HTC Hero. Όταν το Android άρχισε να αποκτά χαρακτήρα

Βρισκόμαστε στο 2009.

Η αγορά των smartphones βρίσκεται σε μια από τις πιο ενδιαφέρουσες μεταβατικές περιόδους της ιστορίας της. Το iPhone έχει ήδη αλλάξει τους κανόνες του παιχνιδιού, το Symbian εξακολουθεί να έχει τεράστια βάση χρηστών αλλά δείχνει να βαραίνει, τα Windows Mobile επιμένουν να απευθύνονται σε όσους είχαν υπομονή και γερά νεύρα, και κάπου εκεί, από το πουθενά σχεδόν, εμφανίζεται όλο και πιο έντονα ένα νέο λειτουργικό.

Android.

Στην αρχή, ας είμαστε ειλικρινείς, δεν έπειθε τους πάντες. Το πρώτο HTC Dream, γνωστό και ως T Mobile G1, είχε ενδιαφέρον, είχε QWERTY πληκτρολόγιο, είχε Google DNA, αλλά περισσότερο θύμιζε συσκευή για developers και λιγότερο ολοκληρωμένο smartphone για τον απλό χρήστη. Το HTC Magic ήταν πιο κομψό, πιο ώριμο, πιο «κινητό» στην καθημερινή χρήση, αλλά και πάλι κάτι έλειπε.

Και μετά ήρθε το HTC Hero.

Για να καταλάβουμε όμως το Hero, πρέπει πρώτα να θυμηθούμε ποια ήταν τότε η HTC.

Δεν ήταν ακόμη η εταιρεία που θα γνώριζε ο πολύς κόσμος λίγα χρόνια αργότερα. Για εμάς όμως, τους πιο παλιούς των forums, η HTC ήταν ήδη γνωστή υπόθεση. Qtek, TyTN, Touch, Diamond, Windows Mobile συσκευές, cooked ROMs, πειράγματα, συγχρονισμοί, ActiveSync, stylus, registry tweaks και όλα εκείνα τα όμορφα βασανιστήρια που χαρακτήριζαν την εποχή.

Η HTC ήξερε να φτιάχνει συσκευές για power users. Για ανθρώπους που δεν ήθελαν απλώς να πάρουν τηλέφωνο ή να στείλουν SMS. Ήθελαν να έχουν μαζί τους ένα μικρό εργαλείο τσέπης. Έναν προσωπικό υπολογιστή σε σμίκρυνση, με όλα τα καλά και τα στραβά που αυτό συνεπαγόταν.

Το HTC Hero ήταν ίσως η πρώτη Android συσκευή που προσπάθησε σοβαρά να βγάλει το Android από το στενό πλαίσιο του τεχνολογικού πειράματος και να το παρουσιάσει ως κάτι πιο ώριμο, πιο φιλικό, πιο καθημερινό.

Πρώτη εντύπωση;

Μα, φυσικά, το σχήμα.

Εκείνο το χαρακτηριστικό κάτω μέρος, το περίφημο chin, ήταν από τα στοιχεία που δεν τα ξεχνούσες. Άλλους τους ξένιζε, άλλους τους άρεσε, αλλά αδιάφορο δεν άφηνε κανέναν. Η συσκευή είχε καμπύλες, είχε προσωπικότητα, είχε την αίσθηση ότι δεν φτιάχτηκε απλώς για να μοιάζει με όλα τα υπόλοιπα. Δεν ήταν ένα ακόμα μαύρο ορθογώνιο χωρίς ταυτότητα.

Και τολμώ να πω ότι αυτό της έδινε χαρακτήρα.

Η οθόνη του ήταν 3.2 ιντσών, capacitive, με ανάλυση 320Χ480 pixels. Σήμερα αυτό προκαλεί χαμόγελο, αλλά τότε ήταν απολύτως αποδεκτό μέγεθος για smartphone. Η συσκευή διέθετε επεξεργαστή Qualcomm στα 528 MHz, 288 MB RAM, 512 MB ROM, υποδοχή microSD, WiFi, GPS, Bluetooth, HSDPA και κάμερα 5 MPixels με autofocus.

Όχι, δεν ήταν τέρας επιδόσεων. Όχι, δεν είχε την αμεσότητα του iPhone. Όχι, το Android της εποχής δεν είχε ακόμη την ωριμότητα που γνωρίζουμε σήμερα. Αλλά είχε κάτι άλλο.

Είχε προοπτική.

Και κυρίως, είχε HTC Sense.

Εδώ βρίσκεται και η πραγματική σημασία του Hero.

Το HTC Sense δεν ήταν απλώς ένα skin πάνω από το Android. Ήταν μια ολόκληρη φιλοσοφία χρήσης. Ήταν η προσπάθεια της HTC να πάρει ένα λειτουργικό που τότε έμοιαζε κάπως άδειο, τεχνικό και άχαρο, και να του δώσει ανθρώπινο πρόσωπο.

Αρχικές οθόνες με widgets, ρολόι και καιρός που έγιναν σχεδόν σήμα κατατεθέν, καλύτερη εφαρμογή επαφών, πιο προσεγμένο dialer, πιο λογική οργάνωση, πιο όμορφα γραφικά, πιο ζωντανή αίσθηση. Εκεί που το καθαρό Android τότε έδειχνε σαν σκελετός, το Sense έβαζε πάνω του σάρκα, ρούχα και λίγη αξιοπρέπεια.

Για να θυμούνται οι παλαιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι, τότε αυτά δεν ήταν αυτονόητα.

