Σκεψεις για την πορεια "Ως δαμε"

Παρακολουθώντας την εξέλιξη των δυο διααρτυριών "Ως Δαμέ" (χρησιμοποιώ την ορθογραφία των διοργανωτών) της 13ης και της 20ης Φεβρουαρίου έκαμα διάφορες σκέψεις τις οποίες παραθέτω εδω.

Η πρώτη διαμαρτυρία ήρθέ στα social μου την προηγούμενη μέρα. 12 Φεβρουαρίου. Την προσπέρασα ως άλλη μια ειρηνική διαμαρτυρία ενάνρτια στη διαφθορά με λίγο κόσμο. Δεν ήξερα ούτε τους διοργανωτές ούτε έδωσα σημασία. 

Πρώτη ενηέρωση, πάλι από τα social, από φίλους και γνωστούς που ήταν εκεί. Ενημερωνόμουν μόνο μέσω των social media και ειδησεογραφικών, αποκλειστκά ηλεκτρονικών μέσων. Κανένα "παραδοσιακό" μεσο, είτε αυτό είναι εφημερίδα, είτε ραδιοφωνικός ή τηλεοπτικός σταθμός. 

Κάποιοι δεν αντιλαμβάνονται ακόμα τη δύναμη και την αμεσότητα που εχουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Παρόλο που μπορεί να είναι και αυτοί χρήστες των ΜΚΔ. Ελπίζω με το πέρας της δεύτερης πορείας να το κατάλαβαν.

Ειδκά τα βίντεο και οι φωτογραφίες του τραυματισμού της Αναστασίας Δημητριάδου, έκαναν το γύρο του διαδικτύου.

Καμια χειρονομία δε δικαιολογεί την εκτόξευση πιεσμένου νερού στο σώμα κάποιου διαδηλωτή. Ούτε οι βωμολοχίες. Βια εκ μέρους της αστυνομίας δικαιολογείται μόνο όταν απειλείται η σωματική τους ακεραιότητα, καθώς και η σωματική ακεραιότητα και οι περιουσίες άλλων πολιτών. Και αυτή, αναλογικα. 

Δηλαδή, με βάση την αρχή της αναλογικότητας, η αντίδραση στη χειρονομία θα έπρεπε να ήταν (στη χειρότερη) αντίστοιχη χειρονομία. Αν και, ως εκπαιδευμένοι οι αστυνομικοί, δε θα έπρεπε να αντιδράσουν καθόλου. 

Έγινε προσπάθεια πόλωσης και εκμετάλλευσης από κόμματα, καθώς και προσπάθεια ad hominem επίθεσης κατά των διοργανωτών της πορείας.

Η δεύτερη πορεία δεν περίμενα να είχε το παραμικρό. Δεν σύμφερε σε καμιά πλευρά (διοργανωτές και αστυνομία) να γίνει το παραμικρό. Εξου και όλα κύλησαν ομαλά.

Θεωρώ όμως πως αν δεν υπήρχε η αδικαιολόγητη συμπεριφορά της αστυνομίας και η κατακραυγή μέσω των social media και των εικόνων που μεταδόθηκαν μέσω αυτων, η δεύτερη πορεία δε θα γινόνταν.

Από τα 200-300 άτομα που συμμετείχαν στην πρώτη διαμαρτυρία, λόγω της τραγικής αντιμετώπισης της, η δεύτερη πορεία είχε δεκαπλάσια συμμετοχή. Στην καλύτερη.

Η δεύτερη πορεία ευτυχώς ολοκληρώθηκε χωρίς παρατράγουδα.

Ελπίζω να γίναμε όλοι σοφότεροι απο αυτό.

.

Η σχολή "Εγω εν τζιαι"

Κατηγορείστε για υπεξαίρεση, διασπάθιση δημόσιου χρήματος, διαφθοράς, δεκασμού κλπ;

Μην ανησυχείτε, η Σχολή "Εγω εν τζιαι" σας έχει τη λύση. Τα βήματα είναι απλά:

Βήμα 1: ΜΗΝ Παραιτηθείτε

Βήμα 2: Αρνηθείτε τα πάντα. Ακόμα καλύτερα, συγκαλέστε δημοσιογραφική διάσκεψη σε "κεντρικό ξενοδοχείο" (όσο πιο ακριβό, τόσο πιο καλά), υπερασπιστείτε την αθωότητα σας στα ΜΜΕ,  ζητήστε να γίνει έρευνα (τα αποτελέσματα της οποίας θα σεβαστείτε, εννοείται :P )

Βήμα 3: Θέστε τον εαυτό σας στη διάθεση του Γενικού Εισαγγελέα/της Αστυνομίας/της Δικαιοσύνης/του Ποινικού Ανακριτή/της ερευνητικής επιτροπής και γενικά όποιου έχει επιφορτιστεί με το "ιερο καθήκον" να σας ερευνήσει. Συνεχίστε να διατρανώνετε στα ΜΜΕ την αθωότητά σας, υπερτονίζοντας πως άν βρέθει έστω και το παραμικρό θα παραιτηθείτε

Βήμα 4: Αν η έρευνα/δίκη σας αθωώσει, βγήτε περιχαρής στα ΜΜΕ λέγοντας πως "καθαρός ουρανός, αστραπές δε φοβάται" και τονίζοντας για μια ακόμα φορά την εμπιστοσύνη σας σε όποιον φουκάρα ανέλαβε να σας διερευνήσει/δικάσει.

