Σωτήριο έτος 2003.
Η Nokia βρίσκεται στην κορυφή του κόσμου. Τα 3310, 6310i, 7210 και 7650 έχουν ήδη γράψει τη δική τους ιστορία. Τα κινητά δεν είναι πια μόνο για κλήσεις και SMS. Έχουν αρχίσει να αποκτούν χρώμα, κάμερες, εφαρμογές, memory cards, Bluetooth, menus που μοιάζουν περισσότερο με μικρό λειτουργικό και λιγότερο με απλή λίστα επιλογών.
Και κάπου εκεί εμφανίζεται το Nokia 6600.
Ή, όπως το θυμόμαστε πολλοί, το «αυγό». Ή το "μπιφτέκι".
Ένα κινητό που τότε δεν έμοιαζε ακριβώς με τίποτα άλλο. Δεν είχε το αυστηρό business ύφος του 6310i. Δεν είχε το πειραματικό, σχεδόν παράξενο design του 3650 με το κυκλικό πληκτρολόγιο. Δεν είχε το gaming attitude του N-Gage. Το 6600 στεκόταν κάπου στη μέση.
Ήταν σοβαρό, αλλά όχι βαρετό.
Ήταν smartphone, αλλά όχι απαγορευτικά περίπλοκο.
Ήταν premium, αλλά με εκείνη την περίεργη Nokia αυτοπεποίθηση που έλεγε, «ναι, αυτό είναι το σχήμα του, deal with it».
Για εμένα, το Nokia 6600 έχει και μία πιο προσωπική υποσημείωση. Δεν αγοράστηκε από την Κύπρο. Ήταν πανάκριβο εδώ. Από εκείνες τις συσκευές που τις έβλεπες στη βιτρίνα, τις κοιτούσες λίγο παραπάνω από όσο έπρεπε, και μετά έκανες τον υπολογισμό στο μυαλό σου και σε έπιανε σιωπή.
Τελικά ήρθε από Dubai.
Και αυτό από μόνο του λέει πολλά για την εποχή. Πριν τα online stores γίνουν καθημερινότητα, πριν τα price comparison sites, πριν το «παραγγέλνω και έρχεται αύριο», υπήρχε η άλλη διαδρομή. Ο γνωστός που ταξιδεύει. Η αγορά από έξω. Η συσκευή που φτάνει στα χέρια σου σαν μικρό τεχνολογικό τρόπαιο.
Και το 6600 ήταν ακριβώς αυτό.
Ένα τρόπαιο της πρώτης smartphone εποχής.
Το πρώτο πράγμα που σε τραβούσε ήταν η οθόνη. TFT, 176 x 208 pixels, 65.536 χρώματα. Σήμερα ακούγεται σαν ανέκδοτο από μουσείο. Τότε όμως ήταν παράθυρο. Ήταν η διαφορά ανάμεσα στο «έχω κινητό» και στο «κρατάω κάτι πιο κοντά σε υπολογιστή τσέπης».
Το Series 60 UI πάνω σε Symbian OS 7.0s είχε άλλη αίσθηση. Εικονίδια. Φάκελοι. Εφαρμογές. Multitasking λογική, έστω με τους περιορισμούς της εποχής. Δεν ήσουν κλειδωμένος σε ένα απλό firmware menu. Μπορούσες να εγκαταστήσεις εφαρμογές. Να ψάξεις SIS files. Να δοκιμάσεις file managers, viewers, media players, utilities, παιχνίδια, themes.
Για τους power users των 00s, αυτό δεν ήταν λεπτομέρεια.
Ήταν πρόσκληση.
Το 6600 είχε 104 MHz ARM επεξεργαστή και περίπου 6 MB εσωτερικής μνήμης. Ναι, 6 MB. Όχι GB. MB. Και όμως, με MMC κάρτα στο πλάι και λίγη υπομονή, άνοιγε ένας μικρός κόσμος. Εκεί έμπαιναν φωτογραφίες, βίντεο, ringtones, εφαρμογές, backups, και φυσικά εκείνα τα αρχεία που περνούσαμε από Bluetooth λες και κάναμε παράνομη ανταλλαγή πυρηνικών σχεδίων.
Το Bluetooth τότε ήταν κοινωνικό εργαλείο.
Δεν ήταν απλώς connectivity. Ήταν τελετουργία.
«Άνοιξε Bluetooth.»
«Ποιο όνομα έχεις;»
«Στείλε μου το ringtone.»
«Πέρασε μου εκείνο το game.»
