Σκεψεις για την πορεια "Ως δαμε"

Παρακολουθώντας την εξέλιξη των δυο διααρτυριών "Ως Δαμέ" (χρησιμοποιώ την ορθογραφία των διοργανωτών) της 13ης και της 20ης Φεβρουαρίου έκαμα διάφορες σκέψεις τις οποίες παραθέτω εδω.

Η πρώτη διαμαρτυρία ήρθέ στα social μου την προηγούμενη μέρα. 12 Φεβρουαρίου. Την προσπέρασα ως άλλη μια ειρηνική διαμαρτυρία ενάνρτια στη διαφθορά με λίγο κόσμο. Δεν ήξερα ούτε τους διοργανωτές ούτε έδωσα σημασία. 

Πρώτη ενηέρωση, πάλι από τα social, από φίλους και γνωστούς που ήταν εκεί. Ενημερωνόμουν μόνο μέσω των social media και ειδησεογραφικών, αποκλειστκά ηλεκτρονικών μέσων. Κανένα "παραδοσιακό" μεσο, είτε αυτό είναι εφημερίδα, είτε ραδιοφωνικός ή τηλεοπτικός σταθμός. 

Κάποιοι δεν αντιλαμβάνονται ακόμα τη δύναμη και την αμεσότητα που εχουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Παρόλο που μπορεί να είναι και αυτοί χρήστες των ΜΚΔ. Ελπίζω με το πέρας της δεύτερης πορείας να το κατάλαβαν.

Ειδκά τα βίντεο και οι φωτογραφίες του τραυματισμού της Αναστασίας Δημητριάδου, έκαναν το γύρο του διαδικτύου.

Καμια χειρονομία δε δικαιολογεί την εκτόξευση πιεσμένου νερού στο σώμα κάποιου διαδηλωτή. Ούτε οι βωμολοχίες. Βια εκ μέρους της αστυνομίας δικαιολογείται μόνο όταν απειλείται η σωματική τους ακεραιότητα, καθώς και η σωματική ακεραιότητα και οι περιουσίες άλλων πολιτών. Και αυτή, αναλογικα. 

Δηλαδή, με βάση την αρχή της αναλογικότητας, η αντίδραση στη χειρονομία θα έπρεπε να ήταν (στη χειρότερη) αντίστοιχη χειρονομία. Αν και, ως εκπαιδευμένοι οι αστυνομικοί, δε θα έπρεπε να αντιδράσουν καθόλου. 

Έγινε προσπάθεια πόλωσης και εκμετάλλευσης από κόμματα, καθώς και προσπάθεια ad hominem επίθεσης κατά των διοργανωτών της πορείας.

Η δεύτερη πορεία δεν περίμενα να είχε το παραμικρό. Δεν σύμφερε σε καμιά πλευρά (διοργανωτές και αστυνομία) να γίνει το παραμικρό. Εξου και όλα κύλησαν ομαλά.

Θεωρώ όμως πως αν δεν υπήρχε η αδικαιολόγητη συμπεριφορά της αστυνομίας και η κατακραυγή μέσω των social media και των εικόνων που μεταδόθηκαν μέσω αυτων, η δεύτερη πορεία δε θα γινόνταν.

Από τα 200-300 άτομα που συμμετείχαν στην πρώτη διαμαρτυρία, λόγω της τραγικής αντιμετώπισης της, η δεύτερη πορεία είχε δεκαπλάσια συμμετοχή. Στην καλύτερη.

Η δεύτερη πορεία ευτυχώς ολοκληρώθηκε χωρίς παρατράγουδα.

Ελπίζω να γίναμε όλοι σοφότεροι απο αυτό.

.

15 Ιουλίου

15/07/1965: Υποχρεούται σε παραίτηση, ο έχων τη δεδηλωμένη, Πρωθυπουργός της Ελλάδος, Γεώργιος Παπανδρέου. Αμέσως, ο πρόεδρος της Βουλης και ηγετικό στέλεχος της Ένωσης Κέντρου  Γεώργιος Αθανασιάδης - Νόβας, λαμβάνει από τον βασιλιά εντολή σχηματισμού κυβέρνησης. Με τη βοήθεια βουλευτών της Ένωσης Κέντρου (αποστατών), η ανατροπή του Πρωθυπουργού ολοκληρώνεται. Αποτέλεσμα της πολιτικής ανωμαλίας που προκλήθηκε ήταν η 21η Απριλίου 1967.

15/07/1974: Ανατρέπεται, με ένοπλο πραξικόπημα, από την ελεγχόμενη από τη Χούντα των Αθηνών, Εθνική Φρουρά, υποστηριζόμενη από την ΕΟΚΑ Β', ο εκλελεγμένος Πρόεδρος της Κύπρου, Αρχιεπίσκοπος Μακάριος Γ'. Αποτέλεσμα της ανωμαλίας που προκλήθηκε ήταν η Τουρκική Εισβολή και κατοχή, μέχρι και σήμερα, του 37,3% του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Αρκετοί από αυτούς που συμμετείχαν στους δύο "μάυρους" Ιούληδες, πίστευαν πως έκαναν το καθήκον τους απέναντι στην πατρίδα. Πολλές φορές, ο δρόμος προς την κόλαση, είναι στρωμένος με τις καλύτερες των προθέσεων...

Ομιλούν οι πόρνες δια τιμήν!

