The greatest night in pop

 Έίναι 1985, είσαι ο Quinvy Jones (o θρυλικός μουσικός παραγωγός) και ξεκινάς να υλοποιήσεις την ιδέα του Harry Ballafonte για την ηχογράφηση ενός τραγουδιού για το λιμό της Αιθιοπίας. Έχουν συμφωνήσει οι Lionel Richie, Stevie Wonder και Michael Jackson να γραψουν το τραγούδι. Το εμβληματικό "We are the world".

Προσπαθείς να φτιάξεις μια μπάντα τύπου BandAid για να το ερμηνεύσουν. Θέλεις να στρατολογήσεις το who's who της αμερικανικής ποπ. Από τη Diana Ross, τον Bob Dylan και τον Bruce Springsteen, μέχρι τη Cyndi Lauper, τον Kenny Rogers και τον Ray Charles.

Πως τους "στρατολογείς"; Πως τους μαζεύεις σε ένα στουντιο για μια νύχτα για να ηχογραφήσεις; Και πως, εν τέλει καταφέρνεις να τιθασεύσεις όλα αυτά τα τεράστια εγώ των superstars; 

Η απάντηση, στο εξαρετικό ντοκιμαντερ του Netflix "The Greatest Night In Pop". 

ΖΩΝΤΑΝΗ ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ ΣΤΟ ΑΤΤΙΚΟΝ

Η "Ζωντανή Ηχογράφηση στο Αττικόν" του 1991, αποτελεί αγαπημένο διπλό δίσκο της εφηβείας μου, και θεωρώ ότι μου έδωσε μουσικά ερεθίσματα, και εν πολλοίς καθόρισε τα μουσικά μου ακούσματα και το μουσικό μου γούστο. Θεωρώ πως ο δίσκος αυτός εισήγαγε - με "δούρειο ίππο" τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου - και μια ολόκληρη γενια στην ποιοτική ελληνική μουσική.

Κατ' αρχάς, κάποιες γενικές πληροφορίες για τον δίσκο, από την ιστοσελίδα του Γιώργου Νταλάρα:

Ζωντανή ηχογράφηση των κοινών εκρηκτικών συναυλιών του ΓΙΩΡΓΟΥ ΝΤΑΛΑΡΑ και του ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ στο θέατρο «Αττικόν» στις 17, 18, και 19 Ιανουαρίου του 1991. Είναι η δεύτερη εμφάνιση του ΓΙΩΡΓΟΥ ΝΤΑΛΑΡΑ στον ίδιο χώρο πραγματοποιώντας μια από τις λίγες του συνεργασίες εκείνα τα χρόνια με έναν από τους κορυφαίους τραγουδιστές της γενιάς του. Είχαν εμφανιστεί για πρώτη φορά μαζί στη «Διαγώνιο» το 1976 σε ένα πολύ διαφορετικό σχήμα. Στο «Αττικόν» τραγούδησαν μαζί "ανταλλάσσοντας" τις επιτυχίες τους αλλά και πρότειναν ο καθένας ένα άλλο δικό του ρεπερτόριο ή κάποιες επιλογές από το παρόν ή την ιστορία του ελληνικού τραγουδιού. Ο Νταλάρας διάλεξε να τραγουδήσει κάποια τραγούδια της "νέας σκηνής" του ελληνικού τραγουδιού, έναν μικρό κύκλο από τσιγγάνικα, παλιά καλά λαϊκά τραγούδια αλλά και ρεμπέτικα σε μια σύγχρονη εκδοχή. Ο διπλός αυτός δίσκος θεωρείται ένας από τους πιο επιτυχημένους εμπορικά ζωντανά ηχογραφημένους δίσκους στην ελληνική δισκογραφία και ο πρώτος σε πωλήσεις δίσκος συνεργασίας στην δισκογραφία του ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. Ο διπλός δίσκος βινυλίου κυκλοφόρησε μαζί με ένα maxi-single που περιλάμβανε τα τραγούδια "Ο Μανώλης" με τον ΓΙΩΡΓΟ ΝΤΑΛΑΡΑ και το "Saved" με τον ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ.

Ο δίσκος κυκολφόρησε το 1991, και έγινε πλατινένιος. Η συνεργασία του Γιώργου Νταλάρα με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, δύο συνομίληκους καλλιτέχνες, αλλά με γκελ σε διαφορετικές γενιές (των boomers o Γ.Ν., της Gen X και των Millennials o Β.Π.), καλύπτει ένα μεγάλο φάσμα της ελληνικής μουσικής - από ρεμπέτικο και λαϊκό, μέχρι έντεχνο και ροκ. 

Οι συντελεστές των τραγουδιών που ερμήνευσαν οι δύο καλλιτέχνες, αποτελούν το who's who της ελληνικής δισκογραφίας: Άλκης Αλκαίος, Σάκης Μπουλάς, Γιάννης Ζουγανέλης, Νικόλας Άσιμος, Αφροδίτη Μάνου, Δήμος Μούτσης, Νίκος Παπάζογλου, Αργύρηw Μπακιρτζής (Χειμερινοί Κολυμβητές), Κώστας Τριπολίτης, Νίκος Κυπρουργός, Απόστολος Καλδάρας, Διονύσης Σαββόπουλος, Θάνος Μικρούτσικος, Νίκος Καββαδίας, Ελένη Καραϊνδρου, Μάνος Λοϊζος, Λευτέρης Παπαδόπουλος, Σταύρος Κογιουμτζής, Ακος Δασκαλόπουλος, Λίνα Νικολακοπούλου, Γιάννης Παπαϊωάννου, Χρίστος Νικολόπουλος, Σταμάτης Μεσημέρης κ.α.

Το αγαπημένο τραγούδι μου από τον δίσκο - τον οποίο έχω σε βινύλιο - είναι το "Στο ίδιο έργο θεατές". Γραμμένο ειδικά για τη συγκεκριμέν συνεργασία, από Γιώργο Νταλάρα (μουσική) και Αντώνη Ανδρικάκη (στίχοι), έχει δύο διαφορετικές εκδοχές - Καλησπέρα και Καληνύχτα - και παίζονταν στην αρχή και το τέλος του προγράμματος.

Memories

Toast to the ones here today
Toast to the ones that we lost on the way
'Cause the drinks bring back all the memories
And the memories bring back, memories bring back you

 

 

Ζεστά Ποτά, 30 χρόνια μετά...

Τα "Ζεστά Ποτά", του Χάρη και του Πάνου, των Κατσιμιχαίων, αποτέλεσε το ντεμπούτο τους στη δισκογραφία, πριν 30 χρόνια. Και συνάμα, αποτέλεσε το εναρκτήριο λάκτισμα της μεγάλης των τραγουδοποιών σχολής, η οποία θα κυριαρχούσε τη δεκαετία του '90 και το μεγαλύτερο μέρος εκείνης του 2000.

Ακριβώς δηλαδή την εποχή που μεγαλώνα. Η εφηβεία, η στρατιωτική θητεία, τα φοιτητικά χρόνια. Μια εποχή και ένα μουσικό ρεύμα που καθόρισε εν πολλοίς το είναι της γενιάς μας. Και εμένα προσωπικά. Γιατί κάθε τραγούδι που αγαπώ και έχει αποτυπωθεί στην ψυχή μου, έχει από πίσω αναμνήσεις, πρόσωπα, γεγονότα, συναισθήματα...

Το κλασικό "Μια βραδιά στο Λούκυ", που αναφέρεται σε πραγματικα γεγονότα,  το "Ριτα Ριτάκι", η αισιοδοξία του "Γέλα Πουλί μου", η σκληρή πραγματικότητητα του "Για ένα κομμάτι ψωμί", η προσπάθεια του "Φάνη" να ξεφύγει από "τις νύχτες τις λευκές", η απογοήτευσή μετά τις "Προσωπικές Οπτασίες" μέχρις ότου να "πάιξε(ι η) βραχνή μου φυσαρμόνικα", τα καλοκαιρινά, φοιτητικά βράδια στο "Εναλλάξ" και τις φοιτητικές μπουάτ. 

Ο δίσκος αυτός, που σημάδεψε την εφηβεία πολλών και τα φοιτητικά χρόνια ακόμα περισσότερων (εννοείται και τη δική μου) , κυκλοφορει σε επανεκτέλεση από τους Κατσιμιχαίους αποκλειστικά σε ψηφιακή μορφή. Στο Youtube, το Spotify, το Amazon, το iTunes, το Rhapsody.  

Για αύτο το νοητό ταξίδι πίσω στο χρόνο και το άνοιγμα του μπαούλου των συναισθημάτων, Χάρη και Πάνο, σας ευχαριστώ!

Άξιον Εστί - Μια σύγκριση

Με αφορμή την ερμηνεία του Σάκη Ρουβά στο ρόλο του λαϊκού τραγουδιστή προχθές, παραθέτω τις live ερμηνείες του  "Ένα το χελιδόνι" από το 1977 και την ιστορική συναυλία των Θεοδωράκη-Μπιθικώτση-Κατράκη-Ελύτη στο θέατρο του Λυκαβηττού, μέχρι και την προχθεσινή στη Νέα Σμύρνη.

Γρηγόρης Μπιθικώτσης (1977)

Γιώργος Νταλάρας (1988)

Γιάννης Κότσιρας (2001)

Βασίλης Παπακωνσταντίνου (2002)

Δημήτρης Μπάσης (2007)

Σάκης Ρουβάς (2015)

Προσωπική αγαπημένη μου, μετά από αυτή του "Σερ" είναι αυτή του Βασίλη Παπακωνσταντίνου.

Countdown: Ξένα 90s

Και η αντίστοιχη δεκάδα των ξένων τραγουδιων που ξεχώρισα και συνέδεσα με τη δεκαετία που μας συνέδεσε και μας μεγάλωσε: τη δεκαετία του 90.

10. Coco Jumbo - Mr. President (1996)

Κλασικό EuroDance κομμάτι, χαρακτηριστικό της περιόδου στα μέσα της δεκαετίας. Από το γερμανικό συγκρότημα Mr. President.

9. Losing my religion - REM (1991)

  

8. Bitch - Meredith Brooks (1997)

7. Gangsta's Paradise - Coolio (1995)

Από την ταινία "Dangerous Minds"(Ασυμβίβαστη γενιά") με τη Michelle Pfeiffer. Αποτελεί διασκευή παλαιότερου τραγουδιού.

 

6. Wonderwall - Oasis 1995

Οι κόντρες μεταξύ των Oasis και των Blur για το ποιο είναι το καλύτερο βρετανικό συγκρότημα της εποχής, έχουν μείνει στην ιστορία. 

5.Always - Bon Jovi 1994 

4. Ironic - Alanis Morissette (1996)

 

3. Smells Like Teen Spirit - Nirvana (1991)

Το συγκρότημα που ενέπνευσε μια ολόκληρη γενιά και πέρασε στην αιωνιότητα όταν ο ιδρυτής του, ο Kurt Kobain αυτοκτόνησε, σε ηλικία 27 ετών, το 1994. 

O Kurt Kobain εμπνεύστηκε τον τίτλο του τραγουδιού από τη μάρκα ενός δημοφιλούς αποσμητικού της εποχής!

2. Wind of Change - Scorpions (1991)

O Klaus Meine, frontman του γερμανικού ροκ συγκροτήματος, εμπνεύστηκε το τραγούδι του "Ανέμου της αλλαγής" μετά από επίσκεψη στη Μόσχα, μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και των δορυφόρων της. Ένα προφητικό κομμάτι για ο,τι ακολούθησε στη δεκαετία των αλλαγών...

1. Show must go on - Queen (1991)

Το κύκνειο άσμα του μεγάλου Freddie Mercury.

 

Countdown: Ελληνικά 90s

To National Geographic έχει ετοιμάσει ένα αφιέρωμα στη δεκαετία του 90 - τη δεκαετία που μας ένωσε, όπως χαρακτηριαστικά γράφει ο υπότιτλος. Προφανώς λόγω της ραγδαίας εξάπλωσης των υπολογιστών και του διαδικτίου.

Για τη δική μου γενιά, αυτή ήταν η δεκαετία που μας μεγάλωσε: εφηβεία - στρατός - σπουδές. Γι αυτό, ετοίμασα ένα αφιέρωμα με τα 10+2 σημαντικότερα -για μένα- ελληνικά τραγούδια και καλλιτέχνες της δεκαετίας. Της δεκαετίας που μεσουράνησε το ελληνικό ροκ και το έντεχνο. Τα τραγούδια αυτά έχουν κυκλοφορήσει από το 1990 μέχρι το 1999 και υπάρχει ένα τραγούδι ανά καλλιτέχνη.

 

10. Γιορτή - Τρύπες (1999)

Ο μεγάλος Γιάννης Αγγελάκας τα λέει όλα μέσα σε δύο στροφές... Από τα χαρακτηριστικά ροκ συγκροτήματα της δεκαετίας και από τα χαρακτηριστικότερα τραγούδια...

Στίχοι:

Βάλε φωτιά σε ό,τι σε καίει, σε ό,τι σου τρώει την ψυχή
Έξω οι δρόμοι αναπνέουν διψασμένοι, ανοιχτοί
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή
 

Ζήσε μαζί μου στον αέρα, στη φωτιά στη βροχή
Μας περιμένουν άδειες μέρες ραγισμένοι ουρανοί
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή

9. Μ' αρέσει να μη λέω πολλά - Υπόγεια Ρεύματα  (1994)

Από τα χαρακτηριστικά κομμάτια του ελληνικού ροκ εκείνης της εποχής. Από τα τραγούδια που όλοι σιγοτραγουδήσαμε γύρω από μια κιθάρα κάποιο βράδυ...

Στίχος:

Μ’ αρέσει να μη λέω πολλά
μη λέω πολλά
μ’ αρέσει να κοιτάω ψηλά
κοιτάω ψηλά στ’ ατέλειωτα τραγούδια

8. Τι `ναι αυτό που μας ενώνει - Πυξ Λαξ (1994)

Οι "πρίγκηπες της Δυτικής Όχθης" δε θα μπορούσαν να λείπουν από αυτή την ανάρτηση. Το τραγούδι του Φίλιππου Πλιάτσικα και του Sasa Dragic, πρωτοκυκλοφόρησε το 1994, έγινε όμως γνωστο από τη συνεργασία των Πυξ Λαξ με το Γιώργο Νταλάρα στην Ιερά Οδό το 1997.

  

Στίχοι:

Τι `ναι αυτό που μας ενώνει

μας χωρίζει μας πληγώνει

είναι ο χρόνος που τελειώνει

και ξανά μένουμε μόνοι

 

7. Διδυμότειχο Blues - Λαυρέντης Μαχαιρίτσας & Γιώργος Νταλάρας (1991)

Το τραγούδι είναι βιογραφικό για τον Λ. Μαχαιρίτσα και αναφέρεται στη στρατιωτική του θητεία. Είναι επίσης το κομμάτι που σηματοδοτεί την αρχή της προσωπικής του καριέρας. Ενα κλασικό, διαχρονικό κομμάτι, πρωτότυπο μουσικά και από τα πιο χαρακτηριστικά για το στρατό.

Για το στίχο "τρύπα στη γεωργαφία" είχε διαμαρτυρηθεί ο Δήμαρχος Διδυμότειχου, και, νομίζω, ότι τότε η “παρεξήγηση” λύθηκε με μια κοινή συναυλία του Νταλάρα και του Μαχαιρίτσα στο Διδυμότειχο.

 

Στίχος:

Διδυμότειχο μπλουζ τ’ όνομά του είναι αιτία
Διδυμότειχο μπλουζ τρύπα στη γεωγραφία
Διδυμότειχο μπλουζ αδειανή φωτογραφία
του παράλογου η θητεία
αγχωμένη μαλακία
Διδυμότειχο μπλουζ, Διδυμότειχο μπλουζ.

6. Φωτοβολίδα - Ορφέας Περίδης (1993)

Το τραγούδι λέγεται ότι γράφτηκε για τη γυναικα του που σκοτωθηκε απο μια φωτοβολιδα την ημερα του γαμου τους.

Στίχος:

Όλα είναι ίδια αν δε τ’ αγαπάς
όλα μένουν ίδια άμα δε τα πας

5.Έλα στ΄ όνειρό μου - Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας (1992) 

Οι αδελφοί Κατσιμίχα είναι σταθερή αξία στη δεκαετία αυτή με αρκετούς δίσκους και συναυλίες. Το τραγούδι αυτό το αγαπώ λόγω των στίχων του.

Στίχος:

Έλα στ' όνειρό μου και περπάτησε
κι άμα σταθείς στα ίδια μέρη
κι αν αγαπήσεις τις ίδιες μουσικές
θα πει ότι τυχαία δε βρεθήκαμε
θα πει ότι δε φύσηξε τυχαία
ο άνεμος που σμίγει των ανθρώπων τις ζωές

 4.Παράκληση - Αλκίνοος Ιωαννίδης (1999)

Το τραγούδι αυτό το ανακάλυψα και το αγάπησα μετά τα 90s. Έχει όμως πολύ καλή μελωδία και εξαιρετικό στίχο. Και μια εξαιρετική ερμηνεία από τους Χ. Αλεξίου - Σ. Μάλαμα - Α. Ιωαννίδη, στην κοινή συναυλία που έδωσαν το 2006 για λογαριασμό του ραδιοφωνικού σταθμού "Μελωδία".

 Στίχος:

 Έχω ένα κόμπο στο λαιμό
και μια θηλιά που όλο στενεύει.
Έλα και κάνε μουσική
την τρέλα που με διαφεντεύει...
Κι αν είναι οι νότες και οι λέξεις αφελείς,
τραγούδησέ τες να χαρείς...
Μ’ ένα τραγούδι να κάνουμε δική μας
τη μικρή ζωή μας...

  

3. O Γορίλας - Συνήθεις Ύποπτοι (1996)

"Ο γορίλας" του Georges Brassens (που απέδωσε στα ελληνικά ο Χρήστος Θηβαίος) είναι ένα κωμικό τραγούδι το οποίο πραγματεύεται τη δικαιοσύνη και πως αυτή μπορεί να αποδοθεί με τρόπο ασυνήθιστο. Από τα κομμάτια που έχω συνδυάσει με τα 90s και τα φοιτητικά μου χρόνια.

Στίχος:

Θα πω μονάχα πως το κορύφωμα που `χε το αλλόκοτο τούτο δράμα
στρίγγλιζε κλαίγοντας ο δικαστής στα διαλείμματα φώναζε μάνα
φώναζε μάνα σαν το φουκαρά που χθες καταδίκασε για ληστεία
και για κοινό παραδειγματισμό τον αποκεφάλισε στην πλατεία

2.Παραμύθι με λυπημένο τέλος - Μίλτος Πασχαλίδης (1995)

Από τα χαρακτηριστικά τραγούδια του Μ. Πασχαλίδη, από τον πρώτο προσωπικό του δίσκο. Το τραγούδι - ορισμός του ανικανοποίητου. Μελωδικό, χαρακτηριστικό έντεχνο της εποχής. 

Στίχοι:

Έχουν περάσει χρόνοι δέκα
μάτια μου, αχ μάτια μου
η κόρη γίνηκε γυναίκα
μα εγώ απόμεινα παιδί
Και κάθε που χαράζει
με τρώει το μαράζι...

1.Ένα καράβι - Βασίλης Παπακωνσταντίνου (1993)

Το  "σαπιοκάραβο" του Αλέξανδρου Δήμα κυκλοφόρησε όταν ήμουν Λύκειο και έγινε δημοφιλές ανάμεσα στους συμμαθητές μου στην Γ' Λυκείου. Δε νομίζω να υπήρχε τελειόφοιτος εκείνης της εποχής που να μην έχει τραγουδήσει το ρεφρέν του... Το τραγούδησαμε και για το στρατό και για το πανεπιστήμιο. Μπορεί κάλλιστα να τραγουδηθεί και σήμερα, λαμβάνοντας υπόψην όλα τα κωμικοτραγικά που συμβαίνουν στον τόπο μας..

 

Στίχοι:

Άντε να λύσουμε, να ξεκινήσουμε
και τους βαρέθηκα, δεν τους μπορώ
να ξενυχτίσουμε και να μεθύσουμε
να τους ξεχάσουμε όλους εδώ

 και

1. Σ' αναζητώ στη Σαλονίκη - Δημήτρης Μητροπάνος (1992)

Ο τεράστιος Δημήτρης Μητροπάνος έκανε εξαιρετικές δουλειές εκείνη την περίοδο. Οι δύο δίσκοι με το Μάριο Τόκα καθώς και ο (ίσως ο καλύτερος του) με τον Θάνο Μικρούτσικο και τον Άλκη Αλκαίο, θα μπορούσαν να γεμίσουν αυτό το countdown μόνο με τραγούδια δικά του. Το "Σ' αναζητώ στη Σαλονίκη" όμως σ' εμένα θυμίζει εκδρομή Β' Λυκείου στην Ελλάδα και με τις πρώτες του νότες, παω πάντα πίσω σε εκείνη την εποχή. Για μένα είναι το πιο χαρακτηριστικό τραγούδι εκείνης της δεκαετίας μαζί με το "Σαπιοκάραβο"...

 

Στίχοι:

Σ’ αναζητώ
Σ’ αναζητώ στη Σαλονίκη ξημερώματα
λείπει το βλέμμα σου απ’ της αυγής τα χρώματα
σ’ αναζητώ
σ’ αναζητώ μ’ ένα βιολί κι ένα φεγγάρι
λείπει το όνειρο εσύ και το δοξάρι

 

 Bonus:

 Μιχάλης Ρακιντζής - Δικός Σου Για Πάντα (1991)

O Μιχάλης Ρακιντζής είναι από τα σύμβολα της ποπ-ροκ ελληνικής μουσικής για τη δεκαετία του 90. Τραγούδια που έχουν μείνει και εξαιρετικές συνεργασίες (με τον Ian Gillan των Deep Purple καθώς και τη Bonnie Tyler σε δίσκο της Σοφίας Αρβανίτη στο In your heart). Το "Δικός σου για πάντα" έχει διασκευαστεί, ενώ τραγουδιέται ακόμη...

Στίχος:

Γι’ αυτό πιες, σ’ ό,τι είχαμε ζήσει μέχρι χτες
Σ’ όλες τις ωραίες μας στιγμές, βρίσε με ακόμα αν το θες
Μην κλάψεις μόνο και πες, πες πως δε με γνώρισες ποτέ
ήταν οι καλύτερες στιγμές, που θα μείνουν πάντα ζωντανές

Ο Σκάπουλλος

Ο σκάπουλος στο ναυτικο λεξιλογιο ο σκάπουλος ειναι αυτος που αλλαζει καποιον στη βάρδια ενός πλοιου κυρίως τιμονιέρη, πηδαλιούχο.

Στα ιταλικα η λεξη χρησιμοποιειται και σημερα για να δηλώσει τον ανύπαντρο, εργένη, αυτόν που διατηρεί εαυτόν εκτός συζυγικών δεσμεύσεων. Αυτό ακριβώς σημαίνει και η συγκεκριμένη λέξη στην κυπριακή διάλεκτο.

Το 1970 κυκλοφορούν "Τα Κυπριώτικα του Βιολάρη" με ερμηνευτή τον Μιχάλη Βιολάρη. Ο στίχος των τραγουδιών είναι σε κυπριακή διάλεκτο ως επί το πλείστον με παραδοσιακά κυπριακά τραγούδια (όπως "Τα ριάλια", "Η Τυλληρκώτησσα" -Εσσιεβ βερεβεν... - "Η βράκα" κ.α.) και συνθέσεις του ίδιου του Βιολάρη και άλλων δημιουργών (Μίμης Πλέσσας, Αχιλλέας Λιμπουρίδης κα στη μουσική, Δημήτρης Λιπέρτης, Κώστας Μόντης, Μιχάλης Πασιαρδής, Άνθος Ροδίνης κ.α. στο στίχο). Ο δίσκος αυτός αποτυπώνει εξαιρετικά την προπολεμική (1974), αγροτική κυρίως Κύπρο και τη ντοπιολαλιά που χρησιμοποιείτο εκείνη την εποχή.

Σε αυτό το δίσκο υπάρχει και το τραγούδι "Ο Σκάπουλλος" των Μιχάλη Βιολάρη-Ανδρέα Γρηγορίου. Αναφέρεται σε έναν εργένη της εποχής (όπως ήταν ο πατέρας μου τότε) και τις ενστάσεις του για το γάμο και κυρίως αν θα βρει τη γυναίκα που θέλει, όπως την περιγράφει με χαρακτηριστικά που έφεραν οι νεαρές κοπέλες σε διάφορες περιοχές της Κύπρου, την εποχή εκείνη.


Οι στίχοι στην κυπριακή διάλεκτο:

Λαλούσιν άμα παντρευτώ πως εν να νοικοτζυρεφτώ
Μα 'πιαμ με ο φος τομ μαύρο, πως σγιαν τηθ θέλω εθ θεν να βρω...

Βαρωσιωτούες, Χωραϊτούες, Τζιερυνιωτούες, κάμνουν καρτούες
σαν τηδ δική μου να ττακκουρούν

Βαρωσιωτούες, Χωραϊτούες τζι οι Παφιτούες, κάμνουν καρτούες
σαν τηδ δική μου να ττακκουρούν

Να' σιει ππαράν της Μορφιτούς
Τηγ γλυκαν της Λευκονιτούς
Της Πεγιωτούς την όμορφκίαν
Της Σκαλιωτούς τζιειν' το καπάρτισμαν!

Βαρωσιωτούες, Χωραϊτούες, Τζιερυνιωτούες, κάμνουν καρτούες
σαν τηδ δική μου να ττακκουρούν!

Βαρωσιωτούες, Χωραϊτούες τζι οι Παφιτούες, κάμνουν καρτούες
σαν τηδ δική μου να ττακκουρούν!

Μα 'πιαμ με ο φος τομ μαύρο, πως σγιαν τηθ θέλω εθ θεν να βρω...

Βαρωσιωτούες, Χωραϊτούες, Τζιερυνιωτούες, κάμνουν καρτούες
σαν τηδ δική μου να ττακκουρούν!

Βαρωσιωτούες, Χωραϊτούες τζι οι Παφιτούες, κάμνουν καρτούες
σαν τηδ δική μου να ττακκουρούν! 

Και η απόδοση στην κοινή ελληνική:

Λένε πως άμα παντρευτώ πως θα νοικοκυρευτώ
Μα μ' έπιασε ο φόβος το μάυρο, πώς όπως τη θέλω δε θα βρω

Βαρωσιωτούδες (από την Αμμόχωστο - Βαρώσι), Χωραϊτούδες (Χώρα = Λευκωσία), Κερυνιώτούδες, κάμνουν καρδούλες
σαν τη δική μου να κτυπούν

Βαρωσιωτούες, Χωραϊτούες και οι Παφιτούδες (εκ Πάφου), κάμνουν καρδούλες
σαν τη δική μου να κτυπούν

Να έχει το χρήμα που έχει μια κοπέλα από τη Μόρφου(κωμόπολη της Κύπρου γνωστή για τους πορτοκαλε΄ψνες της)
Τη γλύκα που έχει μια κοπέλα από το Λευκόνοικο (κοινότητα στην επαρχία Αμμοχώστου)
Την ομορφιά που έχει μια κοπέλα από την Πέγεια (χωριό της επαρχίας Πάφου για το οποίο έχει γραφτεί το παραδοσιακό Κυπριακό "Στη βρύση των Πεγειώτισσων)
Και εκείνο το κόρδωμα που έχουν οι κοπέλες από τη Λάρνακα (Σκάλα)

Βαρωσιωτούδες (από την Αμμόχωστο - Βαρώσι), Χωραϊτούδες (Χώρα = Λευκωσία), Κερυνιώτούδες, κάμνουν καρδούλες
σαν τη δική μου να κτυπούν

Βαρωσιωτούες, Χωραϊτούες και οι Παφιτούδες (εκ Πάφου), κάμνουν καρδούλες
σαν τη δική μου να κτυπούν!

 Μα μ' έπιασε ο φόβος το μάυρο, πώς όπως τη θέλω δε θα βρω...

Βαρωσιωτούδες (από την Αμμόχωστο - Βαρώσι), Χωραϊτούδες (Χώρα = Λευκωσία), Κερυνιώτούδες, κάμνουν καρδούλες
σαν τη δική μου να κτυπούν!

Βαρωσιωτούες, Χωραϊτούες και οι Παφιτούδες (εκ Πάφου), κάμνουν καρδούλες
σαν τη δική μου να κτυπούν!

Σκέψεις... για το θάνατο του Τάσου Μητσόπουλου

Είναι πραγματικά περίεργη τούτη η ζωή... Πάνω σ' άνεμο ένας άνθρωπος παθαίνει εγκεφαλικό και πεθαίνει... Σκόνη στον άνεμο είμαστε τελικά...

Και τελικά Μόνο οι καλοί πεθαίνουν νέοι... 

Κουράγιο και δύναμη σε αυτούς που μένουν πίσω. Καλημέρα σας...

Στο ίδιο έργο θεατές

Στίχοι: Αντώνης Ανδρικάκης

Μουσική:  

Γιώργος Νταλάρας

Στο ίδιο έργο θεατές χαμένης νύχτας εραστές
με μια κιθάρα στης Αθήνας τον εξώστη
από το σήμερα στο χτες της απουσίας φοιτητές
με έναν ήχο στην ψυχή ναυαγοσώστη

Ό,τι ακούω να ακούς μέσα σε κόσμους μυστικούς
θ’ ανακαλύψεις μια πατρίδα ξεχασμένη
παραδομένη στους καιρούς και σε πελάτες πονηρούς
σε συμπληγάδες μια ζωή παγιδευμένη

Στο ίδιο έργο θεατές εσύ κι εγώ τραγουδιστές
φανατικοί της πιο φευγάτης εξουσίας
οι ήχοι μας διαδηλωτές και τα στιχάκια εμπρηστές 
αυτό το έργο είναι παιχνίδι φαντασίας

Σενάριο χωρίς πλοκή της ιστορίας εμπλοκή
αυτά τα χρόνια που χρεώθηκες να ζήσεις
με ποια τραγούδια να σωθείς με ποιους δικούς σου να βρεθείς
και ποιαν αλήθεια τώρα πια να μαρτυρήσεις

Θα βρούμε αλλιώτικους ρυθμούς στου τραγουδιού μας τους γκρεμούς
θα περπατήσουμε κι απόψε ακροβάτες
μέσα από λόγια και λυγμούς της εποχής μας τους χρησμούς
θα ξεχωρίσουμε απ’ τις οφθαλμαπάτες

Στο ίδιο έργο θεατές εσύ κι εγώ τραγουδιστές
φανατικοί της πιο φευγάτης εξουσίας
οι ήχοι μας διαδηλωτές και τα στιχάκια εμπρηστές 
αυτό το έργο είναι παιχνίδι φαντασίας

Στο ίδιο πάντα σκηνικό και στης ψυχής τον πανικό
απόψε πνίγομαι χρειάζομαι αέρα
θέλω ν’ αρχίσω από δω αλλιώς τα πράγματα να δω
να πω στον κόσμο μια δική μου καλησπέρα

Άσματα ατάκτως εριμμένα...

Τα διαχρονικά

Με αφορμή αυτή τη δήλωση του Θ. Πάγκαλου, θυμήθηκα ένα παλιο τραγούδι του Γιάννη Μηλιώκα (από το 1984) που λέει πως...

Και πάλι Γιάννης Μηλιώκας, από το 1990. Greco Μασκαρά. Διαχρονικό όσο ποτέ!

Και "Η Σουλτάνα η Φωφώ" του Σταμάτη Κραουνάκη, της Λίνας Νικολακοπούλου και της Τάνιας Τσανακλίδου του 1988

Και μια και ζυγώνουν εκλογές (έστω, Δημοτικές) να θυμηθούμε και τον Θωμά Μπακαλάκο και το "Γεια και χαρά σας βρε Πατριώτες" του 1975, με τη φωνή του Βασίλη Παπακωνσταντίνου, να μας θυμίζει πώς... "Ηρθε ο Βουλευτής στο χωριό, βόλτες απο κεί κι απο δώ, μοιράζει υποσχέσεις στους αγρότες"... αλλά... "όσα μας είχε τάξει ήτανε... λαγοί με πετραχήλια"

Και επειδη... Παράξενος χειμώνας μπαίνει, παράξενη εποχή, κάνεις δε ξέρει που πηγαίνει, δε ξέρει που θα βγεί... Η αγάπη ισως ξέρει πως... (Φατμέ-Χαρούλα-Αφροδίτη, του Ν. Πορτοκάλογλου, 1988)

Ποιος είδε κράτος λιγοστό...

Διαβάζοντας τους παρακάτω στίχους, θα πιστέψετε οτι το ποιήμα αυτό, το έγραψε κάποιος σύγχρονος, για τη σύγχρονη Ελλάδα (και την Κύπρο).

Και όμως... το ποίημα αυτό έχει γραφτεί απο την Γεώργιο Σουρή, ίσως το μεγαλύτερο νεότερο Έλληνα σατιρικό ποιητή, επονομαζόμενο και "σύγχρονο Αριστοφάνη" για το περίφημό "Δυστυχώς Επτωχεύσαμεν" του Χαρίλαου Τρικούπη, το 1893...

Δυστυχώς δεν έχουμε αλλάξει καθόλου

Ποιος είδε κράτος λιγοστό

σ' όλη τη γη μοναδικό,

εκατό να εξοδεύει

και πενήντα να μαζεύει;

Να τρέφει όλους τους αργούς,

Να 'χει επτά Πρωθυπουργούς,

ταμείο δίχως χρήματα

και δόξης τόσα μνήματα;

Να 'χει κλητήρες για φρουρά

και να σε κλέβουν φανερά,

κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε

τον κλέφτη να γυρεύουνε;

Κλέφτες φτωχοί και άρχοντες με άμαξες και άτια,

κλέφτες χωρίς μια πήχη γη και κλέφτες με παλάτια,

ο ένας κλέβει όρνιθες και σκάφες για ψωμί

ο άλλος το έθνος σύσσωμο για πλούτη και τιμή.

Όλα σ' αυτή τη γη μασκαρευτήκαν

ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,

οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν

δεν ξέρομε τι λέγεται ντροπή.

Ο Έλληνας δυο δίκαια ασκεί πανελευθέρως,

συνέρχεσθαί τε και ουρείν εις όποιο θέλει μέρος.

Χαρά στους χασομέρηδες! χαρά στους αρλεκίνους!

σκλάβος ξανάσκυψε ο ρωμιός και δασκαλοκρατιέται.

Γι' αυτό το κράτος, που τιμά τα ξέστρωτα γαϊδούρια,

σικτίρ στα χρόνια τα παλιά, σικτίρ και στα καινούργια!

Και των σοφών οι λόγοι θαρρώ πως είναι ψώρα,

πιστός εις ό,τι λέγει κανένας δεν εφάνη...

αυτός ο πλάνος κόσμος και πάντοτε και τώρα,

δεν κάνει ό,τι λέγει, δεν λέγει ό,τι κάνει.

Σουλούπι, μπόι, μικρομεσαίο,

ύφος του γόη, ψευτομοιραίο.

Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,

λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.

Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι,

κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.

Κι από προσπάππου κι από παππού

συγχρόνως μπούφος και αλεπού.

Και ψωμοτύρι και για καφέ

το «δε βαριέσαι» κι «ωχ αδερφέ».

Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς

σαν πιάσει πόστο: δερβέναγας.

Θέλει ακόμα, κι αυτό είναι ωραίο

να παριστάνει τον ευρωπαίο.

Στα δυο φορώντας τα πόδια που 'χει

στο 'να λουστρίνι, στ' άλλο τσαρούχι.

Δυστυχία σου, Ελλάς

με τα τέκνα που γεννάς.

Ω Ελλάς, ηρώων χώρα,

Τι γαϊδάρους βγάζεις τώρα.

Το ποίημα αυτό μελοποίησε και ερμηνεύει ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, και είναι πλέον γνωστό ως "Το τραγούδι της Πλατείας". Απολαύστε!

Τραγούδια με εικόνες

Προσωπικά μου αρέσει πολύ η μουσική. Σε σημείο που θεωρώ πως μέσα από τα τραγούδια μπορώ να επικοινωνήσω αυτό που θέλω. Μέσα από το συνεχές ψάξιμο, ανακάλυψα πως μου αρέσει μια μεγάλη κατηγορία τραγουδιών. Αυτά που η μελωδιά και -κυρίως- ο στίχος τους, σε ταξιδεύουν. Τραγούδια τα οποία είναι γεμάτα εικόνες. Θα δώσω τρία παραδείγματα, από τρείς διαφορετικές δεκαετίες του ελληνικού πενταγράμμου.

Καλοκαίρι - Διονύσης Σαββόπουλος - 1989

Μέθυσε απόψε το κορίτσι μου - Γιάννης Πουλόπουλος (Μουσική: Μίμης Πλέσσας - Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος) - 1969.Γενικά οι στίχοι του Λευτέρη Παπαδόπουλου είναι καταπληκτικοί.

  

Κεμάλ - Αλίκη Καγιαλόγλου (Μουσική: Μάνος Χατζιδακις - Στίχοι: Νίκος Γκάτσος) - 1993

Ο Μανώλης Ρασούλης μέσα από τα τραγούδια του

Σταχυολόγηση τραγουδιών, τιμης ένεκεν στον Μανώλη Ρασούλη:

Τίποτα δεν πάει χαμένο  

("Τα τραγούδια της Χαρούλας" (1979), Μάνος Λοϊζος, Μανώλης Ρασούλης, Χάρις Αλεξίου)

Τρελή κι αδέσποτη

("Η εκδίκηση της γυφτιάς" (1980), Νίκος Ξυδάκης, Μανώλης Ρασούλης, Νίκος Παπάζογλου)

Αχ Ελλάδα

(Βάσω Αλαγιάννη, Μανώλης Ρασούλης, Νίκος Παπάζογλου)

Οι μαγκες δεν υπάρχουν πια 

("Τα δήθεν" (1978), Νίκος Ξυδάκης, Μανώλης Ρασούλης, Νίκος Παπάζογλου)

Πότε Βούδας Πότε Κούδας 

("Ποτε Βούδας, Πότε Κούδας" (1986), Πέτρος Βαγιόπουλος, Μανώλης Ρασούλης, Νίκος Παπάζογλου)

Ο φαντάρος

("Τα τραγούδια της Χαρούλας", Μάνος Λοϊζος, Μανώλης Ρασούλης, Χάρις Αλεξίου)

Όλα σε θυμίζουν

("Τα τραγούδια της Χαρούλας", Μάνος Λοϊζος, Μανώλης Ρασούλης, Χάρις Αλεξίου)

Αν πεθάνει μια αγάπη

("Η ζωή μου κύκλους κάνει" (1982), Χρήστος Νικολόπουλος, Μανώλης Ρασούλης, Χάρις Αλεξίου)

 

Νιώσε με

("Ποτε Βούδας, Πότε Κούδας", Πέτρος Βαγιόπουλος, Μανώλης Ρασούλης, Μανώλης Ρασούλης)

Μες το πλήθος

("Τα τραγούδια της Χαρούλας", Μάνος Λοϊζος, Μανώλης Ρασούλης, Χάρις Αλεξίου)

Με τα φώτα νυσταγμένα (Οι νταλίκες)

("Παίξε Χρήστο επειγόντως" (1982), Χρήστος Νικολόπουλος, Μανώλης Ρασούλης, Γιώργος Σαρρής)

Μιά βραδυά στο λούκι

("Ζεστά Ποτά" (1985), Χάρης&Πάνος Κατσιμίχας, Παραγωγή: Μανώλης Ρασούλης)

Η Κύπρια

("Με τον Ομπαμα αντάμα" (2009), Χρήστος Νικολόπουλος, Μανώλης Ρασούλης, Μπάμπης Τσέρτος)

ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ!

