Σήμερα που ο "αέρινος" κελίνει τα 61 του χρόνια, θυμήθηκα ένα από τα αγαπημένα βίντεο της εφηβείας μου, το Michael Jordan’s Playground. Το MJP κυκλοφόρησε το 1990 σε VHS κασέτα - πριν οποιοδήποτε από τα πρωταθήματα του MJ, πριν την Dream Team - και λίγο πριν την prime περίοδό του.
Το video μπορείτε να το βρείτε στο Youtube.
Tο βίντεο αποτελεί φόροςτιμής στον Michael Jordan, τον θρύλο του μπάσκετ. Θα δείτε πώς το βίντεο συνδέει τη ζωή και την καριέρα του Jordan με την ιστορία ενός νεαρού που ονειρεύεται να γίνει σαν αυτόν.
Το βίντεο συνδυάζει στιγμιότυπα από τα παιχνίδια του Jordan στα 80s με μια φανταστική ιστορία ενός έφηβου που ονομάζεται Walt, ο οποίος κόπηκε από την ομάδα μπάσκετ του σχολείου του. Αμφιβάλλοντας για τις ικανότητές του, ο Walt παίρνει μερικά μαθήματα από τον ίδιο τον Air, στο μαγικό γήπεδο που ονομάζεται Michael Jordan’s Playground.
To MJP δείχνει, απο τότε, τη νοοτροπία και το mindset του νικητή MJ23. Όπως και τη σκληρή δουλειά που έριξε, για να γίνει ο GOAT. Για του λόγου το αληθές, παραθέτω τις δύο πιο αγαπημένες μου (από τις παμπολλές που υπάρχουν) ατάκες απο το βίντεο, που υπογραμμίζουν ακριβώς αυτό:
Τα πάντα! Η πορεία, ο τρόπος σκέψης και η νοοτροπία του μπορούν να γίνουν παράδειγμα για πάρα πολλά παιδιά.
Ο Γιάννης ξεκίνησε από πολύ χαμηλά, πολύ χειρότερα από τους πλείστους από εμάς. Παιδί μεταναστών,με δύσκολα παιδικά χρόνια, με ανέχεια, πουλώντας CD στους δρόμους της Αθήνας για να εξασφαλήσει "τον άρτον τον επιούσιον" για την οικογένεια του.
Όμως έκανε αυτό που ξεχωρίζει τους πετυχημένους, ακολουθώντας κατα γράμμα τους άγραφους κανόνες:
1. Βρήκε αυτό που αγαπάει να κάνει (και είχε το ταλέντο), παίζοντας μπάσκετ.
2. Βρήκε τον σκοπό του ("θέλω να γίνω παίκτης του NBA")
3. Δούλεψε σκληρά για αυτό που θέλει.
4. Δεν έδωσε σημασία στο τι λένε οι άλλοι γι' αυτόν. Παρέμεινε πιστός στο όνειρό του.
5. Έκανε τις μικρές, ασήμαντες για εκείνη τη στιγμή, σωστές επιλογές ΜΕ ΣΥΝΕΠΕΙΑ, πάντα προσηλωμένος στον στόχο ("Αν πάω παραλία, δεν έχει NBA")
6. Οι αποτυχίες και η κριτική τον πείσμωσαν και τον έκαναν να δουλέψει ακόμα παραπάνω.
7. Παρέμεινε και παραμένει ταπεινός.
Από την ανέχεια των παιδικών του χρόνων, πρωταθλητής στο NBA και MVP των τελικών. Και, όλα αυτά μέσα σε μερικά χρόνια!
Σκεφτόμενος το πέναλτι με το οποίο η Εθνική Ελλάδος ποδσφαίρου εξασφάλισε την πρόκρισή της (για πρωτη φορά στην ιστορία της) στους 16 τελικής φάσης Παγκοσμίου Κυπέλλου, καταγράφω ατάκες των σχολιαστών σε 5 κορυφαίες buzzer-beater* στιγμές ελληνικών ομάδων σε ποδόσφαιρο και καλαθόσφαιρα (με χρονολογική σειρά).
Η πρόκριση στα χέρια αυτού του τίμιου γίγαντα. Αργύρης Καμπούρης. 101-102! (Φίλιππος Συρίγος)
Ο πρώτος μεγάλος τίτλος στην ιστορία του σύγχρονου ελληνικού αθλητισμού. Με τις 2 βολές του Αργύρη Καμπούρη η Ελλάδα κερδίζει την υπερδύναμη που λέγεται Σοβιετική Ένωση (αφού προηγουμένως είχε κερδίσει το άλλο ευρωπαϊκό μεγαθήριο, τη Γιουγκοσλαβία δύο φορές) και γίνεται πρωταθλήτρια Ευρώπης για πρώτη φορά στην ιστορία της! "101-103. Ο Βάλτερς, για τον Γιοβάισα, σουτ τριών πόντων και η μπάλα έξω! Είναι το τέλος! Η ελληνική ομάδα είναι πρωταθλήτρια Ευρώπης!"
Γκολ και φεύγουμε για τελικό (Γιώργος Χελάκης)
Πορτογαλία, 1 Ιουλίου 2004, Ελλάδα-Τσεχία 1-0, Ημιτελικός Euro
(Τραϊανός Δέλλας)
Το αργυρό goal. Στο τέλος του 1ου ημιχρόνου της παράτασης. Κόρνερ ο Βασίλης Τσιάρτας, γκόλ ο Τραϊανός Δέλλάς, η Ελλάδα στον τελικό, η Τσεχία σπίτι της!
Η Ελλάδα χάνει 60-53 60" πριν το τέλος. Το ματς φαίνεται χαμένο. Αλλά, μηδένα προ του τέλους μακάριζε. Με εξαιρετικές άμυνες, κρίσιμα καλάθια από το Θοδωρή Παπαλουκά, κάποιες χαμένες βολές από τους Γάλλους, "το χέρι αλφάδι του Δημήτρη Διαμαντίδη" από την ασίστ του Νίκου Ζήση, η Ελλάδα για τρίτη φορά σε τελικό Ευρωμπάσκετ, 2η φορά πρωταθλήτρια Ευρώπης. "3,2, κανένα, Γιοβάισα, ναι, οπως τότε, ΤΕΛΟΣ!"
Printeziiiiis... Surpassooooo... Olympiakos avanti! Non e possibile! (Nicolò Trigari)
Το
σχόλιο από το ιταλικό Sportitalia, για τη μεγάλη ανατροπή που έκανε ο
Ολυμπιακός εναντίον της ΤΣΣΚΑ Μόσχας στο τελευταίο 10λεπτο, με
αποκορύφωμα το buzzer-beater του Γιώργου Πρίντεζη. 0.7", η CSKA στο
καναβάτσο, ο ΟΣΦΠ "Campeone d' Europa"!
Μία φάση, μία στιγμή, μία πρόκριση (Αλέξης Σπυρόπουλος)
Η τάπα του Στόγιαν στον Μοντέρο, που σφράγισε
την πρώτη "Ευρωλίγκα" που καταλήγει σε ελληνικά χέρια, παρότι ο
Παναγιώτης
Γιαννάκης την άφησε να γλιστρήσει στιγμιαία από τα χέρια του.
Κι ας ήταν
το (προσκείμενο στον Ολυμπιακό) "Φώς των Σπόρ" βασιλικότερο της
(προσκείμενης στη Barcelona) "El Mundo Deportivo"!
Και για όσους θα μου πουν για αντικανονικό κόψιμό, θα τους πω για το χρονόμετρο που έμεινε στα 5" για 5"...
*Buzzer Beater λέγεται, στην αμερικανική αθλητική αργκό, το σούτ που μπαίνει με τη λήξη του χρόνου (At the buzzer - με το που ηχεί η κόρνα για λήξη του αγώνα) και δίνει τη νίκη στην ομάδα που το πετυχαίνει. Στην περίπτωση των ελληνικών ομάδων έμεναν ελάχιστα δευτερόλεπτά για να μπορέσει να ανατραπεί το αποτέλεσμα.
Γι αυτό και δεν μπήκαν γκολ ή καλάθια που σημειώθηκαν σχετικά νωρίς (τα γκολ του 'Αγγελου Χαριστέα το 2004, το γκόλ του Βαζέχα στο Amsterdam, το τρίποντο του Φάνη Χριστοδούλου στον ημιτελικό του 1989 κα)
ΥΓ: Εννοείται ότι αν υπάρξει άλλο ελληνικό buzzer beater στo Παγκόσμιο Κύπελλο, θα προστεθεί.
Drazen Petrovic, Vlade Divac, Toni Kukoc, Dino Radja, Zarko Paspalj, Stojan Vrankovic, Jure Zdovc. Ο κορμός της μεγάλης εθνικής ομάδας καλαθόσφαιρας της Γιουγκοσλαβίας της τριετίας 1988-1991. Μια ομάδας που είχε κυριαρχήσει στο παγκόσμιο καλαθοσφαιρικό στερέωμα, και ίσως ήταν η μαναδική που θα μπορούσε να προβάλει αντίσταση απέναντι στην πανίσχυρη Dream Team των ΗΠΑ το 1992, στους Ολυμπιακούς της Βαρκελώνης. Αν δεν την διέλυε στα εξ ων συνετέθη ο εμφύλιος πόλεμος.
Και δεν διέλυσε μόνο την ομάδα. Διέλυσε και τις φιλίες που είχαν αναπτυχθεί μεταξύ των παικτών, οι οποίοι βρέθηκαν σε αντίπαλα στρατόπεδα. Petrovic, Kukoc, Radja, Vrankovic Κροάτες. Divac, Paspalj, Σέρβοι. Και ο Zdovc από τη Σλοβενία. Ο οποίος υποχρεώθηκε από την -άρτι ανεξάρτητη- νέα του χώρα να μην αγώνιστει με τα χρώματα της ενωμένης Γιουγκοσλαβίας στον τελικό του Πανευρωπαικού Πρωταθλήματος του 1991...
Πριν 2 περίπου βδομάδες, το αμερικανικό ESPN, μετέδωσε ένα ντοκυμαντέρ με θέμα την ιστορία αυτή. Αφηγητής, ο Vlade Divac. Το ντοκυμαντέρ εστιάζει στην φιλία των Divac και Petrovic, που χτίστηκε μέσα από προετοιμασίες, αγώνες, κοινά οράματα και διαλύθηκε λόγω του πολέμου και ενός περιστατικού που συνέβη μετά τον τελικό του Μουντομπάσκετ του 1990, οταν η εθνική ομάδα της χώρας τους αναδείχθηκε παγκόσμια πρωταθλήτρια. Περισσότερα, στο βιντεο που ακολουθεί:
Ήταν η θρυαλίδα που κατέστρεψε την φιλία των δύο παικτών, αδερφών όπως ο Divac τους ονομάζει. Είναι όμως απίστευτο το πως τα ΜΜΕ παραποίησαν το θέμα, καθιστώντας τον Divac ήρωα στα μάτια των Σέρβων και μισητό εχθρό στα μάτια των Κροατών...
Οι δύο μεγάλοι πρωταγωνιστές δεν καταφεραν ποτέ να λύσουν τις διαφορές τους. Ο μεγάλος Drazen Petrovic σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστηκό δυστύχημα, τον Ιούνιο του 1993 στη Γερμανία. Ήταν μόλις 28 ετών...
Το αποκορύφωμα; Η αποχώρηση της εθνικής ομάδας της Κροατίας από το βάθρο του Ευρωμπάσκετ του 1995 -όπου είχε καταλάβει την 3η θέση- όταν η εθνική ομάδα της Γιουγκοσλαβίας ανέβηκε στο βάθρο του Πρωταθλητή, με τον πόλεμο ανάμεσα στις 2 χώρες να μαίνεται ακόμα. Παίκτες, που πριν μερικά χρόνια έπαιζαν μαζί, στην ίδια εθνική ομάδα!
Αξίζει να το παρακολουθήσει κάποιος, μόνο και μόνο για να διαπιστώσει ιδίοις όμμασι, από τους πρωταγωνιστές, διάσημους καλαθασφαιριστές, πως ο πόλεμος, τα ΜΜΕ και η πίεση της κοινής γνώμης, επηρεάζουν και καταστρέφουν σχέσεις που χρειάστηκαν χρόνια να κτιστουν...
Βοστώνη, TD Garden, 5ο παιγνίδι Τελικών NBA. Αντίπαλοι Boston Celtics και Los Angeles Lakers - οι "αιώνιοι" του NBA- με 17 και 15 πρωταθλήματα αντίστοιχα. Ένταση. Πάθος για τη νίκη. Και ξαφνικά...
Συμβαίνουν και στις καλύτερες των οικογενειών. Γίνεται ανακοίνωση από τα μεγάφωνα για να μην πετάνε αντικείμενα στο γήπεδο. Και ο -άπαιχτος- σχολιαστής: "Γιατί κάνει τέτοια ανακοίνωση; Η ανακοίνωση θα έπρεπε να ήταν: Καταδείξτε τον ηλίθιο που πέταξε το αντικείμενο, για να τον πετάξουμε έξω!"
Το παρακάτω διαδραματίζεται σε χωριό της (Εθνικής) Ελλάδας. Ο Δημητρός, εξέχουσα προσωπικότητα του χωριού, πίνει τ' αμίλητο νερό. Το χωριό βρίσκεται σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Πρέπει να σωθεί ο Δημητρός. Και μόνο ο Παπα-Λουκάς μπορεί να τον σώσει... Πώς; δείτε παρακάτω:
Σαν σήμερα, 14 Ιουνίου, το 1987, η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρησης της Ελλάδας, η επίσημη αγαπημένη, κερδίζει στον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος(γνωστό και ως Ευρωμπάσκετ), την εθνική ομάδα της ΕΣΣΔ με σκορ 103-101 στην παράταση (κανονική διάρκεια 89-89). Με τη νίκη της αυτή, κατακτά για πρώτη φορά στην ιστορία της σε επίπεδο ομαδικού σπορ, πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα. Και βάζει τις βάσεις για να αναδειχθεί, στα επόμενα χρόνια, μια από τις μεγάλες δυνάμεις του ευρωπαϊκού, και όχι μόνο, μπάσκετ.