Το να ανοίγεις το κινητό και να βλέπεις πληροφορία στην αρχική οθόνη, χωρίς να ψάχνεις μέσα σε μενού και εφαρμογές, ήταν σοβαρή υπόθεση. Το να έχεις widgets που έδιναν αίσθηση προσωπικού χώρου στη συσκευή ήταν κάτι που ξεχώριζε το Android από την πιο κλειστή λογική του iPhone.

Και το Hero ήταν από τις πρώτες συσκευές που το έδειξαν αυτό με τρόπο πειστικό.

Φυσικά, υπήρχαν και τα στραβά.

Η ταχύτητα δεν ήταν πάντα αυτή που θα θέλαμε. Το hardware έδειχνε τα όριά του όταν άρχιζες να φορτώνεις εφαρμογές και widgets. Το Android Market της εποχής δεν είχε καμία σχέση με το σημερινό οικοσύστημα εφαρμογών. Πολλές εφαρμογές ήταν πειραματικές, άλλες μισοτελειωμένες, άλλες φτιαγμένες περισσότερο με ενθουσιασμό παρά με εμπορική λογική.

Αλλά αυτό ακριβώς ήταν και το ωραίο.

Υπήρχε η αίσθηση ότι κάτι χτίζεται μπροστά στα μάτια μας.

Όσοι ερχόμασταν από Symbian, PalmOS ή Windows Mobile, είχαμε συνηθίσει να βλέπουμε τα smartphones ως μικρά τεχνικά οικοσυστήματα. Κάθε πλατφόρμα είχε τη δική της λογική, τη δική της κοινότητα, τα δικά της προβλήματα, τα δικά της φανατικά μέλη. Δεν υπήρχε ακόμη η σημερινή μονοκαλλιέργεια. Δεν ήταν όλα Android ή iOS. Υπήρχε πραγματική ποικιλία.

Το Hero ήρθε σε εκείνη ακριβώς τη στιγμή. Όταν το παλιό δεν είχε πεθάνει ακόμα και το νέο δεν είχε κυριαρχήσει ακόμη.

Στην Ελλάδα και στην Κύπρο, τέτοιες συσκευές δεν τις αγόραζες απλώς επειδή τις είδες σε μια διαφήμιση. Ήθελε ψάξιμο. Ήθελε forums. Ήθελε να διαβάσεις reviews, εντυπώσεις χρηστών, προβλήματα με ελληνικά, συμβατότητα με δίκτυα, αυτονομία, εφαρμογές, αναβαθμίσεις. Ήθελε να δεις τι λένε οι άλλοι που το είχαν ήδη στα χέρια τους.

Και αυτό ήταν μεγάλο μέρος της μαγείας.

Δεν υπήρχε μόνο η συσκευή. Υπήρχε η κοινότητα γύρω από τη συσκευή.

Άλλοι έλεγαν ότι το Android είναι το μέλλον. Άλλοι κρατούσαν γερά το Symbian. Άλλοι δεν εγκατέλειπαν με τίποτα τα Windows Mobile. Οι Palmάδες είχαν ήδη αρχίσει να ζουν το τέλος μιας εποχής. Και οι iPhone users κοιτούσαν τους υπόλοιπους με εκείνη τη σιγουριά που συχνά συνοδεύει όσους έχουν βρει πρώτοι το νέο trend.

Το HTC Hero δεν ήταν η συσκευή που έκανε το Android κυρίαρχο από μόνη της. Δεν θα ήταν σωστό να του δώσουμε μεγαλύτερο βάρος από αυτό που είχε.

Ήταν όμως ένα από τα πρώτα Android smartphones που έδειξαν ότι η πλατφόρμα είχε μέλλον και εκτός στενού κύκλου developers και τεχνολογικά ανήσυχων χρηστών.

Έδειξε ότι το Android μπορούσε να είναι παραμετροποιήσιμο, ανοιχτό, ευέλικτο, αλλά ταυτόχρονα πιο φιλικό και πιο όμορφο. Έδειξε ότι οι κατασκευαστές μπορούσαν να βάλουν τη δική τους υπογραφή πάνω στο λειτουργικό. Καλώς ή κακώς, αυτό θα χαρακτήριζε όλη την επόμενη δεκαετία.

Το κοιτάζω σήμερα, τόσα χρόνια μετά, και σκέφτομαι ότι το Hero ήταν από εκείνες τις συσκευές που δεν έγιναν θρύλος μόνο λόγω πωλήσεων ή επιδόσεων. Έγιναν σημαντικές επειδή στάθηκαν σε μια κρίσιμη καμπή.

Ήταν εκεί όταν το Android άρχισε να αποκτά χαρακτήρα.

Ήταν εκεί όταν η HTC βρισκόταν στο απόγειο της δημιουργικής της αυτοπεποίθησης.

Ήταν εκεί όταν ακόμα πιστεύαμε ότι κάθε νέα συσκευή μπορούσε να φέρει κάτι διαφορετικό στο τραπέζι.

Και ίσως αυτό είναι που μου λείπει περισσότερο από εκείνη την εποχή.

Δεν ήταν όλα καλύτερα τότε. Ας μη γράφουμε και παραμύθια. Οι συσκευές κόλλαγαν, οι μπαταρίες μας άγχος έδιναν, οι εφαρμογές δεν ήταν πάντα αξιόπιστες, τα ελληνικά ήθελαν συχνά πατέντες, και οι αναβαθμίσεις ήταν πολλές φορές υπόθεση υπομονής.

Αλλά υπήρχε ενθουσιασμός.

Υπήρχε η αίσθηση ότι η επόμενη συσκευή δεν θα ήταν απλώς λίγο πιο γρήγορη από την προηγούμενη. Θα ήταν διαφορετική.

Και το HTC Hero ήταν διαφορετικό.

Όχι τέλειο.

