Βρισκόμαστε στο 2009.
Η αγορά των smartphones βρίσκεται σε μια από τις πιο ενδιαφέρουσες μεταβατικές περιόδους της ιστορίας της. Το iPhone έχει ήδη αλλάξει τους κανόνες του παιχνιδιού, το Symbian εξακολουθεί να έχει τεράστια βάση χρηστών αλλά δείχνει να βαραίνει, τα Windows Mobile επιμένουν να απευθύνονται σε όσους είχαν υπομονή και γερά νεύρα, και κάπου εκεί, από το πουθενά σχεδόν, εμφανίζεται όλο και πιο έντονα ένα νέο λειτουργικό.
Android.
Στην αρχή, ας είμαστε ειλικρινείς, δεν έπειθε τους πάντες. Το πρώτο HTC Dream, γνωστό και ως T Mobile G1, είχε ενδιαφέρον, είχε QWERTY πληκτρολόγιο, είχε Google DNA, αλλά περισσότερο θύμιζε συσκευή για developers και λιγότερο ολοκληρωμένο smartphone για τον απλό χρήστη. Το HTC Magic ήταν πιο κομψό, πιο ώριμο, πιο «κινητό» στην καθημερινή χρήση, αλλά και πάλι κάτι έλειπε.
Και μετά ήρθε το HTC Hero.
Για να καταλάβουμε όμως το Hero, πρέπει πρώτα να θυμηθούμε ποια ήταν τότε η HTC.
Δεν ήταν ακόμη η εταιρεία που θα γνώριζε ο πολύς κόσμος λίγα χρόνια αργότερα. Για εμάς όμως, τους πιο παλιούς των forums, η HTC ήταν ήδη γνωστή υπόθεση. Qtek, TyTN, Touch, Diamond, Windows Mobile συσκευές, cooked ROMs, πειράγματα, συγχρονισμοί, ActiveSync, stylus, registry tweaks και όλα εκείνα τα όμορφα βασανιστήρια που χαρακτήριζαν την εποχή.
Η HTC ήξερε να φτιάχνει συσκευές για power users. Για ανθρώπους που δεν ήθελαν απλώς να πάρουν τηλέφωνο ή να στείλουν SMS. Ήθελαν να έχουν μαζί τους ένα μικρό εργαλείο τσέπης. Έναν προσωπικό υπολογιστή σε σμίκρυνση, με όλα τα καλά και τα στραβά που αυτό συνεπαγόταν.
Το HTC Hero ήταν ίσως η πρώτη Android συσκευή που προσπάθησε σοβαρά να βγάλει το Android από το στενό πλαίσιο του τεχνολογικού πειράματος και να το παρουσιάσει ως κάτι πιο ώριμο, πιο φιλικό, πιο καθημερινό.
Πρώτη εντύπωση;
Μα, φυσικά, το σχήμα.
Εκείνο το χαρακτηριστικό κάτω μέρος, το περίφημο chin, ήταν από τα στοιχεία που δεν τα ξεχνούσες. Άλλους τους ξένιζε, άλλους τους άρεσε, αλλά αδιάφορο δεν άφηνε κανέναν. Η συσκευή είχε καμπύλες, είχε προσωπικότητα, είχε την αίσθηση ότι δεν φτιάχτηκε απλώς για να μοιάζει με όλα τα υπόλοιπα. Δεν ήταν ένα ακόμα μαύρο ορθογώνιο χωρίς ταυτότητα.
Και τολμώ να πω ότι αυτό της έδινε χαρακτήρα.
Η οθόνη του ήταν 3.2 ιντσών, capacitive, με ανάλυση 320Χ480 pixels. Σήμερα αυτό προκαλεί χαμόγελο, αλλά τότε ήταν απολύτως αποδεκτό μέγεθος για smartphone. Η συσκευή διέθετε επεξεργαστή Qualcomm στα 528 MHz, 288 MB RAM, 512 MB ROM, υποδοχή microSD, WiFi, GPS, Bluetooth, HSDPA και κάμερα 5 MPixels με autofocus.
Όχι, δεν ήταν τέρας επιδόσεων. Όχι, δεν είχε την αμεσότητα του iPhone. Όχι, το Android της εποχής δεν είχε ακόμη την ωριμότητα που γνωρίζουμε σήμερα. Αλλά είχε κάτι άλλο.
Είχε προοπτική.
Και κυρίως, είχε HTC Sense.
Εδώ βρίσκεται και η πραγματική σημασία του Hero.
Το HTC Sense δεν ήταν απλώς ένα skin πάνω από το Android. Ήταν μια ολόκληρη φιλοσοφία χρήσης. Ήταν η προσπάθεια της HTC να πάρει ένα λειτουργικό που τότε έμοιαζε κάπως άδειο, τεχνικό και άχαρο, και να του δώσει ανθρώπινο πρόσωπο.
Αρχικές οθόνες με widgets, ρολόι και καιρός που έγιναν σχεδόν σήμα κατατεθέν, καλύτερη εφαρμογή επαφών, πιο προσεγμένο dialer, πιο λογική οργάνωση, πιο όμορφα γραφικά, πιο ζωντανή αίσθηση. Εκεί που το καθαρό Android τότε έδειχνε σαν σκελετός, το Sense έβαζε πάνω του σάρκα, ρούχα και λίγη αξιοπρέπεια.
Για να θυμούνται οι παλαιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι, τότε αυτά δεν ήταν αυτονόητα.
Το να ανοίγεις το κινητό και να βλέπεις πληροφορία στην αρχική οθόνη, χωρίς να ψάχνεις μέσα σε μενού και εφαρμογές, ήταν σοβαρή υπόθεση. Το να έχεις widgets που έδιναν αίσθηση προσωπικού χώρου στη συσκευή ήταν κάτι που ξεχώριζε το Android από την πιο κλειστή λογική του iPhone.
Και το Hero ήταν από τις πρώτες συσκευές που το έδειξαν αυτό με τρόπο πειστικό.
Φυσικά, υπήρχαν και τα στραβά.
Η ταχύτητα δεν ήταν πάντα αυτή που θα θέλαμε. Το hardware έδειχνε τα όριά του όταν άρχιζες να φορτώνεις εφαρμογές και widgets. Το Android Market της εποχής δεν είχε καμία σχέση με το σημερινό οικοσύστημα εφαρμογών. Πολλές εφαρμογές ήταν πειραματικές, άλλες μισοτελειωμένες, άλλες φτιαγμένες περισσότερο με ενθουσιασμό παρά με εμπορική λογική.
Αλλά αυτό ακριβώς ήταν και το ωραίο.
Υπήρχε η αίσθηση ότι κάτι χτίζεται μπροστά στα μάτια μας.
Όσοι ερχόμασταν από Symbian, PalmOS ή Windows Mobile, είχαμε συνηθίσει να βλέπουμε τα smartphones ως μικρά τεχνικά οικοσυστήματα. Κάθε πλατφόρμα είχε τη δική της λογική, τη δική της κοινότητα, τα δικά της προβλήματα, τα δικά της φανατικά μέλη. Δεν υπήρχε ακόμη η σημερινή μονοκαλλιέργεια. Δεν ήταν όλα Android ή iOS. Υπήρχε πραγματική ποικιλία.
Το Hero ήρθε σε εκείνη ακριβώς τη στιγμή. Όταν το παλιό δεν είχε πεθάνει ακόμα και το νέο δεν είχε κυριαρχήσει ακόμη.