Στα τέλη της δεκαετίας του '60, της δεκαετίας των καπετανάτων και της εκρυθμης κατάστασης, ένα από τα καπετανάτα ήταν και το "Εθνικό Μέτωπο". Τρομοκρατική οργάνωση (συμμορία την αποκάλεσε ο Μακάριος) με στόχο την Ένωση και αρχηγό το ... Μακάριο (αυτό ισχυρίζονταν οι ηγέτες της). Και επιδή στόχος ήταν η ... Ένωση, στρατολόγησε πολλά μέλη, και είχε μεγάλη διείσδυση στα σώματα ασφαλείας.

Τι έκαμνε τούτη η οργάνωση; Δολοφονίες, ανατινάξεις, παλλικαρισμούς, κατάληψη για μερικές μέρες του κεντρικού Αστυνομικού Σταθμού Λεμεσού (με τη βοήθεια των μυημένων στην οργάνωση μελών της Αστυνομίας)... δε θυμάμαι αν είχε συμμετοχή και σε απόπειρες κατά του Μακαρίου...

Εκτός από αυτά, η οργάνωση - προπομπός της ΕΟΚΑ Β', εξέδιδε (σαν κάθε καπετανάτο εκείνης της εποχής που σεβόταν τον εαυτό του) και διάφορες προκυρήξεις, επί παντός επιστητού. Από τους επίορκους της Ένωσης, πολιτικούς όπως ο Γλαύκος Κληρίδης και ο Πολύκαρπος Γιωρκάτζης, κακοδιααχείριση των δημοσίων οικονομικών και οργανισμών όπως ο Συνεργατισμός κλπ. Ήταν ένας αχταρμάς ανάλογα με τους κατα καιρούς "στόχους" της "οργάνωσης"

Σε μία από αυτές τις προκυρήξεις, είχαν γραμμένη τη φράση που αναφέρω  στον τίτλο. "Ομιλούν οι πόρνες διά τιμήν!".

Τη φράση τούτη την θυμούμαι κάθε φορά που ένα κόμμα ή ένας πολιτικός (συνήθως της αντιπολίτευσης) κατηγορεί κάποιο άλλο πολιτικό ή κόμμα (συνήθως της κυβέρνησης) για διαφθορά, διαπλοκή, νεποτισμό ή ρουσφέτι, κυρίως για μικροκομματικές σκοπιμότητες.

Τελικά, οι ... "πόρνες" μπορεί και να έχουν περισσότερη "τιμή" από τους πολιτικούς μας... 

Η σχολή "Εγω εν τζιαι"

Κατηγορείστε για υπεξαίρεση, διασπάθιση δημόσιου χρήματος, διαφθοράς, δεκασμού κλπ;

Μην ανησυχείτε, η Σχολή "Εγω εν τζιαι" σας έχει τη λύση. Τα βήματα είναι απλά:

Βήμα 1: ΜΗΝ Παραιτηθείτε

Βήμα 2: Αρνηθείτε τα πάντα. Ακόμα καλύτερα, συγκαλέστε δημοσιογραφική διάσκεψη σε "κεντρικό ξενοδοχείο" (όσο πιο ακριβό, τόσο πιο καλά), υπερασπιστείτε την αθωότητα σας στα ΜΜΕ,  ζητήστε να γίνει έρευνα (τα αποτελέσματα της οποίας θα σεβαστείτε, εννοείται :P )

Βήμα 3: Θέστε τον εαυτό σας στη διάθεση του Γενικού Εισαγγελέα/της Αστυνομίας/της Δικαιοσύνης/του Ποινικού Ανακριτή/της ερευνητικής επιτροπής και γενικά όποιου έχει επιφορτιστεί με το "ιερο καθήκον" να σας ερευνήσει. Συνεχίστε να διατρανώνετε στα ΜΜΕ την αθωότητά σας, υπερτονίζοντας πως άν βρέθει έστω και το παραμικρό θα παραιτηθείτε

Βήμα 4: Αν η έρευνα/δίκη σας αθωώσει, βγήτε περιχαρής στα ΜΜΕ λέγοντας πως "καθαρός ουρανός, αστραπές δε φοβάται" και τονίζοντας για μια ακόμα φορά την εμπιστοσύνη σας σε όποιον φουκάρα ανέλαβε να σας διερευνήσει/δικάσει.

Βήμα 5: Αν, ω μη γένοιτο, βρεθείτε ένοχοι, μη μασήσετε! Δηλώστε αθώοι, αμφισβιτήστε τη διαδικασία, επικαλεστείτε τον ανάδρομο Ερμή, το "καθήκον απέναντι στην ημικατεχόμενη πατριδα", τη δικαιοσύνη, το δυσμοιρο τούτο λαό, ό,τι σας βρίσκεται εύκαιρο τέλος πάντων.

Εν ανάγκη μιλήστε για συνομωσίες "του κατεστημένου", "των πολιτικών σας αντιπάλων", των εξωγήινων, των Illuminati... Ο,τι και να γίνει ΜΗΝ ΠΑΡΑΙΤΗΘΗΤΕ. Παραίτησή σας σημαίνει παραδοχή ενοχής!

Βήμα 6: Αν, επίσης ω μη γένοιτο , συλληφθείτε/καταδικαστείτε, πολύ απλά αισθανθείτε "αδιαθεσία" και απολάυστε τις υπηρεσίες υγείας της Δημοκρατίας...

Τα "παλιά καλά" χρόνια

Ακούω και διαβάζω συνεχώς για τα "παλιά καλά" χρόνια της Κύπρου, την αξία της λίρας, τις κοινωνικές σχέσεις,  και μια νοσταλγία στην οποία πολλές φορές κι εγώ παρασύρομαι.  Όμως θεωρώ ότι τούτη η νοσταλγία είναι βασισμένη στην τάση μας να ξεχνάμε τα κακά και να θυμόμαστε τα καλά και η έλλειψη -παλαιότερα- ενημέρωσης αλλά και μόρφωσης (ακαδημαϊκής αλλά και γενικής).

Κατ' αρχάς, για μια τριακονταετία περίπου, από το 1940 μέχρι το 1975, η Κύπρος ήταν στη δίνη πολεμικών συγκρούσεων. Β' Παγκόσμιος Πόλεμος, ΕΟΚΑ, TMT, '63 - '64, '67, Εθνικό Μέτωπο, EOKA B', πραξικόπημα, εισβολή, προσφυγιά. Η γενιά των παππούδων μας τα έζησε όλα αυτά, ένω η γενιά των γονιών μας έζησε την εικοσαετία 55 - 75, όπου η ανασφάλεια χτυπούσε κόκκινο. Μόνο από τη δική μας τη γενιά και μετέπειτα υπήρξε ηρεμία και ασφάλεια, που επέτρεψε την άνοδο του βιοτικού επιπέδου... Και όμως οι άνθρωποι που την έζησαν, αναφέρονται σε αυτήν με καλύτερα λόγια απ' ότι για τη σημερινή εποχή!

Ήταν πιο εύκολες εποχές; Μπα! Πόσοι σπούδαζαν τις δεκαετίες του '60 και το '70; Πόσοι είχαν αυτοκίνητο, ακόμα και τηλέφωνο στο σπίτι τη δεκαετία του '80; Πόσο στοίχιζε ένα τηλεφώνημα στην Ελλάδα τη δεκαετία του '90; Θυμάμαι τους γονείς μου να με παίρνουν τηλέφωνο βράδια μετά τις 10 μμ και Σαββατοκύριακα, όταν η Cyta είχε μειωμένα τέλη. Για πολλούς από τους συμμαθητές μου το πρώτο ταξίδι ήταν η εκδρομή της Β' Λυκείου στην Ελλάδα. Συγκρίνετε με το σήμερα και θα καταλάβετε.

Λόγω ακριβώς της ανασφάλειας (σε πολλά επίπεδα)  μέχρι και τα μεσα της δεκαετίας του '90, βασική μας αξία - μέριμνα ήταν η επιβίωση. Η επιβίωση και η αλληλεξάρτηση (Γείτον -γείτονα- έχεις, Θεόν έχεις λέει μια κυπριακή παροιμία). Εξού και οι πολύ καλές σχέσεις με το σόι, το χωριό ή τη γειτονιά (τη μικρογραφία του χωριού στις πόλεις) και τα κοινωνικά δίκτυα που αυτά δημιουργούσαν. Επίσης, ήταν ολιγαρκείς και δεν κυνηγούσαν το χρήμα. Τους πλείστους αρκούσε ο άρτος ο επιούσιος. Δεν έκαναν εύκολα δάνειο. Ξόδευαν λιγότερα από όσα κέρδιζαν και απόταμίευαν. Οι γυναίκες ήταν ως επί το πλείστον οικοκυρές με επάγγελμα το σπίτι και την ανατροφή των παιδιών. Τα παιδιά δεν είχαν πολλά ερεθίσματα και ευκαιρίες. Τη δεκαετία του '80 οι πλείστοι πήγαιναν μόνο ιδιαίτερα αγγλικά. Ως εκ τούτου υπήρχε ελεύθερος χρόνος για παιγνίδι, κοινωνικοποίηση και βοήθεια στην οικογένεια.

Από εκεί και , οι αξίες είναι κυρίως η αυτάρκεια και η παραγωγικότητα. Και κατά συνέπεια, το χρήμα. Το εύκολο χρήμα. Το χρηματιστήριο (1999) το απέδειξε πέραν πάσης αμφιβολίας. Και η γνώση. Οι γονείς εργάζονται και οι δύο, πολλές ώρες. Τα παιδιά, από μικρά ξεκινάνε ασχολίες. Κολύμπι, μπαλέτο, καράτε, γλώσσες. Απο νήπια πολλές φορές. Εκεί που στη δική μου γενιά ξεκινούσαμε αγγλικά στην Δ' Τάξη Δημοτικού, σήμερα αρχίζουν από νηπιαγωγείο. Και είναι λογικό, γιατί όσο πιο μικρό είναι ένα παιδί, τόσο πιο εύκολα μαθαίνει.

Οι γονείς, που μπορεί να στερήθηκαν, θέλουν να προσφέρουν τα πάντα στα παιδιά τους. Έτσι εργάζονται πολλές ώρες, με αποτέλεσμα την ανατροφή των παιδιών να αναλαμβάνουν οι γιαγιάδες ή οι νταντάδες. Το χρήμα αύξησε την εγκληματικότητα. Η ευμάρεια έφερε και μετανάστες στον τόπο μας. Και δάνεισμο. Δάνεια στεγαστικά, σπουδαστικά, καταναλωτικά, διοακοποδάνεια, εορτοδάνεια, πιστωτικές κάρτες και δε συμμαζεύεται. Ό,τι συνέβη στις ΗΠΑ τη δεκαετία του '80, συνέβη και στην Κύπρο 20 περίπου χρόνια μετά. 

Οι μισθοί αυξάνονταν, οι τιμές το ίδιο. ΠΛΗΘΩΡΙΣΜΟΣ. Γι' αυτό κάποιοι νοσταλγούν την "αξια" της Λίρας. Η οποία μειωνόνταν συνεχώς λόγω των αυξήσεων.  4.6% πληθωρισμός κατά μέσο όρο από το 1974-2012. Τούτο σημαίνει ό,τι αυτό που κόστιζε 1 Λίρα το 1974 σήμερα κοστίζει σχεδόν 6 (γιατί σήμερα μπορεί να το αγοράζουμε 10, είναι άλλη ιστορία...).  Με τον πληθωρισμό η λίρα σήμερα αξίζει όσο 1/6 της λίρας του 1974. Η λίρα η "σιδεροκέφαλη"!

Δεν υπήρχε έγκλημα; Οικογενειακή βία (σωματική, ψυχολογική και σεξουαλική); Υπήρχε. Ίσως και σε μεγαλύτερο βαθμό απ' ότι σήμερα. Τότε απλά αποσιωπείτο, για οικονομικούς ή κοινωνικούς λόγους (τι θα πει ο κόσμος...). Πόσες γυναίκες έμειναν σε γάμους - εφιάλτες, για τα παιδιά και γιατί δεν μπορούσαν να είναι ανεξάρτητες οικονομικά. Σε πολλές περιπτώσεις το χωριό/η γειτονιά γνώριζε, αλλά υπήρχε μια άτυπη ομερτά που απέτρεπε τις καταγγελίες.

Σήμερα, λόγω και της χειραφέτησης των γυναικών και της ενημέρωσης είναι πιο εύκολο να καταγγελθούν τέτοια περιστατικά. Και, λόγω των πολλών μέσων ενημέρωσης, βλέπουν πιο εύκολα το φως της δημοσιότητας.

Πηγαίναμε σχολείο και το ξύλο επιτρεπόταν. Με τη βέργα ή το χάρακα. "Κρέας  δικό σου, κόκκαλα δικά μου, δάσκαλε" έλεγαν κάποτε οι γονείς στο σχολείο. Πόσοι γονείς απο σας που με διαβάζετε θα δεχόντουσαν σωματική ή ψυχολογία βία από τους εκπαιδευτικούς;

Δεν υπήρχε διαφθορά διαπλοκή ή σκάνδαλα; Μια χαρά υπήρχε. Ίσως και σε μεγαλύτερο βαθμό. Απλά δεν έβλεπε (ή έβλεπε ελεγχόμενα) το φως της δημόσιότητας.  Άλλωστε, ο θυμόσοφος λαός το λέει: "Εγιω στραώννω τζιαι πουλώ, εσού άμπλεπε τζιαι βόραζε" (εγώ τυφλώνω και πουλάω, εσύ να βλέπεις και να αγοράζεις)

Δε χρειάζεται να αναφέρω τα μέσα και τα ερεθίσματα που είχαμε τη δεκαετία του '80, τα ξέρετε. Προσωπικά υπολογιστή πήρα στα 15. Internet είδα για πρώτη φορά (σε internet cafe) στα 19. LTV (καλωδιακή τηλεόραση με ένα κανάλι) περίπου την ίδια εποχή. Και αποκωδικοποιητή που αγόραζες και κόστιζε 100 Λίρες (~ €170) τότε. 

Υπάρχει και η γνώση. Που επιτρέπει να αποφεύγεις κακοτοπιές. Προσοχή: δε λέω ότι δε χρειαζόμαστε τους ειδικούς. Τους χρειαζόμαστε περισσότερο απο ποτέ. Απλώς μπορείς να αμφισβητήσεις. Να μην γίνεσαι φερέφωνο ή θύμα του κάθε δημαγωγού, πολιτικού, θρησκευτικού ή άλλου. Να μπορείς να πας στην πηγή της είδησης, να ερευνήσεις. Το "πίστευε και μη ερεύνα" γίνεται πλέον "πίστευε και μη, ερεύνα!". Αμπλέπε τζιαι γόραζε (αγαθά, υπηρεσίες, ιδέες, απόψεις κλπ)...

Η αντίθετη άποψη να δαιμονοποιείται, οποιοσδήποτε άλλος τρόπος ζωής πέρα από τον "πατροπαράδοτο" (γάμος, οικογένεια, σπίτι, δουλειά) στηλιτεύεται και απομονώνεται. Για τις γυναίκες και τα παιδιά τα είπαμε. Ιδιοκτησία του άντρα αφέντη.  Οι κόρες παντρεύονται αυτόν που επιλέγουν οι γονείς. Η αυθεντία (γονέας, δάσκαλος, παπάς, πολιτικός, τοπικός άρχων κλπ) δύσκολα αμφισβητείται. "Ξέρεις εσύ καλύτερα από το δάσκαλο;" έλεγε ένας μαθητής σε δημοτικό σχολείο της υπαίθρου, πριν καμμιά δεκαετία, όταν ένας φίλος είχε γράψει μια λέξη ανορθόγραφα στον πίνακα.

Από πλευράς ποιότητας ζωής είμαστε σε πολύ καλύτερη μοίρα σήμερα. Υγεία, εκπαίδευση, εργασία, ενημέρωση, ανέσεις, μέσα, επικοινωνία κλπ Το θέμα σήμερα με την Κύπρο είναι ότι η απότομη αύξηση του βιοτικού επιπέδου σε συνδυασμό με την έλλειψη παιδείας, έχουν δημιουργήσει ένα λαό εγωκεντρικό και αρχοντοχωριάτη χωρίς σεβασμό και στοιχειώδη συμπεριφορά προς τους άλλους. Μια "κοινωνία των χώρκατων" όπως λεει εύστοχα και ο Κ. Μαυράτσας. Ένα λαό που ακροβατεί ανάμεσα στις αξίες του παππού και στο σύγχρονο τρόπο ζωής και σκέψης.

Εκατό λογιών τόποι - οι κατεχόμενοι τόποι μας...

40 χρόνια... Δε θέλω να γράψω πολλά... Μια υπενθύμιση των κατεχόμεων χωριών μας είναι αρκετή...
Όπως γρεάφει και ο δημιουργός του, ο Ευαγόρας Καραγιώργης:

Το τραγούδι αυτό γράφτηκε γύρω στο 1995 και μπήκε στο δίσκο "Τόποι σε χρώμα λουλακί" το 1997. Η συνάδελφος μουσικός, Βίκυ Κωνσταντίνου μου είχε δώσει έναν κατάλογο κατεχομένων από εκδήλωση που είχε κάνει στο σχολείο της. Σε κάποια στιγμή άρχισα να βάζω τους τόπους σε σειρά και να τους συνδέω με μουσική και στίχους. Όταν ήρθε η ώρα του στούντιο, και ύστερα από εισήγηση της Ιφιγένειας Παπαδοπούλου, ξαναδούλεψα τη σειρά ώστε τα πουλιά να έχουν όσο το δυνατόν πιο ομαλή διαδρομή. Η ονομασία προέρχεται από τα ποιητάρικα τραγούδια, Εκατόν λόγια. Το τραγούδι ερμηνεύουν οι Ε. Καραγιώργης, Δημήτρης Φανής και Παυλίνα Κωνσταντοπούλου.

Τρία πουλιά πετάσασιν να πάσιν, για να δούσιν

από ψηλά τι γίνεται τζιαι να ‘ρτουν να μας πούσιν

Νεάπολην τζιαι Τράχωναν τζι’ ύστερα Ομορφίτα

στον Άη Παύλο τα πουλιά γυρεύκουν τον Ακρίτα

 

Στον Άγιο Δομέτιον ειπάσιν άλλο νάκκον

μα επήαν στον Γερόλακκον τζι ήβραν μεγάλον λάκκον

Κυθραία μα τζιαι Μια Μηλιά, Νέο Χωρκόν τζιαι Βώνη

πετάσαν στο Παλαίκυθρο, στραφήκαν στο Τραχώνι

 

Μ’ αφήκαν τόπους τα πουλιά, παν’ στο Καραβοστάσιν

εκάτσαν τζιαι στη Γαληνή, Πεντάγιυα, για να φάσιν

Που το Ξερόν ερέξασιν στον Ποταμόν του Κάμπου

περάσαν τζιαι που τον Λουτρό που οι ομορφκιές του λάμπουν

 

Μόρφου τζιαι Ζώδκιαν μάνα μου, Κατωκοπιά τζι’ Αργάκι

Μασσάρι τζι ύστερα Φιλιά γυρεύκουσιν νεράκι

Συριανοχώρι συριανός, Καλό Χωριό, Σκυλλούρα

Αγιά Μαρίνα τζιαι Τζιυρά γίνειν, ξερή παλλούρα

 

Τζια απού τον Κορματζίτη μας πετούν ως τα Καρπάσια

φτάνουσιν στον Ασώματον μα κάποιοι τα φαράσαν

Στον Κοντεμένον ύστερα τζιαι στον Άι Αρμόλαν

μα στου Συσκλήπου το χωρκόν είδαν το ‘ναν αλλόν ‘ναν

 

Που τ’ Αγριδάκιν ππιον πετούν στον Λάρνακα Λαπήθου

στου ‘τα τα μέρη είδασιν την ιστορία του μύθου

Φτερύχα, Κάρμι, Δίκωμο, Μύρτου, Πάναγρα, Όρκαν

Στα Λιβερά μια εκκλησιά είσιεν σπασμένην πόρταν

 

Νύχταν Τζιερύνεια, Λάπηθον, μέραν στον Άη Γιώρκη

στον Καραβάν ξημέρωμαν, Τριμίθι το ξηφώτιν

Στον Άγιο Επίκτητο, Κλεπίνη, Καλογραία

είδασιν βάσανα πολλά, είδαν την Χάρζια γραία

 

Τζι’ από τον Μαραθόβουνον στον Στροντζυλόν εκάτσαν

στην Μουσουλίταν, στα Πυρκά είπαν πως εκρεμμάσαν

Πρασκειόν τζιαι Στύλλοι τζι’ Έγκωμη, Λιμνιά τζιαι Άη Σέρκης

είδαν σε ‘σένα μάθκια μου γονατιστό να ππέφτεις

 

Αμμόχωστον, Λευκόνοικον, Πηγήν, Περιστερώναν

ύστερα Γύψουν τζι Ακανθού θέλουν να δουν αλλό ‘να

Φλαμούδι, Μάνδρες, Άρδανα, Τρίκωμο τζι Άης Γιώρκης

Σύγκραση τζιαι Σπαθαρικό χαιρετισμούς να δώκεις

 

Τζι ύστερα Ριζοκάρπασον τζιαι πίσω στην Γιαλούσα

Αγίαν Τριάδαν, Λυθράγκωμη, μα ήταν μαυροφορούσα

Έπειτα Λεονάρισσο τζιαι Κώμα του Γιαλού μας

στην Βουκολίδαν είδασιν τα πάθη του λαού μας

 

Στον Άγιο Θεόδωρο, κατόπιν στο Πατρίκι

Γέρανι, Άγιον Ηλία, στην Εφτακώμη φρίκη

Σταυρώνουν θάλασσα ξηρά, Ταύρου ως το Μπογάζι

Λύση, Κοντέα τζιαι Βατυλή, της Άσσιας το μαράζι

 

Άχνα μα τζιαι Μακράσυκα, Αγρίδι, Καλοψίδα

στην Αγκαστίνα είδαν σε, μα γιώνι δεν σε είδα

Τέλος να ξαποστάσουσιν εκάτσαν εις το Άρσος

μα δίπλα στην Τρεμετουσιάν επαίξαν τα με θράσος

 

Ο Σκάπουλλος

Ο σκάπουλος στο ναυτικο λεξιλογιο ο σκάπουλος ειναι αυτος που αλλαζει καποιον στη βάρδια ενός πλοιου κυρίως τιμονιέρη, πηδαλιούχο.

Στα ιταλικα η λεξη χρησιμοποιειται και σημερα για να δηλώσει τον ανύπαντρο, εργένη, αυτόν που διατηρεί εαυτόν εκτός συζυγικών δεσμεύσεων. Αυτό ακριβώς σημαίνει και η συγκεκριμένη λέξη στην κυπριακή διάλεκτο.

Το 1970 κυκλοφορούν "Τα Κυπριώτικα του Βιολάρη" με ερμηνευτή τον Μιχάλη Βιολάρη. Ο στίχος των τραγουδιών είναι σε κυπριακή διάλεκτο ως επί το πλείστον με παραδοσιακά κυπριακά τραγούδια (όπως "Τα ριάλια", "Η Τυλληρκώτησσα" -Εσσιεβ βερεβεν... - "Η βράκα" κ.α.) και συνθέσεις του ίδιου του Βιολάρη και άλλων δημιουργών (Μίμης Πλέσσας, Αχιλλέας Λιμπουρίδης κα στη μουσική, Δημήτρης Λιπέρτης, Κώστας Μόντης, Μιχάλης Πασιαρδής, Άνθος Ροδίνης κ.α. στο στίχο). Ο δίσκος αυτός αποτυπώνει εξαιρετικά την προπολεμική (1974), αγροτική κυρίως Κύπρο και τη ντοπιολαλιά που χρησιμοποιείτο εκείνη την εποχή.

Σε αυτό το δίσκο υπάρχει και το τραγούδι "Ο Σκάπουλλος" των Μιχάλη Βιολάρη-Ανδρέα Γρηγορίου. Αναφέρεται σε έναν εργένη της εποχής (όπως ήταν ο πατέρας μου τότε) και τις ενστάσεις του για το γάμο και κυρίως αν θα βρει τη γυναίκα που θέλει, όπως την περιγράφει με χαρακτηριστικά που έφεραν οι νεαρές κοπέλες σε διάφορες περιοχές της Κύπρου, την εποχή εκείνη.


Οι στίχοι στην κυπριακή διάλεκτο:

Λαλούσιν άμα παντρευτώ πως εν να νοικοτζυρεφτώ
Μα 'πιαμ με ο φος τομ μαύρο, πως σγιαν τηθ θέλω εθ θεν να βρω...

Βαρωσιωτούες, Χωραϊτούες, Τζιερυνιωτούες, κάμνουν καρτούες
σαν τηδ δική μου να ττακκουρούν

Βαρωσιωτούες, Χωραϊτούες τζι οι Παφιτούες, κάμνουν καρτούες
σαν τηδ δική μου να ττακκουρούν

Να' σιει ππαράν της Μορφιτούς
Τηγ γλυκαν της Λευκονιτούς
Της Πεγιωτούς την όμορφκίαν
Της Σκαλιωτούς τζιειν' το καπάρτισμαν!

Βαρωσιωτούες, Χωραϊτούες, Τζιερυνιωτούες, κάμνουν καρτούες
σαν τηδ δική μου να ττακκουρούν!

Βαρωσιωτούες, Χωραϊτούες τζι οι Παφιτούες, κάμνουν καρτούες
σαν τηδ δική μου να ττακκουρούν!

Μα 'πιαμ με ο φος τομ μαύρο, πως σγιαν τηθ θέλω εθ θεν να βρω...

Βαρωσιωτούες, Χωραϊτούες, Τζιερυνιωτούες, κάμνουν καρτούες
σαν τηδ δική μου να ττακκουρούν!

Βαρωσιωτούες, Χωραϊτούες τζι οι Παφιτούες, κάμνουν καρτούες
σαν τηδ δική μου να ττακκουρούν! 

Και η απόδοση στην κοινή ελληνική:

Λένε πως άμα παντρευτώ πως θα νοικοκυρευτώ
Μα μ' έπιασε ο φόβος το μάυρο, πώς όπως τη θέλω δε θα βρω

Βαρωσιωτούδες (από την Αμμόχωστο - Βαρώσι), Χωραϊτούδες (Χώρα = Λευκωσία), Κερυνιώτούδες, κάμνουν καρδούλες
σαν τη δική μου να κτυπούν

Βαρωσιωτούες, Χωραϊτούες και οι Παφιτούδες (εκ Πάφου), κάμνουν καρδούλες
σαν τη δική μου να κτυπούν

Να έχει το χρήμα που έχει μια κοπέλα από τη Μόρφου(κωμόπολη της Κύπρου γνωστή για τους πορτοκαλε΄ψνες της)
Τη γλύκα που έχει μια κοπέλα από το Λευκόνοικο (κοινότητα στην επαρχία Αμμοχώστου)
Την ομορφιά που έχει μια κοπέλα από την Πέγεια (χωριό της επαρχίας Πάφου για το οποίο έχει γραφτεί το παραδοσιακό Κυπριακό "Στη βρύση των Πεγειώτισσων)
Και εκείνο το κόρδωμα που έχουν οι κοπέλες από τη Λάρνακα (Σκάλα)

Βαρωσιωτούδες (από την Αμμόχωστο - Βαρώσι), Χωραϊτούδες (Χώρα = Λευκωσία), Κερυνιώτούδες, κάμνουν καρδούλες
σαν τη δική μου να κτυπούν

Βαρωσιωτούες, Χωραϊτούες και οι Παφιτούδες (εκ Πάφου), κάμνουν καρδούλες
σαν τη δική μου να κτυπούν!

 Μα μ' έπιασε ο φόβος το μάυρο, πώς όπως τη θέλω δε θα βρω...

Βαρωσιωτούδες (από την Αμμόχωστο - Βαρώσι), Χωραϊτούδες (Χώρα = Λευκωσία), Κερυνιώτούδες, κάμνουν καρδούλες
σαν τη δική μου να κτυπούν!

Βαρωσιωτούες, Χωραϊτούες και οι Παφιτούδες (εκ Πάφου), κάμνουν καρδούλες
σαν τη δική μου να κτυπούν!

Σκέψεις... για το θάνατο του Τάσου Μητσόπουλου

Είναι πραγματικά περίεργη τούτη η ζωή... Πάνω σ' άνεμο ένας άνθρωπος παθαίνει εγκεφαλικό και πεθαίνει... Σκόνη στον άνεμο είμαστε τελικά...

Και τελικά Μόνο οι καλοί πεθαίνουν νέοι... 

Κουράγιο και δύναμη σε αυτούς που μένουν πίσω. Καλημέρα σας...

Top 10: Διαδρομές με αυτοκίνητο

Το πρώτο μου Top 10, οι καλύτερες διαδρομές με αυτοκίνητο

Εύφημος μνεία: Αγρός - Χανδριά - Κυπερούντα 

Το Φλεβάρη, όταν ανθίζουν οι αμυγδαλιές

10. Ψηλό Δένδρο (Πλάτρες) - Μέσα Ποταμός - Σαϊττάς (δασικός δρόμος)

Δάσος Τροόδους και το μοναστήρι και ο εκδρομικός χώρος Μέσα Ποταμού

9. Βαβατσινιά - Κιονια (εκδρομικός χώρος) - Μαχαιράς

Δάσος Μαχαιρά. Από το ραντάρ στα Κιόνια εξαιρετική θέα. Κατάλληλο και για ποδηλασία

 

8.Κίτι - Μαζωτός - Ζύγι

 Ύπαιθρος από το Κίτι στο Μαζωτό (Camel Park), από κει και πέρα παραθαλάσσια

7. Λεμύθου - Καμινάρια - Τρεις Ελιές - Γεφύρι Τζιελεφού

Από δάσος σε περβόλια με οποροφόρα, 2 γραφικά μικρά χωριά και το γεφύρι του Τζιελεφού και της Ελιάς που δεν χρειάζονται συστάσεις

6. Πύργος Τυλληρίας - Σταυρός της Ψώκας - Κύκκος

Δύσκολη διαδρομή μέσα στο δάσος Πάφου με εξαιρετική θέα σε ορισμένα σημεία

5. Σταυρός της Ψώκας - Υδατοφράκτης Κανναβιού (δασικός δρόμος)

Επίδης σχετικά δύσκολη διαδρομή σε κατάφυτο δασικό δρόμο. Σε μεγάλος μέρος του δρόμου αυτού δεν υπήρχε σήμα κινητής τηλεφωνίας. 

4. Σταυρός Ψώκας - Κοιλάδα των Κέδρων - Παναγιά Χρυσορογιάτισσα 

 Άλλη κλασική εξαιρετική διαδρομή. Παλαιότερα δασικός δρόμος, πλέον έχει ασφαλτοστρωθεί το μεγαλύτερο κομμάτι του. Μοναδική η κοιλάδα των Κέδρων. Επιβάλλεται επίσκεψη στον περιφραγμένο χώρο με τα αγρινά.

3. Πόλη Χρυσοχούς  - Λατσι - Λουτρά Αφροδίτης - Αρναούτης

 Παραθαλάσσια διαδρομή με φόντο τον Ακάμα. Η διαδρομή από τα "Λουτρά της Αφροδίτης" μέχρι τον Αρναούτη ξεχωρίζει (ειδικά τα πρώτα στάδια της).

2. Πόλη Χρυσοχούς - Πωμός - Παχύαμμος

 Κατά τη γνώμη μου η ωραιότερη παραθαλάσσια διαδρομή. Σχεδόν εξ ολοκλήρου δίπλα από τη θάλασσα, αξίζει να γίνει προς το σούρουπο... για να προλάβετε το ηλιοβασίλεμα στον Πωμό

1. Γεφύρι Τζιελεφού - Εκδρομικός Χώρος Κομιτιτζή - Εκδρομικός Χώρος Ξυσταρούδα (στο δρόμο Πεδουλά - Κύκκου) - δασικός δρόμος

Δασικός δρόμος, κατάφυτος, δίπλα στον Πλατύ Ποταμό. Χάρμα οφθαλμών

Απωθημένο; Ο δρόμος της Χαλεύκας στον Πενταδάκτυλο.

Ναι, επεθύμησα διαδρομές. Ειδικά στο δάσος Τροόδους και Πάφου. Καμιά δική σας εισήγηση;

36 χρόνια μετά... και οι αγιογραφίες συνεχίζονται

Σήμερα,  36η επέτειο του Μακαρίου Γ' (για όσους δε γνωρίζουν πρώην Αρχιεπισκόπου Κύπρου από το 1950 και πρώτου Προέδρου της Δημοκρατίας από το 1960 μέχρι το θάνατό του)  έπεσα πάνω σε δύο αγιογραφίες του.

Η μία τηλεοπτική,  από το ΡΙΚ και το δημοσιογράφο-ιστορικό Άντρο Παυλίδη και η άλλη από το βουλευτή Νικόλα Παπαδόπουλο σε άρθρο του στον τύπο.

Και στις δύο περιπτώσεις υπήρχαν όλα τα κλισέ που συναντάς σε τέτοιες περιπτώσεις. Απόδοση όλων των ευθυνών στους ξένους (Άγγλους, Τούρκους) και στους Τουρκοκύπριους, Τουρκανταρσία,  προδοτικό πραξικόπημα, βάρβαρη Τούρκικη εισβολή και δε συμμαζεύεται. Είχαν επίσης μια σειρά εγκωμίων για τον Μακάριο, την πολιτική του, τα επιτεύγματά του ως Προέδρου της Δημοκρατίας.

Καμμιά όμως αναφορά στα λάθη του, τις αμφιταλαντεύσεις του ανάμεσα στο ευκταίο και το εφικτό, την στα σπάργανα δημοκρατία και το πλειοψηφικό σύστημα στις βουλευτικές εκλογές με το οποίο η εκπροσώπηση των κομμάτων δεν ήταν ανάλογη των ποσοστών που λάμβαναν με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τη μη είσοδο στη βουλή του ΔΗΣΥ στς εκλογές του 1976 και ποσοστό 27,60% (ενώ μπήκε στη Βουλή ο ανεξάρτητος Τάσσος Παπαδόπουλος με το συντριπτικό ποσοστό του... 0,20%  - ναι, ΤΕΤΟΙΑ δημοκρατία είχαμε!), την αναξιοκρατία, τη συνδιαλλαγή , τη διαφθορά...

Διερωτούμαι γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε μια κριτική της προκοπής στα πρόσωπα και τα γεγονότα του παρελθόντος και καταφέυγουμε στις αγιογραφίες και το λαϊκισμο. Α, ναι... Έχουμε και ένα εκλογικό συνέδριο του κόμματος... 

Φαίνεται πως η ιστορία της Κυπριακής Δημοκρατίας, οι τραγωδίες, πολιτικές και οικονομικές δεν έχουν διδάξει τίποτε. Ούτε στους πολίτες, ούτε στους πολιτικούς. Κριμα...       

Εδώ καράβια χάνονται, και οι πολιτικοί το χαβά τους!

Οι πολιτικοί μας είναι για φάπες. Όλοι τους! Η χώρα έχει υποβάλει αίτημα για ένταξη στο μηχανισμό στήριξης, και αυτοί το χαβά τους. Τσακώνονται για το ποιος φταίει. Προσωπικά δε δίνω δεκάρα τσακιστή για το ποιος φταίει. Και κανονικά δε θα έπρεπε να δίνει κανένας μας. Κανονικά θα έπρεπε να παρακολουθούμε την κάθε τους κίνηση, λέξη , φράση. Και να περιμένουμε να δούμε τι θα κάνουν. ΠΡΑΞΕΙΣ, όχι εύηχα συνθήματα, όπως έχουν συνηθίσει.
Αν είδατε ψες την εκπομπή της κ. Κενεβεζου στο ΡΙΚ, θα καταλάβατε τι εννοώ. Ν. Παπαδόπουλος και Σ. Ευαγορου αναλωσαν το χρόνο τους σε διαξιφισμούς για την κατάσταση της οικονομίας και τους αριθμούς, καθώς και το τις πταίει. Προσωπικά δεν άκουσα ΛΕΞΗ για το τι δεον γενεσθαι απο του δε και στο εξής και πως θα αντιμετωπισθεί η κατάσταση.
Τι να πω.. Εδώ ο κόσμος καίγεται, βάρκα ύλες αρμενίζουν!

Παρεμπιπτόντως, οριστε η ανακοίνωση της Fitch για την τελευταία υποβάθμιση. Την οποία ο καθένας τους χρησιμοποιεί όπως θέλει...

Υπηρεσιακή κυβέρνηση

Χτες παρακολούθησα τη συζήτηση στην εκπομπή του Γ. Καρεκλά με θέμα την οικονομία. Καλεσμένοι οι Σ. Στέφανου, Ν. Παπαδόπουλος και 2 οικονομολόγοι.
Οι πολιτικοί ως συνήθως εκατηγορουσαν ο ένας τον άλλο. Οι οικονομολόγοι είπαν τα δικα τους, που εφαινονταν πιο ενδιαφέροντα (αφού ήταν επι της ουσίας και όχι κοκορομαχία).
Στην κατακλείδα, ο ένας εκ των οικονομολόγων μίλησε για τα ληξιπρόθεσμων δάνεια που έχει το κράτος να πληρώσει το 2013, και πέταξε την ιδεα να γίνει υπηρεσιακή κυβέρνηση μέχρι το Σεπτέμβρη του '13 για να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα της οικονομίας μας. Ο Ν. Παπαδόπουλος είπε ότι αυτο είναι και πρόταση του ΔΗΚΟ.
Ξανά πίσω. Υπηρεσιακή κυβέρνηση; Υπο ποιον; Δηλαδή μιλάμε για πρόεδρο μη εκλελεγμενο; Θυμίστε μου τι λέει το Σύνταγμα τσακάλια της πολιτικής ζωης του τόπου; Να σας θυμίσω εγώ;
Βασικά πάτε να κάνετε Συνταγματικό πραξικόπημα.