όλους. Δεν ήταν το Nokia 3310 που έβλεπες παντού. Δεν ήταν το εύκολο, το λαϊκό, το αυτονόητο. Ήταν Ericsson, με το κλασικό μενού της εταιρείας, με τη γνωστή λογική πλοήγησης, με εκείνη την πιο σοβαρή, λίγο επαγγελματική αύρα που είχαν τα καλύτερα Ericsson της εποχής.
Και φυσικά, είχε WAP.
Σήμερα αυτό ακούγεται σχεδόν αστείο. Τότε όμως ήταν τεχνολογικό παράθυρο.
Άνοιγες τον WAP browser, περίμενες, έβλεπες γραμμή γραμμή το περιεχόμενο να φορτώνει, και ένιωθες ότι συμμετέχεις σε κάτι νέο. Ειδήσεις, απλές σελίδες, πληροφορίες, ίσως κάποιο portal του παρόχου, όλα κομμένα και ραμμένα για μια μικρή οθόνη που πάλευε να χωρέσει τον κόσμο.
Και ας μην κοροϊδευόμαστε. Ήταν αργό. Ήταν περιορισμένο. Ήταν άβολο. Το κόστος χρήσης δεν ήταν αμελητέο, οι ρυθμίσεις ήθελαν υπομονή, και τα δίκτυα της εποχής δεν είχαν καμία σχέση με αυτό που θεωρούμε σήμερα δεδομένο.
Αλλά εκεί ήταν και η μαγεία.
Δεν είχαμε GPRS στη συγκεκριμένη συσκευή. Δεν είχαμε Bluetooth. Δεν είχαμε κάμερα. Δεν είχαμε MP3. Δεν είχαμε εφαρμογές όπως τις ξέρουμε σήμερα. Αν ήθελες να περάσεις κάτι από τον υπολογιστή στο κινητό, είχες καλώδιο ή υπέρυθρες. Και αν κατάφερνες να συγχρονίσεις ή να μεταφέρεις κάτι σωστά, ένιωθες περίπου σαν διαχειριστής δορυφορικού σταθμού.
Το R320s όμως είχε κάτι πιο σημαντικό.
Ήταν από τις συσκευές που άλλαζαν τον τρόπο που έβλεπες το κινητό τηλέφωνο. Δεν ήταν πλέον μόνο για κλήσεις και SMS. Ήταν τερματικό. Ήταν εργαλείο πρόσβασης. Ήταν η πρώτη, ατελής, αργή και πεισματάρικη απόπειρα να ενωθεί η κινητή τηλεφωνία με το Διαδίκτυο.
Και αυτό, για όσους το ζήσαμε τότε, είχε άλλη βαρύτητα.
Για να αποκτήσεις τέτοια συσκευή, συνήθως έμπαινες σε διαδικασία συμβολαίου, επιδότησης, χαρτιών, εγγυήσεων και λοιπών τελετουργιών της παλιάς κινητής τηλεφωνίας. Δεν πήγαινες απλώς σε ένα κατάστημα, πλήρωνες και έφευγες με το νέο σου gadget. Η αγορά κινητού τελευταίας τεχνολογίας είχε διαδικασία. Είχε αναμονή. Είχε ψάξιμο. Είχε και λίγη τρέλα.
Ίσως γι’ αυτό τα θυμόμαστε τόσο έντονα.
Γιατί κάθε συσκευή δεν ήταν απλώς αναβάθμιση. Ήταν μικρό κεφάλαιο ζωής.
Το Ericsson R320s δεν ήταν τέλειο κινητό. Δεν ήταν καν το πιο πρακτικό κινητό της εποχής του. Ήταν όμως ένα από τα πρώτα που μας έδειξαν ότι το κινητό τηλέφωνο δεν θα έμενε για πάντα τηλέφωνο.
Και κάπως έτσι, μέσα από πέντε μαυρόασπρες γραμμές, αρχίσαμε να βλέπουμε το μέλλον.
Όχι καθαρά.
Αλλά αρκετά για να το κυνηγήσουμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου