Αν ζούσε σήμερα ο Ιησούς…

Δεν θα είχε γραφείο Τύπου. Θα είχε TikTok.

Για να μιλήσει στους νέους με παραβολές σε μορφή 60 δευτερολέπτων.

«Το βασίλειο του Θεού είναι σαν ένα viral βίντεο που αλλάζει τη ζωή σου χωρίς να έχει διαφήμιση στην αρχή.»

Δεν θα φορούσε ράσα. Θα φόραγε φούτερ με κουκούλα.

Και πάνω θα έγραφε “Blessed are the misfits.”

Δεν θα έστηνε εκκλησία. Θα έστηνε τραπέζι.

Και θα έλεγε: «Φέρε ό,τι έχεις – και πείνα, και αμφιβολία, και αμαρτία. Όλα έχουν θέση εδώ.»

Θα μιλούσε με τους αποκλεισμένους.

Τους trans, τους άστεγους, τους πρώην κρατούμενους, τους εθισμένους.

Όχι για να τους “σώσει”, αλλά γιατί τους αγαπά όπως είναι.

Θα αμφισβητούσε τους θρησκευτικούς θεσμούς.

Θα έλεγε στους ιεράρχες:

«Ο Θεός δεν κατοικεί σε μαρμάρινους ναούς με πολυελαίους. Κατοικεί στον καναπέ του ανθρώπου που είναι μόνος και κλαίει.»

Θα έμπαινε σε ένα πολυτελές συνέδριο θρησκευτικών ηγετών και θα φώναζε:

«Ουαί σε εσάς που χτίσατε πύργους για τον εαυτό σας στο όνομά μου! Εγώ ήρθα για να κατεβάσω τους ισχυρούς από τους θρόνους τους.»

Και ίσως — αν τον καλούσε μια εκπομπή τύπου “Στα Άκρα” — να έλεγε:

«Δεν ήρθα να φτιάξω άλλη μία θρησκεία.

Ήρθα να δείξω ότι ο Θεός δεν ζητάει λατρεία, ζητάει αγάπη.

Κι αν δεν μπορείτε να αγαπήσετε, τουλάχιστον μη χτίζετε ναούς πάνω σε φόβο και ενοχή.»

Τελικά, αν ο Χριστός περπατούσε στους δρόμους σήμερα…

Θα τον αναγνωρίζαμε;

Ή θα τον σταυρώναμε πάλι — πιο πολιτισμένα αυτή τη φορά, με hate στο Twitter;

Παΐσιος, Τραμπ και η αναζήτηση Μεσσία σε εποχές κρίσης

Υπότιτλος: Όταν ο Χριστός φοράει μπλουζάκι ‘Make America Great Again’

---

Σε εποχές ρευστότητας και συλλογικής ανασφάλειας, οι κοινωνίες δεν αναζητούν απαραίτητα λογική, ούτε ηθική ακεραιότητα. Αναζητούν σωτήρες. Κάποιες φορές με ράσο, άλλες με κόκκινο καπέλο.

Ο Παΐσιος: Η αγιότητα ως πολιτισμική παρηγοριά

Η μορφή του Αγίου Παϊσίου, αν και δεν ήταν πολιτική, λειτούργησε σαν σταθερά μέσα σε χαοτικά χρόνια. Μια φιγούρα με απλότητα, ταπεινότητα, και μια εσχατολογική σοφία που έδινε νόημα στην αποσύνθεση του παρόντος. Ήταν ο πνευματικός παππούς που «τα έλεγε πριν συμβούν», που ζούσε απέναντι από το σύστημα, χωρίς όμως να το πολεμά με οργή — απλά το υπερέβαινε.

Ο Παΐσιος έγινε σημείο αναφοράς για ένα τμήμα της κοινωνίας που ένιωθε ότι «κάτι πολύτιμο χάνεται» — η ταυτότητα, οι ρίζες, η πίστη. Η λαϊκή θρησκευτικότητα βρήκε σε αυτόν ένα σύμβολο καθαρής, αδιαπραγμάτευτης Ελλάδας. Κι όσο ο θεσμικός λόγος της Εκκλησίας εξανεμιζόταν σε κηρύγματα PR, ο Παΐσιος ανήγαγε την απλότητα σε προφητεία.

Ο Τραμπ: Ο αμαρτωλός Μεσσίας της πολιτισμικής δεξιάς

Κι ύστερα έχουμε τον Τραμπ. Ένας άνθρωπος που ζει ως αντίθετο του Ιησού, αλλά πλασάρεται ως εκλεκτός Του. Πώς γίνεται αυτό;

Οι Λευκοί Ευαγγελικοί των ΗΠΑ δεν αναζητούν θρησκευτική καθαρότητα. Αναζητούν πολιτισμική κυριαρχία. Ο Τραμπ τους υποσχέθηκε ότι θα την επαναφέρει: όχι με προσευχή, αλλά με εκδίκηση. Παρότι ασεβής, έγινε εργαλείο Θεού στα μάτια τους — ο νέος Κύρος, ο ειδωλολάτρης βασιλιάς που χρησιμοποιείται για θεϊκό σκοπό, σύμφωνα με το βιβλικό αφήγημα του Ησαΐα.

Το QAnon πρόσθεσε μια αποκαλυπτική πινελιά: ο Τραμπ δεν είναι απλά πρόεδρος, είναι αποστολικός ήρωας που πολεμά τους σατανιστές της παγκοσμιοποίησης. Όσο πιο προκλητικός, τόσο πιο «θεόσταλτος». Όσο πιο αλαζόνας, τόσο πιο «αληθινός».

Κοινός παρονομαστής: Η προβολή της ανάγκης

Παΐσιος και Τραμπ, παρά τη χαοτική διαφορά τους, λειτουργούν ως προβολές της συλλογικής ανάγκης για λύτρωση:

• Ο Παΐσιος προσφέρει παρηγοριά και νόημα.
• Ο Τραμπ προσφέρει εκδίκηση και κυριαρχία.

Δεν έχει σημασία τι είναι ο καθένας πραγματικά. Σημασία έχει τι συμβολίζουν για τους ανθρώπους που τους ακολουθούν. Στον Παΐσιο, βλέπουν έναν κόσμο με θεϊκή τάξη. Στον Τραμπ, βλέπουν έναν κόσμο που θα γυρίσει πίσω στη δική τους τάξη.

Επίλογος: Το πρόσωπο δεν έχει σημασία — το αφήγημα έχει

Η αγιότητα δεν είναι πάντα ουράνια. Μερικές φορές γεννιέται στα υπόγεια της ταυτότητας. Και ο Μεσσίας της μιας εποχής, είναι ο αντίχριστος της άλλης. Ανάλογα με το ποιος έχει το μικρόφωνο.

Η πρόκληση για όλους εμάς είναι να αναγνωρίζουμε πότε χρειαζόμαστε σωτήρες — και γιατί. Γιατί το πρόβλημα δεν είναι αν ο Τραμπ είναι Μεσσίας ή αν ο Παΐσιος έκανε θαύματα. Το πρόβλημα είναι όταν χρειαζόμαστε έναν Μεσσία τόσο πολύ, που δεν κοιτάμε ποιος είναι — αρκεί να υπόσχεται ότι θα μας σώσει.

Η ευτυχία είν' αυτο (There are worse things that I could do)

Η πρώτη ξένη ταινία που θυμάμαι να είχα δει (ή μήπως ήταν η πρώτη ταινία που γράψαμε στο video; Δε θυμάμαι... :P) ήταν το Grease (όσοι δεν το ξέρετε, google it ;) ). Tην είδα ξανά ακόμη κανά-δυό φορές, όταν πλέον ήμουν σε θέση να καταλάβω περί τίνος επρόκειτο.

Μου είχε κάνει εντύπωση ένα τραγούδι, μάλλον οι στίχοι του, που έλεγε η ατίθαση, κυνική κοπέλα, που απείχε από το πρότυπο του καλου, σεμνού κοριτσιού των αμερικάνικων 50s (που ήταν η πρωταγωνίστρια), που ζούσε τη ζωή της, είχε τις σχέσεις τις (πράγμα αδιανόητο για την εποχή) και σε κάποιο σημείο της ταινίας απομονώνεται από τους υπόλοιπους γιατί (νομίζει πως) μένει έγκυος.

Και μετά συμβαίνει αυτό:

Σατιρίζει την υποκρισία της εποχής , αλλά λέει και κάτι πολύ σοφό...

I could stay home every night,
Wait around for Mr. Right.
Take cold showers every day,
And throw my life away,
On a dream that won't come true.

Το ίδιο λέει και κάποιος αμερικανός παρουσιαστής ενός reality show, του Dirty Jobs, σε κάποιον που του γράφει ζητώντας συμβουλή για την "τέλεια" δουλειά.

Του απαντά πως αν δε τσαλακωθείς, αν δε δοκιμάσεις δεν πρόκειται να πετύχεις κάτι. τον κάνει σκόνη, συγκρίνοντάς τον με το άτομο που ψάχνει για έρωτα, αλλά απορρίπτει συνεχώς νέα πρόσωπα και καταστάσεις χωρίς να δοκιμάσει, με το σκεπτικό του "έχω κάτι να κερδίσω;"

Πάντα έχεις κάτι να κερδίσεις. Ακόμα και μια κακή εμπειρία δεν παύει να είναι εμπειρία. "Ουδέν κακόν αμιγές καλού", έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι.  Άλλωστε, είμαι της άποψης πως "τίποτα δε γίνεται τύχαια, ούτε τα άσχημα, ούτε τα ωραία".

Και όλα έχουν να κάνουν με τον θετικό ή αρνητικό τρόπο αντιμετώπισης των καταστάσεων ;)

ΥΓ: Η ερώτηση και η εξαιρετική απάντηση βρίσκονται εδώ .

 

Αξίζει τους οξά εν τους αξίζει;

Κυριακή που μας επέρασε, Vrissiana, Πρωταράς. Περνώ μπροστά που την είσοδο του ξενοδοχείου με κατεύθυνση προς την παραλία. Δίπλα μου 3 μιτσιές, της περιοχής μάλλον, όχι πάνω από 25. Στην αντίθετη κατεύθυνση κινείται ένα Mercedes. Το οδηγεί κοπέλα και στη θέση του συνοδηγού κάθεται άντρας.

Η μιά που τες μιτσιές:
"Το αυτοκίνητο εν του αδρώπου τζιαι έδωκεν το της γεναίκας να το οδηγήσει" (!!!) (Τα bold και Italics, δικά μου)

Με τον νουν που κουλιαντιρίζετε, κορούδες, εννα σας πατούν μια ζωή χαμαί, εννα λαλείτε ευχαριστώ, τζιαι εννα είναι που την κκελλέν σας!

Ιντα τζιαιρους εφτάσαμεν...

... Οι στην Κύπρο. Εφτυχώς όι ακόμα... Ένας 15χρονος που το Buffalo Grove, ένα χωρκό, έξω που το Chicago, εκάλεσεν την άμεσο δράση (911) διότι οι γονιοί του επιάσαν του το Εξ-μποξ του! Έθελεν να ξέρει, λέει αν είχαν τούτον το δικαίωμα...

Τζιαι οι ατυνομικοί εκατεβήκαν έσσω του, ευτυχώς για να του πούν να κρώννεται των γονιών του - γιατί ως γνωστόν "Απ' ον ακρώννεται γονιού, παρά γωνιάς τζιοιμάται" - χωρίς να ρωτήσουν τι έκαμεν ο ρόκολος... Ευτυχώς δηλαδή...

Ευτυχώς εν έμοιασεν του Γιαπωνέζου του 29χρονου (με Αϊ-Κιου πατάτας) που ελούθηκεν την πεζίνα τζιαι ελαμπάδκιασεν το σπίτιν του επειδή η μάνα του επέταξεν του τα στρατιωτούδκια του...

Καλά ελαλούσαν οι παλιοί οτι η πελλαρα εννεν πάνω στα βουνά που πάει...

Ε.Φ., φυλάκια και πυρομαχικά

Πριν 2-3 μέρες είχαμε τον θανάσιμο τραυματισμό ενος στελέχους της Ε.Φ. από έκρηξη οπλοβομβίδας. Το που, πως και γιατί έγινε, δεν είναι της παρούσης. Αυτό θα το αποφανθεί  (;) η έρευνα που θα γίνει.

Για μένα το σημαντικό είναι πως η αποθήκη πυρομαχικών βρίσκεται από κάτω, σχεδόν, από κτήριο όπου εργάζονται δεκάδες άνθρωποι. Όχι μόνο σε εργάσιμες ώρες (που σίγουρα υπάρχουν πολύ περισσότεροι) αλλά καθ’ όλο το 24ωρο.

Και εφόσον η παρουσία αποθηκών πυρομαχικών σε (πυκνο)κατοικημένες περιοχές, εκ των πραγμάτων, είναι αναγκαίο κακό (δεδομένης της κατάστασης) διερωτώμαι:

1. Πως φυλάγονται αυτά τα πυρομαχικά
2. Πώς αποφεύγεται η πιθανότητα έκρηξης μιας αποθήκης πυρομαχικών, με ανυπολόγιστες συνέπειες
3. Πώς συντηρούνται και πως αποσύρονται τα πυρομαχικά αυτά

Είναι αδήριτος ανάγκη, η έκρηξη αυτή, να ανοίξει τον φάκελο της συντήρησης και αποθήκευσης των πυρομαχικών σε φυλάκια της Πράσινης Γραμμής. Και είναι ανάγκη, όχι τόσο για να τιμωρηθούν τυχόν υπεύθυνοι για το γεγονός. Όσο για να προλάβουμε μεγαλύτερο κακό. Φανταστήκατε να είχαμε έκρηξη ολόκληρης της αποθήκης, πόσα θύματα θα είχαμε;

Αξιότιμε Κύριε Υπουργέ Άμυνας, Κύριοι Βουλευτές της Επιτροπής Άμυνας της Βουλής, Κύριε Αρχηγέ του ΓΕΕΦ: ΜΗΝ πέσετε στην παγίδα του εύκολου δρόμου΄ της επίρρηψης ευθυνών στον νεκρό υπολοχαγό. Απαιτήστε να γίνει ενδελεχής έρευνα επί του θέματος, αλλάξτε διαδικασίες –ΚΥΡΙΩΣ-, επιρρίψετε ευθύνες. Παρτε για ΜΙΑ φορά την ευθύνη στις πλάτες σας!

ΥΓ: Όλοι οι αυτόπτες μάρτυρες –σύμφωνα πάντα με τα ΜΜΕ – δήλωσαν πως ο νεκρός υπολοχαγός ΔΕΝ αφαίρεσε την περόνη ασφαλείας. Ελπίζω και εύχομαι να μην έχουμε “τυχαίες” αναθεωρήσεις αυτών των καταθέσεων. Αν και πολύ φοβάμαι πως αυτό θα γίνει…

ΥΓ2: Αυτά τα ερωτήματα πρέπει να τίθενται από τα ΜΜΕ και όχι να εξαντλούνται στα περί της αυτοθυσίας του Υπολοχαγού.

Φαιδρότητες

Σήμερα ξεκίνησα να γράψω για ένα θέμα και βρήκα τρία. Θέμα πρώτο, η παύση μέλους ομάδας εργασίας για το Κυπριακό. Το άτομο περί ου ο λόγος, προσέφυγε στην λεγόμενη Επιτροπή Αποζημιώσεων του καθεστώτος των κατεχομένων για να λάβει αποζημίωση για περιουσία που διαθέτει στις κατεχόμενες περιοχές. Η προσφυγή του εν λόγω ατόμου, ήταν γνωστή, εφόσον, σύμφωνα με το "ΣΙΓΜΑ" το άτομο αυτό περιλαμβανόταν σε κατάλογο που είχε υποβληθεί, το 2007, τόσο στο τότε Πρόεδρο της Βουλής και νυν Πρόεδρο της Δημοκρατίας, όσο και στον Γενικό Εισαγγελέα. Πως τους ξέφυγε;

Δεύτερος, ο Μάρτης. Δηλαδή ο Αρχιεπίσκοπος. Φαιδρότητες χωρίς Αρχιεπίσκοπο, είναι σαν Σαρακοστή χωρίς Μάρτη. Τι έκανε; Απλά, παρουσίασε τα σχέδια για το έκτρωμα στην παλιά Λευκωσία (λέγε με Καθεδρικό Ναό). Το έχω σχολιάσει και παλαιότερα, οπότε δεν θα επανέλθω, απλά το παραθέτω.

Άφησα το καλύτερο - μάλλον το φαιδρότερο- για το τέλος. Ενεγράφη και εσυζητήθη, λέει , στην Επιτροπή Άμυνας της Βουλής ένα πολύ σημαντικό θέμα: Η παραποίηση του εθνικού ύμνου κατά τον εορτασμό της προστάτιδας του Πυροβολικού Αγίας Βαρβάρας που πραγματοποιήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 2008 στο στρατόπεδο "Χρήστος Σαμάρας" στην Αθαλάσσα. Δηλαδή, 6 βουλευτές (τουλάχιστον) συν ο Υπαρχηγός της Εθνικής Φρουράς και ο Διοικητής της ΣΜΕΦ, που κλήθηκαν για το θέμα, συζήτησαν κάτι που αποτελεί εσωτερική υπόθεση της ΕΦ. Και ποιος ενέγραψε το θέμα; Ποιος, ποιος, ποιος; Ο Κουλίας ο Θεός! Με συμπαραστάτη, twin παρολίν, τον κ Σωτήρη Σαμψών. Της γνωστής οικογένειας, εκδότη και βουλευτή. Τέθηκε μάλιστα και θέμα εσκεμμένης (εδώ γελάτε) παραποίησης του Εθνικού Ύμνου για να εξυπηρετηθούν πολιτικές σκοπιμότητες. Εδώ γελάμε. Δις.

Κάποιος μίλησε για την "γη οπου ανθεί η φαιδρά πορτοκαλέα". Κάποιος άλλος, για Μπανανία. Και κάποιοι, βάλθηκαν να τους δικαιώσουν...