Αν ζούσε σήμερα ο Ιησούς…

Δεν θα είχε γραφείο Τύπου. Θα είχε TikTok.

Για να μιλήσει στους νέους με παραβολές σε μορφή 60 δευτερολέπτων.

«Το βασίλειο του Θεού είναι σαν ένα viral βίντεο που αλλάζει τη ζωή σου χωρίς να έχει διαφήμιση στην αρχή.»

Δεν θα φορούσε ράσα. Θα φόραγε φούτερ με κουκούλα.

Και πάνω θα έγραφε “Blessed are the misfits.”

Δεν θα έστηνε εκκλησία. Θα έστηνε τραπέζι.

Και θα έλεγε: «Φέρε ό,τι έχεις – και πείνα, και αμφιβολία, και αμαρτία. Όλα έχουν θέση εδώ.»

Θα μιλούσε με τους αποκλεισμένους.

Τους trans, τους άστεγους, τους πρώην κρατούμενους, τους εθισμένους.

Όχι για να τους “σώσει”, αλλά γιατί τους αγαπά όπως είναι.

Θα αμφισβητούσε τους θρησκευτικούς θεσμούς.

Θα έλεγε στους ιεράρχες:

«Ο Θεός δεν κατοικεί σε μαρμάρινους ναούς με πολυελαίους. Κατοικεί στον καναπέ του ανθρώπου που είναι μόνος και κλαίει.»

Θα έμπαινε σε ένα πολυτελές συνέδριο θρησκευτικών ηγετών και θα φώναζε:

«Ουαί σε εσάς που χτίσατε πύργους για τον εαυτό σας στο όνομά μου! Εγώ ήρθα για να κατεβάσω τους ισχυρούς από τους θρόνους τους.»

Και ίσως — αν τον καλούσε μια εκπομπή τύπου “Στα Άκρα” — να έλεγε:

«Δεν ήρθα να φτιάξω άλλη μία θρησκεία.

Ήρθα να δείξω ότι ο Θεός δεν ζητάει λατρεία, ζητάει αγάπη.

Κι αν δεν μπορείτε να αγαπήσετε, τουλάχιστον μη χτίζετε ναούς πάνω σε φόβο και ενοχή.»

Τελικά, αν ο Χριστός περπατούσε στους δρόμους σήμερα…

Θα τον αναγνωρίζαμε;

Ή θα τον σταυρώναμε πάλι — πιο πολιτισμένα αυτή τη φορά, με hate στο Twitter;

Παΐσιος, Τραμπ και η αναζήτηση Μεσσία σε εποχές κρίσης

Υπότιτλος: Όταν ο Χριστός φοράει μπλουζάκι ‘Make America Great Again’

---

Σε εποχές ρευστότητας και συλλογικής ανασφάλειας, οι κοινωνίες δεν αναζητούν απαραίτητα λογική, ούτε ηθική ακεραιότητα. Αναζητούν σωτήρες. Κάποιες φορές με ράσο, άλλες με κόκκινο καπέλο.

Ο Παΐσιος: Η αγιότητα ως πολιτισμική παρηγοριά

Η μορφή του Αγίου Παϊσίου, αν και δεν ήταν πολιτική, λειτούργησε σαν σταθερά μέσα σε χαοτικά χρόνια. Μια φιγούρα με απλότητα, ταπεινότητα, και μια εσχατολογική σοφία που έδινε νόημα στην αποσύνθεση του παρόντος. Ήταν ο πνευματικός παππούς που «τα έλεγε πριν συμβούν», που ζούσε απέναντι από το σύστημα, χωρίς όμως να το πολεμά με οργή — απλά το υπερέβαινε.

Ο Παΐσιος έγινε σημείο αναφοράς για ένα τμήμα της κοινωνίας που ένιωθε ότι «κάτι πολύτιμο χάνεται» — η ταυτότητα, οι ρίζες, η πίστη. Η λαϊκή θρησκευτικότητα βρήκε σε αυτόν ένα σύμβολο καθαρής, αδιαπραγμάτευτης Ελλάδας. Κι όσο ο θεσμικός λόγος της Εκκλησίας εξανεμιζόταν σε κηρύγματα PR, ο Παΐσιος ανήγαγε την απλότητα σε προφητεία.

Ο Τραμπ: Ο αμαρτωλός Μεσσίας της πολιτισμικής δεξιάς

Κι ύστερα έχουμε τον Τραμπ. Ένας άνθρωπος που ζει ως αντίθετο του Ιησού, αλλά πλασάρεται ως εκλεκτός Του. Πώς γίνεται αυτό;

Οι Λευκοί Ευαγγελικοί των ΗΠΑ δεν αναζητούν θρησκευτική καθαρότητα. Αναζητούν πολιτισμική κυριαρχία. Ο Τραμπ τους υποσχέθηκε ότι θα την επαναφέρει: όχι με προσευχή, αλλά με εκδίκηση. Παρότι ασεβής, έγινε εργαλείο Θεού στα μάτια τους — ο νέος Κύρος, ο ειδωλολάτρης βασιλιάς που χρησιμοποιείται για θεϊκό σκοπό, σύμφωνα με το βιβλικό αφήγημα του Ησαΐα.

Το QAnon πρόσθεσε μια αποκαλυπτική πινελιά: ο Τραμπ δεν είναι απλά πρόεδρος, είναι αποστολικός ήρωας που πολεμά τους σατανιστές της παγκοσμιοποίησης. Όσο πιο προκλητικός, τόσο πιο «θεόσταλτος». Όσο πιο αλαζόνας, τόσο πιο «αληθινός».

Κοινός παρονομαστής: Η προβολή της ανάγκης

Παΐσιος και Τραμπ, παρά τη χαοτική διαφορά τους, λειτουργούν ως προβολές της συλλογικής ανάγκης για λύτρωση:

• Ο Παΐσιος προσφέρει παρηγοριά και νόημα.
• Ο Τραμπ προσφέρει εκδίκηση και κυριαρχία.

Δεν έχει σημασία τι είναι ο καθένας πραγματικά. Σημασία έχει τι συμβολίζουν για τους ανθρώπους που τους ακολουθούν. Στον Παΐσιο, βλέπουν έναν κόσμο με θεϊκή τάξη. Στον Τραμπ, βλέπουν έναν κόσμο που θα γυρίσει πίσω στη δική τους τάξη.

Επίλογος: Το πρόσωπο δεν έχει σημασία — το αφήγημα έχει

Η αγιότητα δεν είναι πάντα ουράνια. Μερικές φορές γεννιέται στα υπόγεια της ταυτότητας. Και ο Μεσσίας της μιας εποχής, είναι ο αντίχριστος της άλλης. Ανάλογα με το ποιος έχει το μικρόφωνο.

Η πρόκληση για όλους εμάς είναι να αναγνωρίζουμε πότε χρειαζόμαστε σωτήρες — και γιατί. Γιατί το πρόβλημα δεν είναι αν ο Τραμπ είναι Μεσσίας ή αν ο Παΐσιος έκανε θαύματα. Το πρόβλημα είναι όταν χρειαζόμαστε έναν Μεσσία τόσο πολύ, που δεν κοιτάμε ποιος είναι — αρκεί να υπόσχεται ότι θα μας σώσει.

Γιατί μου τη δίνει όταν ακούω "Πρέπει να..."

Από την ημέρα της γέννησής μας, η λέξει πρέπει είναι ίσως αυτή που ακούμε τις περισσότερες φορές όταν κάποιος θέλει να μας πει να κάνουμε κάτι. Εμένα η λέξη τουτη φακκά μου. Για μένα η λέξη "πρέπει" υφίσταται μόνο στις περιπτώσεις που υποχρεούσαι απο τη νομοθεσία να κάνεις κάτι. Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις υπάρχει μόνο η λέξη "επιλέγω". Επιλέγεις. Για τους σωστούς ή τους λάθος λόγους. ΕΠΙΛΕΓΕΙΣ.

Αν είδετε την ταινία του 1995 "Dangerous Minds" ("Ασυμβίβαστη γενιά" στα ελληνικά) θα δείτε μια πολύ εύστοχης συζήτηση της καθηγήτριας με τους μαθητές της, σε γυμνάσιο περιοχής γκέτο.

Της λένε πως δεν έχουν επιλογές και τους λέει πως υπάρχουν έφηβοι που "επιλέγουν να μήν ανέβουν σε εκείνο το λεωφωρείο" (που πάει στο σχολείο). ΕΠΙΛΕΓΟΥΝ.

Ας δούμε κάποια παραδείγματα:
Σχολείο: Είναι υποχρεωτικό βάσει της , δηλαδή ΠΡΕΠΕΙ, να πας μέχρι τα 15. Απο κει και πέρα μπορείς να πας τεχνική, Σύστημα μαθητείας, ή απλά να ξεκινήσεις δουλειά.
Πανεπιστήμιο: Επισης δεν είναι υποχρεωτικό. ΕΠΙΛΕΓΕΙΣ να πας γιατί θεωρείς πως θα σου προσφέρει καλύτερα εφόδια για τη μετέπειτα ζωή σου. (ο σωστός λόγος) Η γιατί πάνε όλοι. Ή γιατί οι γονείς θεωρούν πως θα υστερείς αν δεν σπουδάσεις. (οι λάθος λόγοι). Ένας καλός τεχνίτης, σήμερα, βγάζει περισσότερα από έναν απόφοιτο πανεπιστημίου.
Δουλεία: ΕΠΙΛΕΓΕΙΣ να εργαστείς. Για εισόδημα και κοινωνικοποίηση. Μπορείς πολύ έυκολα να συντηρείσαι από τους γονείς σου ή να λομοκτονήσεις ;)
Γάμος - Παιδιά: Εδώ είναι λίγο περίεργα τα πράγματα. Αν θέλεις να κάνεις οικογένεια είσαι υποχρεωμένος να παντρυτείς, μια και δεν υπάρχει σχετική νομοθεσία να καλύπτει νομικά τα ανύπαντρα ζευγάρια-γονείς. Οπότε εφόσον αγαπάς το σύντροφό σου και θες να κάνεις οικογένεια, παντρεύεσαι για τους σωστούς λόγους. Αν κανένας από τους δυό σας δε θέλει παιδιά, μπορείς πολύ απλά να συζήσεις. Όλοι οι άλλοι λόγοι που πολύ καλά ανέπτυξε η Μάνα σε σχόλιο της σε κάποιο blog είναι οι λάθος λόγοι.
Προσωπικά δε θέλω να παντρευτώ για κανένα λάθος λόγο. Αν θα παω για γάμο θα είναι με αυτήν που έγω πιστεύω ότι είναι η γυναίκα της ζωής μου, θα νιώθει και αυτή το ίδιο για μένα, και θα θέλουμε να κάνουμε παιδιά. Κάτι για το οποίο δεν τρελλαίνομαι, οπότε ζήσε Μάη μου...

Εκκλησία: Εκκλησιάζεσαι γιατί το νιώθεις τζιαι γιατί το θέλεις τζιαι γιατί θέλεις να απομονωθείς τζιαι να πεις δκυό κουβέντες με τον Πλάστη μου. Προσωπικά πάω μόνο για το "Σήμερον κρεμάται επί ξύλου"της Μ. Πέμπτης, το "Αξιόν Εστι" και το "Η Ζωή εν Τάφω" της Μ. Παρασκευής, το "Ανάστα ο Θεός" και το "Χριστός Ανέστη" του Μ. Σαββάτου. ΔΕΝ έχω εξομολογηθεί ποτέ μου και κοινωνώ σπάνια. Δεν θεωρώ πως έχω κάμει ΤΙΣ αμαρτίες και σίγουρα δεν θα βγάλω τα εσώψυχα μου στον πρώτο τυχόντα που επέλεξε να επαγγέλλεται τον ιερέα -για τους σωστούς ή τους λάθος λόγους- και απλά θα μου αραδιάσει 500 πρέπει παρωχημένων εποχών χωρίς να κάτσει να με ακούσει και να με συμβουλεύσει ΣΑΝ ΠΑΤΕΡΑΣ προς γιο.

Οπότε κοπέλια μεν μου λαλείτε πως ΠΡΕΠΕΙ να κάμω κάτι. ΕΝ ΚΑΛΟ να κάμω κάτι για κάποιους λόγους. Τζιαι αφήστε με να δκιαλεξω ΑΝ θα το κάμω τζιαι ΠΟΤΕ θα το κάμω.

ARE THEY SERIOUS?

Κατ' αρχάς να ευχηθώ στους αναγνώστες, συνιστολόγους και σε ολόκληρο τον Κυπριακό Λαό, ευτυχισμένο το 2009, με μια δίκαιη λύση του Κυπριακού προβλήματος, αποχώρηση των στρατευμάτων κατοχής και των εποίκων, καθώς και επιστροφή όλων των προσφύγων στις πατρογονικές τους εστίες (ούπς, τούτην την ευχή έπρεπε να την κάμω 10 χρόνια πριν. Ο γέρημος ο Ανάν, επροσγείωσεν μας ανώμαλα!)

Εδκιέβασα στην "Σημερινή" της παραμονής της Πρωτοχρωνιάς ότι ο Αριχεπίσκοπος σκοπεύκει να κτίσει εκκλησία-έκτρωμα στα πρότυπα του εκτρώματος του κακέκτυπου της Εκκλησίας της Αγίας του Θεού Σοφίας (στην Κων/πολη, για όσους δε γνωρίζουν). Για παραπάνω, δαμαι.

Μα καλάν, ΣΟΒΑΡΟΜΙΛΟΥΝ; Στην παλιά Λευκωσία; Εν ΤΟΣΟΝ ΑΜΠΑΛΑΤΟΙ; Εν μπορούν να καταλάβουν ότι στην παλιά Λευκωσία, ακόμα τζιαι η Φανερωμένη, εν μεγάλη; Ειλικρινά τούτον τον τράουλλον τον αχρειεπίσκοπον μας εν εμπόρεσα να τον καταλάβω ποττε! Τζιαι ο καθυστερημένος, εν τον κανεί να βρίξει, να μπει μες τες πέτσες του τζιαι να πει "mea culpa", "δεν έχει εντοπίσει τα προβλήματα που έχει επικαλεστεί το Τμήμα Ιστορίας-Αρχαιολογίας." Που τον ήβραμεν τον ανιστόρητον που εν μπορεί να καταλάβει πως στην παλιαν Λευκωσίαν εν κάμνεις τεράστιες εκκλησίες διότι μπροστά στην Χρυσαλινιώτισσαν, τον Τρυπιώτην, τον Αην Σάββαν, τον Αην Αντώνην, τον Αην Κασσιανόν, τον Αην Γιάννην, τον Αην Λουκάν τζιαι την Φανερωμένην (οι 8 ορθόδοξες εκκλησίες της εντός των τοιχών Λευκωσίας - αν εξίχασα καμιάν, συγχωράτε με) ενναν παράταιρες τζιαι του γελασμάτου; Ούτε οι Τούρτζιοι, που τους θεωρούμε βάρβαρους τζιαι απολίτιστους εν ετολμήσαν να κάμουν τζιαμια-εκτρώματα στην κατεχόμενην παλιά Λευκωσία. ΟΥΤΕ ΟΙ ΤΟΥΡΤΖΙΟΙ, ΜΑΚΑ(Χ)Ρ(Ε)ΙΟΤΑΤΕ! Αλλα, απ' ον αντρέπεται, ο κόσμος εν δικός του, που ελαλουσαν τζιαι οι προτινοι...

Σιαίρουμαι τουλάχιστον που ο Δήμος απέρριψεν την αίτησην της Αχρειεπισκοπής. Ελπίζω μόνον να μεν τραβήσουν τελικά πίσω, γιατί ενναν απλά συνένοχοι στο έγκλημα