Αλλά αυθεντικό.

Και σε μια εποχή όπου πολλά smartphones μοιάζουν πια μεταξύ τους, αυτό από μόνο του αρκεί για να το θυμόμαστε με σεβασμό.

Πόσοι από εσάς το είχατε ή το χαζεύατε τότε στα reviews και στα forums;

Phone, the original. Εκεί που το κινητό γύρισε σελίδα

Σωτήριο έτος 2007. Η κινητή τηλεφωνία βρίσκεται σε μια από τις πιο ενδιαφέρουσες φάσεις της ιστορίας της. Τα smartphones υπάρχουν ήδη. Και όχι απλώς υπάρχουν, αλλά έχουν ήδη αποκτήσει φανατικό κοινό.

Υπάρχει Symbian. Υπάρχει Windows Mobile. Υπάρχει PalmOS. Υπάρχει BlackBerry. Υπάρχουν συσκευές με Qwerty πληκτρολόγια, με stylus, με κάρτες μνήμης, με σουίτες Office, με συγχρονισμό Outlook, με email, με 3G, με Bluetooth, με εφαρμογές, με όλο εκείνο το υπέροχο χάος που έκανε εμάς τους τότε mobile geeks να περνάμε ώρες σε forums, reviews και καταλόγους καταστημάτων.

Ο υποφαινόμενος είχε ήδη ζήσει την εμπειρία του Nokia 6600, που τον έβαλε για τα καλά στον κόσμο του Symbian, και στη συνέχεια του Palm Treo 650, που υπήρξε πραγματικό εργαλείο δουλειάς. PalmOS, Qwerty, Outlook sync, Documents To Go, email, εφαρμογές για τα πάντα. There was an app for that, πολύ πριν γίνει σλόγκαν αλλού.

Και ενώ όλα αυτά θεωρούνταν, τουλάχιστον για τους ψαγμένους, η φυσιολογική εξέλιξη του smartphone, εμφανίζεται ο Steve Jobs τον Ιανουάριο του 2007 και παρουσιάζει μια συσκευή που έμοιαζε να έρχεται από άλλη εποχή.

iPod. Phone. Internet communicator.

Και κάπου εκεί, η αγορά της κινητής τηλεφωνίας σταμάτησε για λίγο να αναπνέει.

Το πρώτο iPhone δεν ήταν, αντικειμενικά, το πιο πλήρες smartphone της εποχής. Να τα λέμε αυτά, γιατί η ιστορία δεν γράφεται με fanboy γυαλιά. Δεν είχε 3G. Δεν είχε MMS. Δεν είχε copy paste. Δεν είχε GPS. Δεν είχε κάρτα μνήμης. Δεν είχε δυνατότητα αλλαγής μπαταρίας από τον χρήστη. Δεν είχε App Store στην αρχική του μορφή. Δεν είχε βιντεοσκόπηση. Δεν είχε καν το είδος της ελευθερίας που είχαμε συνηθίσει σε Symbian, PalmOS και Windows Mobile.

Αν το έβαζες κάτω με το spec sheet, υπήρχαν αρκετοί λόγοι να το απορρίψεις. Και πολλοί το κάναμε στην αρχή, τουλάχιστον νοητικά.

Μα δεν έχει 3G.

Μα δεν έχει εφαρμογές τρίτων.

Μα δεν στέλνει αρχεία με Bluetooth.

Μα δεν έχει κάρτα μνήμης.

Μα το Nokia N95 κάνει περισσότερα.

Μα τι smartphone είναι αυτό;

Και ξέρετε κάτι; Σε αρκετά από αυτά, η κριτική είχε βάση.

Μόνο που το iPhone δεν ήρθε να κερδίσει τη μάχη του spec sheet. Ήρθε να αλλάξει το γήπεδο.

Η συσκευή διέθετε οθόνη αφής 3.5 ιντσών, ανάλυση 320x480, capacitive multitouch τεχνολογία, κάμερα 2 MPixels, WiFi, Bluetooth, EDGE για δεδομένα, αποθηκευτικό χώρο 4 GB ή 8 GB στις πρώτες εκδόσεις, και λειτουργικό που τότε ονομαζόταν απλώς iPhone OS.

Στα χαρτιά, δεν τρόμαζε τους ανταγωνιστές.

Στο χέρι, όμως, ήταν άλλη ιστορία.

Η πρώτη επαφή με το interface ήταν περίεργη. Όχι επειδή ήταν δύσκολο. Το ακριβώς αντίθετο. Ήταν περίεργη επειδή ξαφνικά όλα έμοιαζαν αυτονόητα. Το scrolling είχε φυσικότητα. Το pinch to zoom σε φωτογραφίες και ιστοσελίδες έμοιαζε σχεδόν μαγικό για την εποχή. Ο Safari έδειχνε κανονικές ιστοσελίδες, όχι ταλαιπωρημένες mobile εκδόσεις με μισό περιεχόμενο και άλλο μισό χαμένο στη μετάφραση του WAP και των πρώτων mobile browsers.

Και φυσικά, υπήρχε η απουσία stylus.

Για εμάς που είχαμε μάθει να πατάμε μικροσκοπικά κουτάκια με πλαστική γραφίδα, να κάνουμε calibration στην οθόνη, να ψάχνουμε επιλογές σε υπομενού και να νιώθουμε μια μικρή υπεροχή επειδή ξέραμε τι είναι το ActiveSync, αυτό ήταν σχεδόν προσβολή :p

Το iPhone έλεγε κάτι απλό: άγγιξέ με με το δάχτυλο.

Όχι με stylus. Όχι με joystick. Όχι με πέντε επίπεδα μενού. Με το δάχτυλο.