Η ελληνική ομάδα με ηγέτη τον αξεπέραστο Νίκο Γκάλη, πρώτο σκόρερ και MVP (πολυτιμότερο παίκτη) της διοργάνωσης, και supporting cast αντάξιο του (Παναγιώτης, Γιαννάκης, Φάνης Χριστοδούλου, Παναγιώτης Φασούλας, Λιβέρης Ανδρίτσος, Αργύρης Καμπούρης, Μέμος Ιωάννου, Νίκος Φιλίππου -που τραυματίστηκε στον αγώνα με την Ισπανία) νίκησε όλα τα μεγαθήρια του Ευρωπαϊκού μπάσκετ: τη μετέπειτα πανίσχυρη Γιουγκοσλαβία του μακαρίτη Drazen Petrovic, του Divac, του Paspalje, του Kukoc και του Radja 2 φορές, την ΕΣΣΔ (Χρυσή Ολυμπιονίκη την επόμενη χρονιά) του μακαρίτη Tkachenko, του Volkov, του Valters, του Chomichius , του Marciulionis και του Goborov (που έκανε το χρυσό φάουλ στον Καμπούρη), την Ιταλία, τη Γαλλία. Έχασε μόνο από την Ισπανία και την ΕΣΣΔ (σε ένα παιγνίδι που η Ελλάδα αδικήθηκε εξόφθαλμα από τη διαιτησία).
Η συνέχεια; 2η στο Ευρωμπάσκετ του Ζάγκρεμπ το 1989 (νικώντας την ΕΣΣΔ του Sabonis με 81-80 στον ημιτελικό με 45 πόντους του Γκάλη και το τρίποντο του Φάνη στα 10" και χάνοντας από την πανίσχυρη Γιουγκοσλαβία του Drazen στον τελικό), 4η στο Ευρωμπάσκετ του '93, του '95, και του '97, όπως και στο παγκόσμιο του '94 (όπου ήταν η πρώτη εθνική που δέχθηκε λιγότερους από 100 πόντους από Dream Team) και του '98, 5η στο Ευρωμπάσκετ του '91, το Παγκόσμιο του '90, και τους Ολυμπιακούς της Ατλάντα.
Και, μετά από κάποιους χρόνους ισχνών αγελάδων(αποτυχία στα Ευρωμπάσκετ '99 και 2001 μη συμμετοχή στους Ολυμπιακούς του Sydney και στο Παγκόσμιο του 2002), 5η στο Πανευρωπαϊκό του 2003 και στους Ολυμπιακούς της Αθήνας (2004). Πρωταθλήτρια Ευρώπης ξανά το 2005, και 2η στο Παγκόσμιο του 2006 στην Ιαπωνία, με εκείνη την ιστορική νίκη επί των ΗΠΑ με 101-95. 4η στο Πανευρωπαϊκό του 2007 και 5η στους Ολυμπιακούς του Πεκίνου (2008).
Ποδόσφαιρο; Πως είπατε;
Η δική μου γενιά το '87 αγάπησε το μπάσκετ. Βγήκε στα ανοικτά γήπεδα προσπαθώντας να μιμηθεί τα μαγικά του Γκάλη και του Drazen, τα κοψίματα του Φασούλα, το πάθος, το σουτ και τις ασίστ του Γιαννάκη, την ψυχραιμία του Ανδρίτσου και του Καμπούρη, το all-around παίξιμο του Φάνη. Και όμως , κανένας, ούτε ο εκφωνητής της ΕΡΤ, Φίλιππος Συρίγος δεν πίστευε τι συνέβαινε. Στα τελευταία δευτερόλεπτα, όταν το σκορ ήταν 101-101 και ο "τίμιος γίγαντας" Αργύρης Καμπούρης θα εκτελούσε τις 2 βολές που έδωσαν τη νίκη, μιλούσε (ο Συρίγος) για "πρόκριση". Δεν είχαν περάσει ακόμα οι εποχές των ισχνών αγελάδων για το ελληνικό μπάσκετ. Πέρασαν, ανεπιστρεπτί, όμως, στα επόμενα 10".
Κανένας, εκτός από τον "Nick". Που όταν ρωτήθηκε, μετά τον προημιτελικό με την Ιταλία αν είναι η μεγαλύτερη νίκη στην καριέρα του, απάντησε πως "είναι η μεγαλύτερη, μέχρι την επόμενη!!!"
Για την ιστορία, τα στατιστικά του τελικού, και τα τελευταία δευτερόλεπτα του αγώνα...