Και φυσικά υπήρχε και το IrDA, για όσους θυμούνται την εποχή που έπρεπε να βάλεις δύο συσκευές αντικριστά, ακίνητες, σαν να έκαναν διαπραγμάτευση ειρήνης στο τραπέζι.
Η VGA κάμερα ήταν άλλο μεγάλο σημείο. 640 x 480 pixels. Σήμερα θα την απορρίπταμε πριν καν ανοίξει το camera app. Τότε όμως ήταν μαγεία. Να βγάζεις φωτογραφία από το κινητό σου, να τη βλέπεις αμέσως, να την αποθηκεύεις, να τη στέλνεις, να την κρατάς. Όχι με ποιότητα. Με δυνατότητα.
Αυτή ήταν η λέξη κλειδί για το Nokia 6600.
Δυνατότητα.
Δεν ήταν τέλειο. Είχε όγκο. Είχε βάρος. Το joystick ήθελε αγάπη και προσοχή. Το Symbian μπορούσε να γίνει αργό, ιδιότροπο, ακόμα και εκνευριστικό. Οι εφαρμογές δεν ήταν πάντα σταθερές. Η μνήμη γέμιζε γρήγορα. Και όποιος έπαιζε με πολλά installations ήξερε ότι κάποια στιγμή θα ερχόταν η ώρα του format.
Αλλά αυτή ήταν και η ομορφιά του.
Το Nokia 6600 δεν ήταν ένα «εύκολο» κινητό με τη σημερινή έννοια. Ήταν μια συσκευή που σε καλούσε να ασχοληθείς. Να μάθεις. Να ψάξεις. Να πειράξεις. Να βρεις το σωστό app. Να διαβάσεις forums. Να ρωτήσεις. Να απαντήσεις. Να γίνεις μέρος μιας κοινότητας που ανακάλυπτε τα smartphones πριν ο κόσμος καταλάβει ότι θα ζούσε μέσα σε αυτά.
Για την κυπριακή αγορά της εποχής, είχε και το στοιχείο του απλησίαστου. Δεν ήταν το κινητό που έπαιρνες επειδή απλώς έληξε το συμβόλαιο. Δεν υπήρχε καν η δυνατότητα συμβολαίου. Ήταν επιλογή. Ήταν δήλωση. Ήταν η συσκευή που έβλεπες στα χέρια κάποιου και ήξερες ότι «αυτός ασχολείται».
Και ναι, υπήρχε εκείνο το μικρό αίσθημα υπεροχής όταν άνοιγες το menu και έβλεπες κάτι που οι άλλοι δεν είχαν. Όχι γιατί ήσουν καλύτερος. Αλλά γιατί κρατούσες ένα κομμάτι από το μέλλον, λίγο νωρίτερα από τους υπόλοιπους.
Με τα σημερινά δεδομένα, το Nokia 6600 είναι αργό, παχύ, περιορισμένο και τεχνικά αστείο απέναντι σε οποιοδήποτε σύγχρονο smartphone. Αλλά αυτή είναι η λάθος σύγκριση.
Το σωστό ερώτημα δεν είναι τι μπορεί να κάνει σήμερα.
Το σωστό ερώτημα είναι τι μας έδειξε τότε.
Και τότε μας έδειξε ότι το κινητό δεν θα έμενε απλώς τηλέφωνο.
Θα γινόταν κάμερα.
Θα γινόταν organizer.
Θα γινόταν media player.
Θα γινόταν φορητή πλατφόρμα εφαρμογών.
Θα γινόταν η συσκευή που κουβαλούσαμε παντού, όχι μόνο για να μιλήσουμε, αλλά για να οργανώσουμε, να θυμηθούμε, να παίξουμε, να ψάξουμε, να συνδεθούμε.
Το Nokia 6600 δεν ήταν το πρώτο smartphone. Δεν χρειάζεται να του φορτώσουμε τίτλους που δεν χρειάζεται. Η αξία του είναι αλλού.
Ήταν από τα πρώτα smartphones που έκαναν την ιδέα να μοιάζει σχετικά φυσιολογική.
Όχι για όλους. Αλλά για εμάς, τους ανθρώπους που βλέπαμε μια νέα συσκευή και δεν ρωτούσαμε μόνο «πόσο κάνει;», αλλά «τι μπορεί να τρέξει;».
Και αυτό, για τη χρυσή δεκαετία των 00s, ήταν αρκετό για να το βάλει στην ιστορία.
Είχες Nokia 6600;
Το αγόρασες από Κύπρο, από εξωτερικό, ή το ζήλευες από μακριά όπως τόσες άλλες ακριβές συσκευές της εποχής;