Στην Ελλάδα και στην Κύπρο, τέτοιες συσκευές δεν τις αγόραζες απλώς επειδή τις είδες σε μια διαφήμιση. Ήθελε ψάξιμο. Ήθελε forums. Ήθελε να διαβάσεις reviews, εντυπώσεις χρηστών, προβλήματα με ελληνικά, συμβατότητα με δίκτυα, αυτονομία, εφαρμογές, αναβαθμίσεις. Ήθελε να δεις τι λένε οι άλλοι που το είχαν ήδη στα χέρια τους.
Και αυτό ήταν μεγάλο μέρος της μαγείας.
Δεν υπήρχε μόνο η συσκευή. Υπήρχε η κοινότητα γύρω από τη συσκευή.
Άλλοι έλεγαν ότι το Android είναι το μέλλον. Άλλοι κρατούσαν γερά το Symbian. Άλλοι δεν εγκατέλειπαν με τίποτα τα Windows Mobile. Οι Palmάδες είχαν ήδη αρχίσει να ζουν το τέλος μιας εποχής. Και οι iPhone users κοιτούσαν τους υπόλοιπους με εκείνη τη σιγουριά που συχνά συνοδεύει όσους έχουν βρει πρώτοι το νέο trend.
Το HTC Hero δεν ήταν η συσκευή που έκανε το Android κυρίαρχο από μόνη της. Δεν θα ήταν σωστό να του δώσουμε μεγαλύτερο βάρος από αυτό που είχε.
Ήταν όμως ένα από τα πρώτα Android smartphones που έδειξαν ότι η πλατφόρμα είχε μέλλον και εκτός στενού κύκλου developers και τεχνολογικά ανήσυχων χρηστών.
Έδειξε ότι το Android μπορούσε να είναι παραμετροποιήσιμο, ανοιχτό, ευέλικτο, αλλά ταυτόχρονα πιο φιλικό και πιο όμορφο. Έδειξε ότι οι κατασκευαστές μπορούσαν να βάλουν τη δική τους υπογραφή πάνω στο λειτουργικό. Καλώς ή κακώς, αυτό θα χαρακτήριζε όλη την επόμενη δεκαετία.
Το κοιτάζω σήμερα, τόσα χρόνια μετά, και σκέφτομαι ότι το Hero ήταν από εκείνες τις συσκευές που δεν έγιναν θρύλος μόνο λόγω πωλήσεων ή επιδόσεων. Έγιναν σημαντικές επειδή στάθηκαν σε μια κρίσιμη καμπή.
Ήταν εκεί όταν το Android άρχισε να αποκτά χαρακτήρα.
Ήταν εκεί όταν η HTC βρισκόταν στο απόγειο της δημιουργικής της αυτοπεποίθησης.
Ήταν εκεί όταν ακόμα πιστεύαμε ότι κάθε νέα συσκευή μπορούσε να φέρει κάτι διαφορετικό στο τραπέζι.
Και ίσως αυτό είναι που μου λείπει περισσότερο από εκείνη την εποχή.
Δεν ήταν όλα καλύτερα τότε. Ας μη γράφουμε και παραμύθια. Οι συσκευές κόλλαγαν, οι μπαταρίες μας άγχος έδιναν, οι εφαρμογές δεν ήταν πάντα αξιόπιστες, τα ελληνικά ήθελαν συχνά πατέντες, και οι αναβαθμίσεις ήταν πολλές φορές υπόθεση υπομονής.
Αλλά υπήρχε ενθουσιασμός.
Υπήρχε η αίσθηση ότι η επόμενη συσκευή δεν θα ήταν απλώς λίγο πιο γρήγορη από την προηγούμενη. Θα ήταν διαφορετική.
Και το HTC Hero ήταν διαφορετικό.
Όχι τέλειο.
Αλλά αυθεντικό.
Και σε μια εποχή όπου πολλά smartphones μοιάζουν πια μεταξύ τους, αυτό από μόνο του αρκεί για να το θυμόμαστε με σεβασμό.
Πόσοι από εσάς το είχατε ή το χαζεύατε τότε στα reviews και στα forums;