Βήμα 5: Αν, ω μη γένοιτο, βρεθείτε ένοχοι, μη μασήσετε! Δηλώστε αθώοι, αμφισβιτήστε τη διαδικασία, επικαλεστείτε τον ανάδρομο Ερμή, το "καθήκον απέναντι στην ημικατεχόμενη πατριδα", τη δικαιοσύνη, το δυσμοιρο τούτο λαό, ό,τι σας βρίσκεται εύκαιρο τέλος πάντων.

Εν ανάγκη μιλήστε για συνομωσίες "του κατεστημένου", "των πολιτικών σας αντιπάλων", των εξωγήινων, των Illuminati... Ο,τι και να γίνει ΜΗΝ ΠΑΡΑΙΤΗΘΗΤΕ. Παραίτησή σας σημαίνει παραδοχή ενοχής!

Βήμα 6: Αν, επίσης ω μη γένοιτο , συλληφθείτε/καταδικαστείτε, πολύ απλά αισθανθείτε "αδιαθεσία" και απολάυστε τις υπηρεσίες υγείας της Δημοκρατίας...

Η ευτυχία είν' αυτο (There are worse things that I could do)

Η πρώτη ξένη ταινία που θυμάμαι να είχα δει (ή μήπως ήταν η πρώτη ταινία που γράψαμε στο video; Δε θυμάμαι... :P) ήταν το Grease (όσοι δεν το ξέρετε, google it ;) ). Tην είδα ξανά ακόμη κανά-δυό φορές, όταν πλέον ήμουν σε θέση να καταλάβω περί τίνος επρόκειτο.

Μου είχε κάνει εντύπωση ένα τραγούδι, μάλλον οι στίχοι του, που έλεγε η ατίθαση, κυνική κοπέλα, που απείχε από το πρότυπο του καλου, σεμνού κοριτσιού των αμερικάνικων 50s (που ήταν η πρωταγωνίστρια), που ζούσε τη ζωή της, είχε τις σχέσεις τις (πράγμα αδιανόητο για την εποχή) και σε κάποιο σημείο της ταινίας απομονώνεται από τους υπόλοιπους γιατί (νομίζει πως) μένει έγκυος.

Και μετά συμβαίνει αυτό:

Σατιρίζει την υποκρισία της εποχής , αλλά λέει και κάτι πολύ σοφό...

I could stay home every night,
Wait around for Mr. Right.
Take cold showers every day,
And throw my life away,
On a dream that won't come true.

Το ίδιο λέει και κάποιος αμερικανός παρουσιαστής ενός reality show, του Dirty Jobs, σε κάποιον που του γράφει ζητώντας συμβουλή για την "τέλεια" δουλειά.

Του απαντά πως αν δε τσαλακωθείς, αν δε δοκιμάσεις δεν πρόκειται να πετύχεις κάτι. τον κάνει σκόνη, συγκρίνοντάς τον με το άτομο που ψάχνει για έρωτα, αλλά απορρίπτει συνεχώς νέα πρόσωπα και καταστάσεις χωρίς να δοκιμάσει, με το σκεπτικό του "έχω κάτι να κερδίσω;"

Πάντα έχεις κάτι να κερδίσεις. Ακόμα και μια κακή εμπειρία δεν παύει να είναι εμπειρία. "Ουδέν κακόν αμιγές καλού", έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι.  Άλλωστε, είμαι της άποψης πως "τίποτα δε γίνεται τύχαια, ούτε τα άσχημα, ούτε τα ωραία".

Και όλα έχουν να κάνουν με τον θετικό ή αρνητικό τρόπο αντιμετώπισης των καταστάσεων ;)

ΥΓ: Η ερώτηση και η εξαιρετική απάντηση βρίσκονται εδώ .

 

Θανάσης Βέγγος - Τί είναι ευτυχία

Κυκλόφορεί σαν viral και είπα να το μοιραστώ μαζί σας...

Έπρεπε να γεράσω , αγόρι μου, για να μάθω τι είναι ευτυχία.

Τελικά ευτυχία είναι ένα ζευγάρι χέρια, δύο χέρια. Αυτά που θα σε αγκαλιάσουν, θα σε κρατήσουν, θα σε κοιμίσουν, θα σε περιποιηθούν, θα σου μαγειρέψουν, θα σε χαϊδέψουν και στο τέλος θα σου κλείσουν τα μάτια. Τα πολλά χέρια απλά σε κατσιάζουν. Χάσιμο χρόνου. Θα το δεις κι εσύ όσο μεγαλώνεις.

Στο καλό, καλέ μας άνθρωπε...

Απλά πράγματα

Πώς είναι μία μέρα στη ζωή της Τζούλιας Αλεξανδράτου;

Τίποτα ιδιαίτερο. Θα ξυπνήσω γύρω στις 11 με 12, αν δεν έχω φωτογράφηση, θα
πιω τον καφέ μου, θα κάνω τα ψώνια μου, θα δω τις φίλες μου. Ίσως το βράδυ πάω κανένα σινεμά ή σε κάποιο κλαμπ. Απλά πράγματα δηλαδή.

Απλά πράγματα... Και μετά διερωτώνται γιατί οι έφηβοι θέλουν να γίνουν David & Victoria (Beckham) ή κατακλύζουν τα Fame Story, Dream Show, So you think you can dance κλπ.