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ...

.. με ένα ποτ-πουρί απο 20 αγαπημένα Χριστουγεννιάτικα τραγούδια. Απολαύστε!

Αφιερωμένο...

... σε ένα φίλο που περνά δύσκολες ώρες...

Κουράγιο, φίλε, κάθε εμπόδιο για καλό!

Μια βραδιά στο λόυκι

Το βίντεο που θα δείτε παρακάτω, αποτελεί μουσικό ντοκουμέντο. Είναι η πρώτη εμφάνιση στην ελληνική μουσική σκηνή των Χάρη και Πάνου Κατσιμίχα με το τραγούδι-σήμα κατατεθέν και εναρκτήριο λάκτισμά τους, "Μια βραδιά στο λούκι". Το τραγούδι, που ερμηνεύει ο Πάνος, πρωτοακούστηκε στους  Αγώνες Τραγουδιού της Κέρκυρας, το 1982. Οι Αγώνες Ελληνικού Τραγουδιού διοργανώθηκαν στην Κέρκυρα το Σεπτέμβριο του ‘81 και ’82 από το Μάνο Χατζιδάκι. 

Το τραγούδι επέλεξε ο ίδιος ο Μάνος Χατζηδάκις, ανάμεσα στο "Φάνη" και το "Γέλα πουλί μου". 

Το τραγούδι σηματοδότησε την έναρξη της μεγάλης καριέρας των δύο αδελφών τραγουδοποιών και περιλαμβάνεται στον πρώτο τους δίσκο "Ζεστά Ποτά" του 1984. O δίσκος αυτός ψηφίστηκε ως ο αγαπημένος πολλών δημιουργών τραγουδιού, στο γκάλοπ "Τα τραγούδια της ζωής μας" που διεξήγε ο "Μελωδία FM" τον περασμένο Μάιο...

Εξαιρετικό πραγματικά τραγούδι, ακούγεται ευχάριστα ακόμα και σήμερα. Το θυμήθηκα, ακούγοντας το CD του περιοδικού "Δίφωνο" με αφιέρωμα στο Χάρη και τον Πάνο, επι τη ευκαιρία της επανασύνδεσής τους για μερικές συναυλίες (και ελπίζω και για νέα δισκογραφία)

Από τους Αγώνες Τραγουδιού της Κέρκυρας (1982).

στίχοι, μουσική: Χάρης Κατσιμίχας 

Διεύθυνση ορχήστρας: Μάνος Χατζιδάκις

"Είχαμε στείλει το Φάνη, το Γέλα πουλί μου και το Λούκι...Από ό,τι μας είπαν μετά, το επέλεξε ο ίδιος (Μ.Χατζιδάκις) προσωπικά. Αργότερα είπε και σε εμένα ότι θεωρούσε τον Φάνη κάπως λεπτό θέμα ενώ στο κλίμα του Γέλα πουλί μου είχε και άλλα τραγούδια. Σαν το Λούκι όμως δεν υπήρχε κανένα. Αφού και εγώ ο ίδιος ένιωθα σαν τη μύγα μες στο γάλα όταν πήγα να το τραγουδήσω με τη φυσαρμόνικα και την κιθάρα..." (Π.Κατσιμίχας, συνέντευξη στο περιοδικό "Δίφωνο", τεύχος 30 - Μάρτιος 1998).

Προχτές εκεί που τα 'πινα με κάποιο κολλητό μου

κοιτώ και βλέπω πίσω μου δυο μάτια δυο ματάκια

γυρίζω στον δικό μου, ο τύπος μου, Νικόλα

και μένα, μ' απαντάει, και εκεί αρχίσαν όλα

Εγώ αυτοσυγκεντρώθηκα για να την μαγνητίσω

αυτά είναι κόλπα ζόρικα που κάνουν στην Ινδία

αλήθεια σας το λέω, απότυχα τελείως

δε μου 'δινε καμία, μα καμία σημασία.

Όπως καταλαβαίνετε δε μ' έπαιρνε καθόλου

αλλά εξακολούθησα ερήμην να κοιτάω

ο φίλος μου εγκρίνιαζε, βρε Χάρη, σου μιλάω

για πες μου, σε κοιτάει; καθόλου τ' απαντάω

Σε μια στιγμή το βλέμμα της πλανήθηκε στο χώρο

κι απάνω μου σταμάτησε σαν κάτι να ζητούσε

ταράχτηκα και σκέφτηκα, Θεέ μου, εμένανε κοιτάει

όμως εκείνη κοίταγε να βρει τον σερβιτόρο

Βοήθεια, Χριστιανοί, κοντεύω να φλιπάρω

εγώ για κείνη χάνομαι και κείνη ούτε με ξέρει

αχ, να 'μουνα αεράκι, καπνός από τσιγάρο

στα στήθια της να μπαίνω και κείνη ας μη με θέλει

Βοήθεια, Χριστιανοί, κοντεύω να φλιπάρω

ζηλεύω όποιον της μιλά και όποιον την κοιτάει

μα πιο πολύ ζηλεύω εκείνον π' αγαπάει

σαν τρέμει το κορμάκι της και σαν λιγοθυμάει