Memories

Toast to the ones here today
Toast to the ones that we lost on the way
'Cause the drinks bring back all the memories
And the memories bring back, memories bring back you

 

 

Πάθος

 

Να τελειώνεις τη σειρά των 10 50λεπτων επεισοδίων και το ομώνυμο βιβλίο των 500 σελίδων σε μία βδομάδα.... 

Edit: Και το 2ο βιβλίο της σειράς - των 400 σελίδων - σε 2 ημέρες

(Ξέρω, αυτό είναι tweet και όχι blog post, αλλά δεν πειράζει)

Σκέψεις για τη στρατιωτική μου θητεία

 

Αναπαλοώντας τα παλια με την οικογένεια, φτάσαμε στο σημείο να συζητήσουμε τη στρατιωτική μου θητεία, τους αξιωματικούς, την κατάσταση τότε, και τη δική μου αντιμετώπιση προς αυτή. Και αυτό με έβαλε σε σκέψεις για το πως χειριζόμουν και αντιμετώπιζα πρόσωπα και καταστάσεις τότε, στα μέσα της δεκαετίας του '90, "πανω στην τρελα μου, πάνω στην εφηβεία μου".

Η θητεία μου

Όπως έγραψα πιο πανω, έκανα τη θητεία μου στα μέσα των 90s. Από τον Ιούλιο του '94 μέχρι τον Σεπτέμβρη του '96. 26 μήνες, αμέσως μετά την αποφοίτηση από το λύκειο, όπως ήταν η στρατιωτική θητεία για όλους μας τότε. 

Η περίοδος εκείνη ήταν αρκετά ταραγμένη με αρκετές κρίσεις. Έζησα την κρίση των Ιμίων (τον Φεβρουάριο του 96), την πορεία των μοτοσυκλετιστών και τη δολοφονία των Τάσου Ισαακ και Σολωμού Σολωμού (τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς), τη δολοφονία στρατιώτη στην γραμμή αντιπαράταξης τον Ιούνιο του '96 και την απαγωγή και κράτηση άλλου στρατιώτη, στην ίδια περιοχή, από τις δυνάμεις κατοχής το φθινόπωρο του '95.

Υπηρέτησα τόσο στην πρώτη γραμμή, όσο και στα μετόπισθεν. Ήμουν έφεδρος αξιωματικός - είχα κάνει εκπαίδευση στην Κρήτη, από τα τέλη του Σεπτέμβρη μέχρι τα μέσα του Δεκέμβρη του '94.  

 

Πως το αντιμετώπισα

Ήμουν δεν ήμουν 17.5 χρονών όταν κατατάκτηκα. Παιδί κανονικό. Εθελοντής - χρειάστηκε να υπογράψουν οι γονείς μου για να πάω εκείνη τη χρονιά. Αλλιώς θα πήγαινα τον επόμενο Γενάρη (του '95). Και δεν υπήρχε λόγος να χαθούν οι 6 μήνες. 

Το γεγονός πως ήμουν έφεδρος αξιωματκός σήμαινε τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις ενός αξιωματικού. Κάτι που σήμαινε παραπάνω ευθύνες, και, κυρίως, διοίκηση συνομήλικών μου ατόμων. Και λίγο μεγαλύτερων στην αρχή,  λίγο μικρότερων στη συνέχεια.  Το οποίο, κατά τη γνώμη μου, ήταν το πιο δύσκολο πράγμα. Έπρεπε να βρεις την χρυσή τομή. Όσο αυστηρός χρειαζόταν, όσο χαλαρός χρειαζόταν, ούτως ώστε να μη γίνεσαι μισητός, αλλά ούτε και να γίνεσαι παιγνιδάκι στα χέρια τους. 

Και, ως γνωστόν, εκτίθεσαι στους πάντες και πρέπει να μάθεις να προστατεύεις τον εαυτό σου από τις κακοτοπιές. Βοηθά να είσαι λίγο ψαρωμένος, όπως και η ικανότητα αντίστασης στο peer pressure, το να μάθεις να λες "όχι" και να αρθρώνεις τη γνώμη σου. Τούτο όμως θέλει καλή αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση. 

Χαρακτηριστικά που εγώ δεν είχα τότε. Και επίσης φύσει μη συγκρουσιακός, και θεωρόντας πως όλοι είναι καλοί μαζί μου γιατί είμαι εγώ καλός μαζί τους, κατέληξα να είμαι people pleaser. Καλός μέχρι αηδίας. Και σε ένα βαθμό το πλήρωσα.

Πλήρωσα όμως και την άγνοια κινδύνου και την επιπολαιότητα της ηλικίας. 18-19 χρονών έφηβος, πάνω στην τρέλα, πάνω στην αλητεία της εφηβείας, ήταν δύσκολο να αντιληφθώ τις συνέπειες των πράξεών μου, να σκεφτώ σωστά και λογικά και να ζυγήσω τον κίνδυνο.  Με δυό λόγια, δεν έδινα δεκάρα :)

Αποτέλεσμα; 

• Έχω πάει εν ώρα υπηρεσίας και με στολή σε μπαρ στη Ρηγαίνης
• Εχω πάει εν ώρα υπηρεσίας και με στολή να πανηγυρίσω κάποια αθλητική επιτυχία στην Πλατεία Ελευθερίας
• και άλλα τέτοια...

Υπόψην, δεν ήμουν σκαστός. Κάποιες υπηρεσίες είχαν ως σκοπό περιπολία στην πόλη -πεζοί το απόγευμα, εποχούμενοι το βράδυ- για έλεγχο των εξοδούχων και αδειούχων κληρωτών. Ειδικά τότε, που η έξοδος γινόταν με τη γνωστή σε όλους στολή εξόδου. Κι εμείς με στολή είμαστε. Την επίσημη. 

Φυσικά, όλα αυτά είναι για να θυμόμαστε, να αναπολούμε και να γελάμε. Όμως η αλήθεια είναι πως το να αναθέτεις τέτοιες ευθύνες σε έναν έφηβο, εμπερικλείουν και τους σχετικούς κινδύνους...

Δεν ξέρω ποιον παλεύω να νικήσω...

...φτάνω στην πόρτα και ζυγίζω την ζωή μου
νοιώθω τα μάτια σου να με τραβάνε πίσω
να μ' αγαπάνε δυο φορές για να γυρίσω
σαν βυθισμένες άγκυρες επάνω στο κορμί μου....

Προσωπικές επιλογές

Eίναι πραγματικά απίστευτο το πως κάποιοι προσπαθούν να σου επιβάλουν αυτό που πιστεύουν οι ίδιοι, επί παντός επιστητού. Από το τι θα ψηφίσεις και το που θα πας, μέχρι το πως να διαρυθμίσεις το σπίτι σου και απολύτως προσωπικά θέματα όπως ο γάμος και η σχέση σου με τη θρησκεία.

Είναι γενικώς παραδεκτό ότι στην Κύπρο η διαφορετικότητα δεν είναι, εν πολλοίς, ανεκτή. Η συντριτική πλειοψηφεία ακολουθεί συγκεκριμένη πορεία ζωής. Γέννηση - Σχολείο - Πανεπιστήμιο - Εξεύρεση Εργασίας - Γάμος - Τεκνοποίηση - Ανατροφή των παιδιών - Συνταξιοδότηση - Θάνατος. Ψηφίζει χρησιμοθηρικά - εξου και οι πελατειακές σχέσεις. Ακολουθεί συγκεκριμένο τρόπο ζωής.Η πολυσυλλέκτικότητα στον τρόπο ζωής, είναι, γενικώς, στην Κύπρο, όνειρο απατηλό.

Ποιος καθορίζει τι είναι το σωστό και τι ηθικό και επιτρεπτό; Κάποιος μπορεί να ξόδεψει €200.000 για αυτοκίνητο, άλλος να τα ξοδέψει για την αγορά εξοχικού, ενας τρίτος για να ταξιδέψει. Και θεωρώ αδιανόητο να θεωρείται κάποιος "εκκεντρικος", "ιδιόρρυθμος" ή δεν ξέρω κι εγώ τι,

Εσυ, κύριε, τι πρόβλημα έχεις με τον τρόπο ζωής και τις επιλογές κάποιου; Γιατί πρέπει να ακολουθήσει τις δικές σου; Ποιος σε καθόρισε υπέρτατο κριτή των πάντων και παντογνώστη;

Προσωπικά με ενοχλεί τα μάλα όταν κάποιος προσπαθεί να μου επιβάλει την άποψή του, ειδικά σε θέματα προσωπικών επιλογών όπως είναι ο γάμος, η τεκνοποίηση, η θρησκεία, η ψήφος, οι ενδυματολογικές επιλογές ή ο τρόπος ζωής μου. Ήρτα ποτέ εγώ να σου πω τι θα κάνεις στην προσωπική σου ζωή; Τότε γιατί εσυ επεμβαίνεις στη δική μου; Γιατί προσπαθείς να με "συνετίσεις"; Ποιος ορίζει το σωστό σε θέματα προσωπικών επιλογών; 

Η προσωπική μου ζωη και ο τρόπος ζωής μου αφορά μόνο εμένα. Κανέναν άλλο. ΛΗΞΙΣ!

Κοπέ ντε βούρ...

Έννεν η ουσία των όσων ελεχτήκαν που με κάμνει να νιώθω ασσιημα. Εν ο τρόπος που εχειρίστηκα την κατάσταση. Η αλήθκεια εν ότι στες σχέσεις τζιαι στην επικοινωνία είμαι λλίον ανεπίδεκτος μαθήσεως...

Ξέρω την αρκετούς μήνες. Εφκαίναμε, πάντα στο φιλικό. Στες αρκές του μήνα "της μίλησα αλλιώτικα, με είδε και κείνη αλλιώτικα και έτσι όλο το πράγμα γύρισε στο αλλιώτικο" (αθάνατο ελληνικό σινεμα!). Έπεψε μου τες προάλλες έναν SMS, που ελάλε μου για κάτι που την επροβλημάτιζε. Κάπου μέσα στο SMS, αναφέρτηκεν τζιαι η λέξη "σχέση".

Τι το έθελες κοκόνα μου; Άμα ακούω την λέξη "σχέση", ειδικά όταν εν στες αρκές της (σχέση, φάση, κατάσταση, όπως θέλετε πέτε την) πιάννει με πανικός. (ΣΣ: Τι παθαίνετε οι γενέτζιες τζιαι θέλετε να ταπελλώννετε τα πάντα; "Αυτο που μας δένει εμάς δε θέλω να' χει όνομα, μα θέλω να' χει νόημα" λαλεί τζιαι έναν άσμα)
Εν σαννα με βάλλεις σε κλουβί. Παθαίνω όπως τους κλειστοφοβικούς που κλείουνται μέσα σε έναν ανελκυστήρα. Πνίουμαι. Θέλω να φύω. Όι γιατί εν θέλω να σχετιστώ με έναν άθρωπο, απλά έχω πολλά κακές εμπειρίες.

Ακόμα τζιαι στην πιο έντονη ερωτική σχέση, θέλω ανεξαρτήσια. Θέλω να μπορώ να κάμω τα πράματα που θέλω, τα hobbies μου, να φκω με τους φίλους τζιαι τες φίλες μου χωρίς ζήλιες τζιαι μικροπρέπειες. Να έχω το χώρο μου σαν οντότητα, μέσα στα πλαίσια της σχέσης. Εν λαλώ να είμαστε τζι οι δκυο ποτζιει ποδά. Ούτε για ελεύθερη σχέση. Εν καλύτερα να εσιεις friends with benefits παρά ελεύθερη σχέση. Ανεξαρτησία, χώρο να αναπνεύσω, αλλά σε λογικά πλαίσια. Τούτο θέλω, τζιαι τούτο φοούμαι ότι εν να μου στερήσει ο εκάστοτε σύντροφος μου. Τζιαι γι' αυτό κόφκουμαι του βούρου.

Έπιασα την που τα μούτρα. Εν εστίασα σε τζιείνον που έθελε, αλλά σε τζιείνα που εγώ επίστευκα. Εν την άκουσα. Ούτε απάντησα στην ουσία στες ερωτήσειςτζιαι στα θέλω της. Για να είμαι ειλικρινής, όπως εσυμπεριφέρτηκα, ηταν σαννα μεν τες άκουσα καν. Έβαλα το MP3 (που είχα γράψει στο νου μου) να παίζει. Έφκαλα άμυνες. Έφκαλεν τζιαι τζιείνη. Έφκαλα παραπάνω άμυνες. Τζιαι στο τέλος, εκόπηκα του βούρου.

Λαλούν οτι ο,τι σκέφτεσαι, τζιεινον τραβάς τελικά. Εψές όταν εστράφηκα έσσω, δκυό τραούδκια είχα στο νου μου. Το "Κορίτσια της Συγγνώμης"¨τζιαι το "Λένε για μένα"...

Δίλημμα

- Έχω δίλημμα
- Πες το να δούμε.
- Να, βγαίνω με μια κοπελιά και βλέπω πως πάρει προς σχέση
- Και δε σ' αρέσει;
- Μ' αρέσει. Αλλά δεν τρελαίνομαι.
- Σε ελκύει;
- Ναι. Αλλά όχι τόσο όσο να νιώθω ερωτευμένος μαζί της.
- Γιατί δεν μπαίνεις σε σχέση και βλέπεις;
- Γιατί η κοπελιά είναι στην "επίφοβη" ηλικία 30-35. Και είμαι σίγουρος πως αν μπει σε σχέση σκέφτεται το γάμο. Από την άλλη όμως δε θέλω να απομακρυνθώ εντελώς. Ποτέ δεν ξέρεις.
- Δηλαδή θα μπορούσες να κάνεις μια σχέση μαζί της, αλλά πιθανότατα δε θα κατέληγε σε γάμο, σωστά;
- Σωστά. Έχω καταλήξει σε 3 πιθανές επιλογές
- Ποιές είναι αυτές;
- 1. Απομακρύνομαι χωρίς να δώσω εξηγήσεις
2. Ξεκαθαρίζω από τώρα πως ενδιαφέρομαι απλά για κάτι εφήμερο, "ως πάρα τζιει", μέχρις ότου κάποιος από τους 2 βρει κάτι άλλο
3. Συνεχίζω και όπου βγει. Αν δω πως δε βγαίνει απλά λέω πως δε βγαίνει και τελείωσε.
- Και; Που κατέληξες;
- Να σου πω. Το πρώτο θα μπορούσε να γίνει αλλά το θεωρώ άδικο εκ μέρους μου. Το ίδιο και το τρίτο, ειδικά αν ολοκληρώσουμε. Θα την πληγώσω και δεν το θέλω. Θέλω να είμαι σωστός, τόσο προς εκείνη, όσο και προς τον εαυτό μου.
- Η δεύτερη επιλογή;
- Αυτό είναι πιο σωστό, όμως το πιθανότερο είναι να απομακρυνθεί εφόσον -θεωρώ πως- ψάχνει κάτι σοβαρό. Επίσης, ακόμα και εάν δεχτεί κάτι τέτοιο, θα είναι συγκρατημένη, οπότε ουσιαστικά θα σκοτωθεί κάθε ευκαιρία να αναπτυχθεί η όποια σχέση και να οδηγήσει σε κάτι καλύτερο.
- Εσύ όμως δεν είπες πως θες κάτι εφήμερο; Ότι δε βλέπεις να καταλήγει κάπου; Φάσκεις και αντιφάσκεις μου φαίνεται...
- Όντως, ψάχνομαι ακόμα. Δε θέλω να αποκλείσω τίποτε ακόμα όμως...
- Τότε θα πρέπει να κρατήσεις στάση αναμονής.
- Ναι, ίσως αυτό είναι το καλύτερο. Νομίζω θα περιμένω λίγο, συνεχίζοντας να έχω επαφές -συγκρατημένες- μαζί της.
- Εάν όμως αυτή περιμένει εσένα να κάνεις την πρώτη κίνηση; Αν περιμένει κάτι ξεκάθαρο από σένα για να ανοίξει τα χαρτιά της;
- Αυτό είναι πιθανό. Δεν είπα όμως ότι θα αφήσω την κατάσταση επ' άπειρον. Είναι λάθος και κρίμα και για τους 2. Θα περιμένω ακόμη λίγο και θα το σκεφτώ περισσότερο. Και μετά, θα κάνω μια συζήτηση εφ' όλης της ύλης, είτε για να προχωρήσω, είτε όχι.
- Σωστό σε βρίσκω. Μια τελευταία παρατήρηση που θεωρώ πως πρέπει να λάβεις υπόψη.
- Ποιά είναι αυτή;
- Απλά ότι αν ήταν η γυναίκα της ζωής σου, θα το ήξερες ήδη...

Αφιερωμένο...

... σε ένα φίλο που περνά δύσκολες ώρες...

Κουράγιο, φίλε, κάθε εμπόδιο για καλό!