Και αυτή ήταν η ουσία της επανάστασης.

Μέχρι τότε, τα smartphones ήταν κυρίως συσκευές για ανθρώπους που ήξεραν τι έψαχναν. Ήθελες email, συγχρονισμό, εφαρμογές, Office, αρχεία, ημερολόγιο, επαφές, εταιρική χρήση. Ήσουν διατεθειμένος να παιδευτείς. Να αγοράσεις ελληνικά. Να στήσεις APN. Να ψάξεις forums. Να φλασάρεις firmware. Να κάνεις hard reset και μετά να θυμηθείς τι δεν είχες κάνει backup.

Το iPhone πήρε αυτή την πολυπλοκότητα και την έκρυψε πίσω από μια εμπειρία χρήσης που είχε συνοχή. Όχι πληρότητα στην αρχή. Συνοχή.

Και αυτό, εκ των υστέρων, ήταν το χτύπημα που δεν είδαν όλοι να έρχεται.

Γιατί από εκείνη τη στιγμή, το ερώτημα στην αγορά άλλαξε. Δεν ήταν πλέον μόνο “τι κάνει η συσκευή;”. Ήταν και “πώς είναι να τη χρησιμοποιείς;”.

Τεράστια διαφορά.

Το πρώτο iPhone δεν είχε την ωριμότητα που απέκτησε αργότερα η πλατφόρμα. Η μεγάλη έκρηξη ήρθε με το App Store το 2008, όταν πλέον η Apple άνοιξε τον δρόμο για εφαρμογές τρίτων με τρόπο οργανωμένο, εμπορικό και εύκολο για τον μέσο χρήστη. Εκεί άρχισε να φαίνεται καθαρά ότι το παιχνίδι δεν θα παιζόταν μόνο στο hardware, αλλά και στο οικοσύστημα.

Όμως η βάση είχε μπει από το original iPhone.

Η οθόνη. Το touch. Το browser. Η αίσθηση ότι κρατάς κάτι ενιαίο. Όχι ένα τηλέφωνο με πρόσθετες δυνατότητες. Αλλά έναν μικρό υπολογιστή τσέπης που τύχαινε να κάνει και κλήσεις.

Στην Ελλάδα και στην Κύπρο, φυσικά, δεν ήταν όλα ρόδινα. Δεν μιλάμε για εποχή που έμπαινες άνετα σε ένα κατάστημα, το έπαιρνες επίσημα και τελείωνες. Υπήρχαν εισαγωγές, ξεκλειδώματα, οδηγοί, forums, iTunes, firmware, baseband, SIM cards, και όλη εκείνη η γνωστή αγωνία του early adopter: αν κάτι πάει στραβά, ποιος θα το αναλάβει;

Αλλά αυτό ήταν μέρος της γοητείας.

Το iPhone του 2007 δεν ήταν μια τακτοποιημένη, ώριμη επιλογή. Ήταν περιέργεια. Ήταν ρίσκο. Ήταν δήλωση. Ήταν η αίσθηση ότι μπροστά σου ανοίγει μια νέα σελίδα στην κινητή τηλεφωνία, χωρίς να ξέρεις ακόμη πόσο μεγάλη θα γίνει.

Ο υποφαινόμενος το απέκτησε εκείνη τη χρονιά, αντικαθιστώντας το Palm Treo 650. Και η αλήθεια είναι πως η μετάβαση δεν ήταν καθόλου απλή συναισθηματικά. Το Treo ήταν εργαλείο. Ήταν μηχάνημα δουλειάς. Είχε πληκτρολόγιο. Είχε εφαρμογές. Είχε τη λογική του PalmOS, την οποία είχα αγαπήσει. Ήταν μια συσκευή που ήξερα να τη φέρνω στα μέτρα μου.

Το iPhone ήταν άλλο πράγμα.

Στην αρχή, ένιωθες ότι έχανες δύναμη. Μετά καταλάβαινες ότι κέρδιζες ροή. Η συσκευή δεν σου έδινε αμέσως όλες τις επιλογές που ζητούσε ο power user. Σου έδινε όμως μια εμπειρία που σε τραβούσε να τη χρησιμοποιείς ξανά και ξανά. Και αυτό, όσο και αν τότε δεν θέλαμε πάντα να το παραδεχτούμε, ήταν σημαντικό.

Κοιτώντας πίσω, το original iPhone δεν ήταν τέλειο. Ούτε καν κοντά. Ήταν γεμάτο ελλείψεις, ειδικά για όσους ερχόμασταν από πιο “ανοιχτά” ή πιο επαγγελματικά smartphones της εποχής. Όμως ήταν η συσκευή που άλλαξε την κατεύθυνση της αγοράς.

Δεν σκότωσε αμέσως το Symbian. Δεν εξαφάνισε την Palm από τη μια μέρα στην άλλη. Δεν έριξε το BlackBerry αμέσως από τον θρόνο του. Η ιστορία δεν λειτουργεί με κουμπί on και off.

Άλλαξε όμως το κριτήριο.

Μετά το iPhone, κανένας κατασκευαστής δεν είχε την πολυτέλεια να αγνοήσει την εμπειρία χρήσης. Κανένας δεν είχε την πολυτέλεια να θεωρεί την οθόνη αφής δευτερεύον χαρακτηριστικό. Κανένας δεν είχε την πολυτέλεια να φτιάχνει smartphone σαν μικρό υπολογιστή με πληκτρολόγιο και μενού, χωρίς να σκέφτεται τον απλό χρήστη.

Από εκεί και μετά, όλοι έπρεπε να απαντήσουν στο ίδιο ερώτημα.

Πώς θα μοιάζει το smartphone μετά το iPhone;

Κάποιοι απάντησαν γρήγορα. Κάποιοι άργησαν. Κάποιοι δεν κατάλαβαν ποτέ τι τους χτύπησε.

Για εμάς που ζήσαμε εκείνη την εποχή μέσα από forums, reviews, συγκρίσεις, πειράματα, συγχρονισμούς, ξεκλειδώματα και ατελείωτες συζητήσεις, το πρώτο iPhone δεν είναι απλώς μια παλιά Apple συσκευή.

Είναι το σημείο στο οποίο η κινητή τηλεφωνία γύρισε σελίδα.

Όχι επειδή τα είχε όλα.

Επειδή ανάγκασε όλους τους άλλους να ξανασκεφτούν τι σημαίνει smartphone.

Palm Treo 650: Το smartphone πριν τα smartphones

 Βρισκόμαστε στο καλοκαίρι του 2005. Η κινητή τηλεφωνία έχει πλέον ωριμάσει αρκετά. Τα έγχρωμα κινητά έχουν γίνει καθημερινότητα, οι κάμερες έχουν αρχίσει να θεωρούνται απαραίτητες, τα SMS παραμένουν το βασικό μέσο επικοινωνίας και τα πρώτα smartphones έχουν ήδη αρχίσει να τραβούν την προσοχή όσων δεν έβλεπαν το κινητό απλά ως τηλέφωνο.

Ο υποφαινόμενος είχε ήδη από το 2003 το Nokia 6600, ένα από τα σημαντικότερα Series 60 smartphones της εποχής, αλλά πλησίαζε η διετία και, όπως συμβαίνει με κάθε άνθρωπο που έχει το μικρόβιο της τεχνολογίας, το μάτι είχε αρχίσει να γυαλίζει.

Και εκεί εμφανίστηκε το Palm Treo 650.

Για να καταλάβουν οι νεότεροι και να θυμηθούν οι παλαιότεροι, η Palm τότε δεν ήταν μια τυχαία εταιρεία. Ήταν για χρόνια η βασίλισσα των PDA, των Personal Digital Assistants. Οι συσκευές της αποτελούσαν εργαλείο δουλειάς για στελέχη, επαγγελματίες, developers και γενικά για όσους ήθελαν το ημερολόγιο, τις επαφές, τις σημειώσεις και τις εργασίες τους πάντα μαζί τους, πολύ πριν το smartphone γίνει προέκταση του χεριού μας.

Μετά την εξαγορά της Handspring, η Palm μπήκε πιο σοβαρά και στην αγορά των κινητών τηλεφώνων. Και το Treo 650 ήταν ίσως η πιο χαρακτηριστική στιγμή αυτής της μετάβασης.

Ο λόγος που μου κέντρισε το ενδιαφέρον ήταν, φυσικά, το PalmOS.

Ένα λειτουργικό απλό, γρήγορο, πρακτικό και ώριμο. Δεν προσπαθούσε να εντυπωσιάσει με γραφικά. Δεν είχε animations, widgets και άλλα τέτοια στολίδια. Είχε όμως εφαρμογές για τα πάντα. Contacts, Calendar, Memos, Tasks, Calculator, World Clock, συγχρονισμό με Outlook ή με το Palm Desktop, αλλά και μια τεράστια κοινότητα developers που είχε δημιουργήσει λογισμικό για κάθε πιθανή ανάγκη.

There was an app for that, πολύ πριν το πει η Apple.

Την ίδια περίοδο, και στο myphone.gr είχε δημιουργηθεί μια εξαιρετική κοινότητα γύρω από τις Palm συσκευές. Όχι απλώς χρήστες που ρωτούσαν ποιο κινητό να αγοράσουν, αλλά άνθρωποι που έστηναν, πείραζαν, δοκίμαζαν και μοιράζονταν πραγματική γνώση. Από εκείνες τις κοινότητες που έκαναν τα forums σχολείο.

Κάπου εκεί οργανώθηκε και Palm meeting στο Μπουρνάζι. Έτυχε εκείνες τις ημέρες να βρίσκομαι στην Αθήνα, οπότε βρέθηκα κι εγώ εκεί. Εκεί είδα από κοντά το Treo 650, αλλά και το LifeDrive Mobile Manager, μια άλλη ιδιαίτερη Palm συσκευή με οθόνη 3.9", εσωτερική χωρητικότητα 4 GB και δυνατότητα περιστροφής της οθόνης με κουμπί.

Ναι, 4 GB. Όσα είχε και το μικρό iPhone δύο χρόνια αργότερα. Το γήρας ου γαρ έρχεται μόνον, αλλά κάποια νούμερα δεν ξεχνιούνται εύκολα

Το Treo 650 όμως ήταν αυτό που μου έμεινε στο μυαλό.

Έγχρωμη οθόνη αφής 2.7" με ανάλυση 320x320, ενσωματωμένο QWERTY πληκτρολόγιο, quad band κινητό τηλέφωνο, κάμερα 0.3 MPixels με δυνατότητα βιντεοσκόπησης, Bluetooth, υποδοχή για κάρτες SD και MMC, αναπαραγωγή MP3 και video, καλή αυτονομία και, κυρίως, PalmOS.

Στα χαρτιά, δεν ήταν η πιο εντυπωσιακή συσκευή του κόσμου. Στην πράξη όμως, ήταν κανονικό εργαλείο.

Το μεγάλο του όπλο ήταν το λογισμικό. Πέρα από τις κλασικές εφαρμογές της Palm, υπήρχε το Documents To Go, μια πλήρης σουίτα Office για αρχεία Microsoft Office. Υπήρχε email client με υποστήριξη Microsoft Exchange Server και ActiveSync. Υπήρχαν εφαρμογές οργάνωσης, utilities, βάσεις δεδομένων, readers, προγράμματα συγχρονισμού, μέχρι και ελληνικά μέσω PiLoc, αφού η γλώσσα μας φυσικά δεν αποτελούσε προτεραιότητα για την Palm.

Κλασικά πράγματα για εμάς τους Έλληνες και Κυπρίους χρήστες. Πλήρωνες τη συσκευή, πλήρωνες τις εφαρμογές, πλήρωνες και για να γράφεις σωστά στη γλώσσα σου

Δεν ήταν βέβαια όλα ρόδινα.

Το Treo 650 είχε εξωτερική κεραία, σε μια εποχή που η αγορά είχε ήδη αρχίσει να θεωρεί την εσωτερική κεραία αυτονόητη. Δεν υποστήριζε δίκτυα 3G. Δεν είχε WiFi. Για WiFi χρειαζόταν ξεχωριστό εξάρτημα της Enfora, το οποίο κούμπωνε πάνω στη συσκευή και την έκανε να μοιάζει περισσότερο με πείραμα τηλεπικοινωνιακού εργαστηρίου παρά με κομψό smartphone.

Είχε όμως GPRS. Και για email, βασική πλοήγηση και συγχρονισμό, έκανε τη δουλειά του. Όχι γρήγορα. Όχι άνετα με τα σημερινά δεδομένα. Αλλά το 2005, το να έχεις email στην τσέπη σου, συγχρονισμένο με Outlook και Exchange Server, ήταν μικρό θαύμα.

Η αγορά του, φυσικά, δεν ήταν απλή υπόθεση.

Ο επίσημος αντιπρόσωπος της Palm σε Ελλάδα και Κύπρο δεν φημιζόταν ακριβώς για την ταχύτητα και το ενδιαφέρον του. Οπότε, όταν δόθηκε η ευκαιρία, το Treo αγοράστηκε από διαδικτυακό κατάστημα του εξωτερικού. Άλλες εποχές. Περισσότερη ταλαιπωρία, περισσότερη αναμονή, αλλά και περισσότερη χαρά όταν έφτανε τελικά το κουτί στα χέρια σου.

Και όταν ήρθε, περιττό να πω πως το ξέσκισα.

Συγχρονισμός με Outlook. Σύνδεση με Exchange Server. Εφαρμογές επί εφαρμογών. Ελληνικά PiLoc. Office αρχεία στο Documents To Go. Βάσεις δεδομένων. Notes. Tasks. Calendar. Email. Το Treo 650 δεν ήταν απλώς κινητό. Ήταν ο προσωπικός μου ψηφιακός βοηθός, τηλέφωνο, organizer και μικρό γραφείο τσέπης μαζί.

Και αυτό είναι το σημείο που ίσως δύσκολα εξηγείται σήμερα.

Σήμερα όλα τα smartphones κάνουν τα πάντα. Και ακριβώς επειδή κάνουν τα πάντα, πολλές φορές δεν νιώθεις ότι έχεις πραγματική σχέση με τη συσκευή. Τότε όμως, κάθε συσκευή είχε χαρακτήρα. Το Symbian είχε τη δική του λογική. Το Windows Mobile τη δική του. Το PalmOS τη δική του. Κάθε επιλογή ήταν και μια μικρή δήλωση για το τι χρήστης ήσουν.

Το Palm Treo 650 ήταν για τον άνθρωπο που ήθελε εργαλείο.

Ήθελε φυσικό πληκτρολόγιο. Ήθελε άμεση πρόσβαση σε ημερολόγιο και επαφές. Ήθελε να γράφει email χωρίς να παλεύει με αριθμητικά πλήκτρα. Ήθελε εφαρμογές, συγχρονισμό, παραγωγικότητα. Ήθελε ένα PDA που να είναι και κινητό τηλέφωνο, όχι απλώς ένα κινητό που προσπαθούσε να κάνει λίγα παραπάνω.

Αντικαταστάθηκε τον Οκτώβριο του 2007 από το νέο θαύμα της εποχής, το iPhone. Και, αντικειμενικά, η ιστορία από εκεί και πέρα άλλαξε πορεία. Η Palm δεν κατάφερε να ακολουθήσει όπως έπρεπε. Το PalmOS έμεινε πίσω. Το webOS ήρθε αργά. Η αγορά είχε ήδη αποφασίσει ότι το μέλλον θα ήταν αλλού.

Αλλά για όσους το ζήσαμε, το Treo 650 παραμένει ξεχωριστό.

Όχι γιατί ήταν τέλειο. Δεν ήταν.

Όχι γιατί είχε τα καλύτερα specs. Δεν τα είχε.

Αλλά γιατί αντιπροσώπευε μια εποχή όπου το smartphone ήταν ακόμη εργαλείο, όχι καταναλωτική συνήθεια. Μια εποχή όπου οι κοινότητες στα forums είχαν βάθος, οι εφαρμογές ψάχνονταν μία μία, τα προβλήματα λύνονταν με δοκιμές, καλώδια, sync settings και αρκετή υπομονή.

Το Palm Treo 650 ήταν μια συσκευή για ανθρώπους που ήθελαν να κάνουν δουλειά με το κινητό τους, πριν αυτό γίνει αυτονόητο.

Και κάπου εκεί βρίσκεται η νοσταλγία.

Στο QWERTY πληκτρολόγιο. Στην τετράγωνη οθόνη. Στο PalmOS. Στο Documents To Go. Στο PiLoc. Στα forums. Στα meetings. Στους ανθρώπους που μοιράζονταν γνώση χωρίς αλγόριθμους, χωρίς engagement metrics, χωρίς “content strategy”.

Μόνο επειδή τους άρεσε η τεχνολογία.

xpan, nikosxeng3, iaswn, pythagoras και τα υπόλοιπα παιδιά της πάλαι ποτέ κοινότητας των Palm, ένα μεγάλο ευχαριστώ. Μας μάθατε ότι μια συσκευή δεν είναι μόνο τα τεχνικά χαρακτηριστικά της. Είναι και οι άνθρωποι που την εξερευνούν μαζί σου.

Ποιοι από εσάς είχατε ζήσει την εποχή των Palm;

Και ποια εφαρμογή PalmOS θυμάστε ακόμη;

The greatest night in pop

 Έίναι 1985, είσαι ο Quinvy Jones (o θρυλικός μουσικός παραγωγός) και ξεκινάς να υλοποιήσεις την ιδέα του Harry Ballafonte για την ηχογράφηση ενός τραγουδιού για το λιμό της Αιθιοπίας. Έχουν συμφωνήσει οι Lionel Richie, Stevie Wonder και Michael Jackson να γραψουν το τραγούδι. Το εμβληματικό "We are the world".

Προσπαθείς να φτιάξεις μια μπάντα τύπου BandAid για να το ερμηνεύσουν. Θέλεις να στρατολογήσεις το who's who της αμερικανικής ποπ. Από τη Diana Ross, τον Bob Dylan και τον Bruce Springsteen, μέχρι τη Cyndi Lauper, τον Kenny Rogers και τον Ray Charles.

Πως τους "στρατολογείς"; Πως τους μαζεύεις σε ένα στουντιο για μια νύχτα για να ηχογραφήσεις; Και πως, εν τέλει καταφέρνεις να τιθασεύσεις όλα αυτά τα τεράστια εγώ των superstars; 

Η απάντηση, στο εξαρετικό ντοκιμαντερ του Netflix "The Greatest Night In Pop". 

Τα τραγούδια της Χαρούλας

Συμπληρώνονται αυτό τον Ιούνιο 30 χρόνια από την κυκλοφορία ενός από τους σημαντικότερους δίσκους του σύγχρονου ελληνικού τραγουδιού. “Τα τραγούδια της Χαρούλας” σε μουσική του αξέχαστου Μάνου Λοϊζου, στίχους των Μανώλη Ρασούλη και Πυθαγόρα και ερμηνεία από την ανερχόμενη, τότε, Χαρούλα Αλεξίου.

Σε μια εποχή λοιπόν όταν η Ελλάδα από τη μια «θυμάται» ακούγοντας τα "Παραπονεμένα Λόγια" των Μαρκόπουλου - Ελευθερίου και από την άλλη «αναρωτιέται» αν πειράζει που είναι μεγάλη φίρμα ο Γιάννης Φλωρινιώτης, έρχονται Τα Τραγούδια Της Χαρούλας ώστε να θυμίσουν, αφ' ενός, ότι υπάρχει και το έντεχνο λαϊκό και, αφ' ετέρου, να μας πουν με τον πολιτικό τους στίχο ότι χρειάζεται ακόμα δουλειά για να αλλάξουν τα πράγματα: “σχεδόν πενήντα χρόνια βάσανα και διωγμοί, τώρα στη μαύρη αρρώστια ανάξια πληρωμή” , “μα η ζωή λεχώνα, ελπίδες γέννησε” ("Τίποτα Δεν Πάει Χαμένο"). Τονίζουν επίσης “την αγωνία αυτού του τόπου για ζωή”, την ανάγκη να ξεφύγει από ό,τι πέρασε, αλλά όχι και να ξεχάσει ("Μες Στο Πληθος").

Τα τραγούδια του δίσκου έχουν γίνει διαχρονικά. Το αξεπέραστο “Όλα σε θυμίζουν” –Μάνο Λοϊζο –, “Ο Φαντάρος”, “Τέλι τέλι τέλι”, "Σε Πέντε Ώρες Ξημερώνει Κυριακή", “Κι εγώ σαν πόλη”, “Γύφτισα τον εβύζαξε”, “Την όγδοη μέρα”, είναι τραγούδια που ακούγονται και συγκινούν ακόμα και σήμερα.

Σας αφήνω να απολαύσετε το “Τίποτα δεν πάει χαμένο”, από τη συναυλία της ερμηνεύτριας με τους Σωκράτη Μάλαμα και Αλκίνοο Ιωαννίδη στο Λυκαβηττό το 2006. Ένα τραγούδι , που εκφράζει τα βάσανα και τις ελπίδες του λαού και που, ακόμα και σήμερα, 30 χρόνια μετά, συγκινεί και ανατριχιάζει…

Λυκειο Δασούπολης is going down....

Kατεδαφίζεται, τελικά, το Λύκειο Δασούπολης (Λύκειο Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ’), απέναντι από το Αρχηγείο Αστυνομίας, έπειτα από απόφαση του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού. Το υπουργείο έκρινε ότι είναι πιο συμφέρουσα η κατεδάφιση από την αντισεισμική αναβάθμιση του κτηρίου. Την ίδια στιγμή, οι οργανωμένοι γονείς ζητούν να επισπευσθεί η διαδικασία αντισεισμικής αναβάθμισης όλων των σχολείων, ώστε να πληρούν τα προβλεπόμενα κριτήρια ασφάλειας.


Αυτή η είδηση, έρχεται να συμπληρώσει την τάση νοσταλγίας του προηγούμενου ποστακίου. Λύκειο Δασούπολης. "Τα μαθητικά τα χρόνια δεν τ' αλλάζω με τιποτα" (εκτός ίσως από τα φοιτητικα). Με ό,τι συνεπάγονται. Εφηβεία. Κατω η βία. Εφηβικές τρέλλες. Η πρώτη αγάπη. Θ' αλλάζαμε τον κόσμο (έτσι νομίζαμε!). Μας ανήκε ο κόσμος (κουνια που μας κούναγε....) . Τσιαλούες (Honda Chaly). Λαντούες (Suzuki Landie). Εμείς. Ο κόσμος μας. Οι καυγάδες με τους γονείς. Τα όνειρά μας. Η ΖΩΗ ΜΑΣ.

Θαρρώ πως ήταν χτες...

Τις τελευταίες μέρες με έπιασε μια νοσταλγία. Θέλεις γιατί αποκτώ το δικό μου διαμέρισμα, θέλεις γιατί παντρεύτηκε ένας άνθρωπος με τον οποίο συνδέομαι πολύ στενά τα τελευταία 20 χρόνια, και καθόρισε σε κάποιο βαθμό την εφηβεία μου και όχι μόνο, θέλεις γιατί το κατεξοχήν σημείο τέλεσης των παιδικών μας πάρτυ γενεθλίων, πίσω στη δεκαετία του ’80, το «Τεμπελόδεντρο» στο Πλατύ (τότε "Δελφοί") , είναι, εδώ και μερικές μέρες, μια «άμορφη μάζα» από μπετόν και σίδερα; Θέλεις η Eurovision; Θέλεις όλα μαζί; Το καθετί που βλέπω και ακούω τις τελευταίες ημέρες με γυρίζει πίσω στα 80s και τα 90s. Στα μαθητικά και τα φοιτητικά μου χρόνια. Με μια τάση νοσταλγίας για τις «παλιές καλές» εποχές.

Τότε, που η Eurovision ήταν από τα γεγονότα της χρονιάς. Που την περιμέναμε πως και πως. Που κοιμόμασταν το μεσημέρι του Σαββάτου για να αντέξουμε μέχρι την απονομή. Που διαβάζαμε το ΦΛΑΣ για να ενημερωθούμε και να πάρουμε τους στίχους του τραγουδιού της Κύπρου και των άλλων χωρών (και όχι μόνο). Που τη συζητούσαμε μια βδομάδα πριν και μια μετά. Που δεν υπήρχε περίπτωση να χάσουμε τα «φιλμάκια» των χωρώ που συμμετείχαν και που πανυγυρίζαμε αν είχαμε καλύτερη κατάταξη από την Ελλάδα και την Τουρκία (ειδικά η δεύτερη, αν πάτωνε, πετάγαμε τη σκούφια μας).

Τότε, που καθόμαστε ΚΑΘΕ μέρα, στις 5 παρά 5 το απόγευμα για να δούμε την παιδική ζώνη του ΡΙΚ (λέγε με Μίκυ Μάους) που διαρκούσε 55’ ΜΟΝΟ. Τότε που δεν μπαίναμε σπίτι από το παιγνίδι στα χωράφια αν δεν μας φώναζαν οι γονείς μας ή για τα Μίκυ Μάους. Ακόμα κι αν χτυπούσαμε, πηγαίναμε σπίτι, ιώδιο (ή οξυζενε) και τσιρόττο και πίσω πάλι. Βόλτες με τα ποδήλατα αρχικά και τις μοτορούες των 50cc μετά. Κάθε απόγευμα για μπάσκετ όλη η παρέα (στα λυκειακά χρόνια) να συζητάμε για μοτόρες, γκόμενες, αυτοκίνητα και παιγνίδια για το PC και τις κονσόλες (Atari, Nintendo NES και SEGA).

Τότε, που τα καλοκαίρια γυρίζαμε τις κατασκηνώσεις. Και τις παραλίες, ειδικά της Αγίας Νάπας και του Πρωταρα, μπας και βρούμε «βρετανίδες τουρίστριες που διψάνε για σπέρμα» να ξεπαρθενέψουμε. Ειδικά μετά την αποφοίτηση μας από το Λύκειο. Και μετά να λαφαζανέφκουμε για το τι έκανε ο καθένας.

Τοτε. Cinema στο "Ζήνα" , το "Μετροπόλ" (εγίνε parking, Θεός μακαρίσει το), το "Πάνθεον", και τα "Opera". Για να δούμε την Sharon Stone στο "Basic Instinct" και το "Sliver". Kαι μετά Big Boy ή Dairy Queen ή στο "Βασίλη" στην πλατεία για sandwich. Και μετά στο τρίγωνο των δισκοθηκών της Έγκωμης (άλλως «κάτω»). Με την "Amanda’s" , την "Galaxy", την "DV8", το "Louisiana" (το λυόμενο) για μπιλιάρδο, την "Africana" και τη "Reckless" για τους πιο «μάγκες». Και μετά τις “Σκιές», το “Vivendi”, την «ΑΚΡΗ». Τις «Αντιθέσεις». Το «Ανώνυμο» ("Καλλιπόλεως 4" σήμερα, για όσους εν θυμούνται). Το «Θέατρο Club» μετέπειτα Cyber Café.

Θαρρώ πως ήταν χθες, θαρρώ πως ήταν χθες
που μάθαινα ποδήλατο που κράταγα σφεντόνα
αγάπες παιδικές στις πέρα γειτονιές
κι ένα σημάδι στο κεφάλι από κοτρώνα.

Ακόμα σα ν’ ακούω τη μαμά μου
"να ‘ρθεις νωρίς, μη πας μακριά
και να προσέχεις"

Έξω απ’ τη πόρτα τώρα γράφει τ’ όνομά μου
και στο ταμπλό του αμαξιού
"μπαμπά μη τρέχεις"

Θαρρώ πως ήταν χθες...