Απο χτες κυκλοφορεί στα εν Ελλάδφι "ψεκασμένα" sites μια είδηση πως "Ισλαμιστές επιτέθηκαν με σκεπάρνια σε πιστούς στη Λευκωσία".
Η "είδηση" αναρτήθηκε από ένα μόνο διαδικτυακό μέσο (το Sigmalive) χωρίς καμμιά απολύτως αναφορά σε οποιαδήποτε άλλη κυπριακή ιστοσελίδα, ειδισεογραφική ή αλλη, -πλην αυτής του ΕΛΑΜ (για ευνόητους λόγους)- και καμμιά ανακοίνωση ή δελτίο τύπου από την Αστυνομία
Η ΣΥΝΤΑΓΗ
Παίρνεις την αρχική "είδηση"
"Εμπλουτίζεις" τον τίτλο για να είναι πιο "τρομακτικός"
Τα "Ζεστά Ποτά", του Χάρη και του Πάνου, των Κατσιμιχαίων, αποτέλεσε το ντεμπούτο τους στη δισκογραφία, πριν 30 χρόνια. Και συνάμα, αποτέλεσε το εναρκτήριο λάκτισμα της μεγάλης των τραγουδοποιών σχολής, η οποία θα κυριαρχούσε τη δεκαετία του '90 και το μεγαλύτερο μέρος εκείνης του 2000.
Ακριβώς δηλαδή την εποχή που μεγαλώνα. Η εφηβεία, η στρατιωτική θητεία, τα φοιτητικά χρόνια. Μια εποχή και ένα μουσικό ρεύμα που καθόρισε εν πολλοίς το είναι της γενιάς μας. Και εμένα προσωπικά. Γιατί κάθε τραγούδι που αγαπώ και έχει αποτυπωθεί στην ψυχή μου, έχει από πίσω αναμνήσεις, πρόσωπα, γεγονότα, συναισθήματα...
Το κλασικό "Μια βραδιά στο Λούκυ", που αναφέρεται σε πραγματικα γεγονότα, το "Ριτα Ριτάκι", η αισιοδοξία του "Γέλα Πουλί μου", η σκληρή πραγματικότητητα του "Για ένα κομμάτι ψωμί", η προσπάθεια του "Φάνη" να ξεφύγει από "τις νύχτες τις λευκές", η απογοήτευσή μετά τις "Προσωπικές Οπτασίες" μέχρις ότου να "πάιξε(ι η) βραχνή μου φυσαρμόνικα", τα καλοκαιρινά, φοιτητικά βράδια στο "Εναλλάξ" και τις φοιτητικές μπουάτ.
Ο δίσκος αυτός, που σημάδεψε την εφηβεία πολλών και τα φοιτητικά χρόνια ακόμα περισσότερων (εννοείται και τη δική μου) , κυκλοφορει σε επανεκτέλεση από τους Κατσιμιχαίους αποκλειστικά σε ψηφιακή μορφή. Στο Youtube, το Spotify, το Amazon, το iTunes, το Rhapsody.
Για αύτο το νοητό ταξίδι πίσω στο χρόνο και το άνοιγμα του μπαούλου των συναισθημάτων, Χάρη και Πάνο, σας ευχαριστώ!
15/07/1965: Υποχρεούται σε παραίτηση, ο έχων τη δεδηλωμένη, Πρωθυπουργός της Ελλάδος, Γεώργιος Παπανδρέου. Αμέσως, ο πρόεδρος της Βουλης και ηγετικό στέλεχος της Ένωσης Κέντρου Γεώργιος Αθανασιάδης - Νόβας, λαμβάνει από τον βασιλιά εντολή σχηματισμού κυβέρνησης. Με τη βοήθεια βουλευτών της Ένωσης Κέντρου (αποστατών), η ανατροπή του Πρωθυπουργού ολοκληρώνεται. Αποτέλεσμα της πολιτικής ανωμαλίας που προκλήθηκε ήταν η 21η Απριλίου 1967.
15/07/1974: Ανατρέπεται, με ένοπλο πραξικόπημα, από την ελεγχόμενη από τη Χούντα των Αθηνών, Εθνική Φρουρά, υποστηριζόμενη από την ΕΟΚΑ Β', ο εκλελεγμένος Πρόεδρος της Κύπρου, Αρχιεπίσκοπος Μακάριος Γ'. Αποτέλεσμα της ανωμαλίας που προκλήθηκε ήταν η Τουρκική Εισβολή και κατοχή, μέχρι και σήμερα, του 37,3% του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Αρκετοί από αυτούς που συμμετείχαν στους δύο "μάυρους" Ιούληδες, πίστευαν πως έκαναν το καθήκον τους απέναντι στην πατρίδα. Πολλές φορές, ο δρόμος προς την κόλαση, είναι στρωμένος με τις καλύτερες των προθέσεων...
Στα τέλη της δεκαετίας του '60, της δεκαετίας των καπετανάτων και της εκρυθμης κατάστασης, ένα από τα καπετανάτα ήταν και το "Εθνικό Μέτωπο". Τρομοκρατική οργάνωση (συμμορία την αποκάλεσε ο Μακάριος) με στόχο την Ένωση και αρχηγό το ... Μακάριο (αυτό ισχυρίζονταν οι ηγέτες της). Και επιδή στόχος ήταν η ... Ένωση, στρατολόγησε πολλά μέλη, και είχε μεγάλη διείσδυση στα σώματα ασφαλείας.
Τι έκαμνε τούτη η οργάνωση; Δολοφονίες, ανατινάξεις, παλλικαρισμούς, κατάληψη για μερικές μέρες του κεντρικού Αστυνομικού Σταθμού Λεμεσού (με τη βοήθεια των μυημένων στην οργάνωση μελών της Αστυνομίας)... δε θυμάμαι αν είχε συμμετοχή και σε απόπειρες κατά του Μακαρίου...
Εκτός από αυτά, η οργάνωση - προπομπός της ΕΟΚΑ Β', εξέδιδε (σαν κάθε καπετανάτο εκείνης της εποχής που σεβόταν τον εαυτό του) και διάφορες προκυρήξεις, επί παντός επιστητού. Από τους επίορκους της Ένωσης, πολιτικούς όπως ο Γλαύκος Κληρίδης και ο Πολύκαρπος Γιωρκάτζης, κακοδιααχείριση των δημοσίων οικονομικών και οργανισμών όπως ο Συνεργατισμός κλπ. Ήταν ένας αχταρμάς ανάλογα με τους κατα καιρούς "στόχους" της "οργάνωσης"
Σε μία από αυτές τις προκυρήξεις, είχαν γραμμένη τη φράση που αναφέρω στον τίτλο. "Ομιλούν οι πόρνες διά τιμήν!".
Τη φράση τούτη την θυμούμαι κάθε φορά που ένα κόμμα ή ένας πολιτικός (συνήθως της αντιπολίτευσης) κατηγορεί κάποιο άλλο πολιτικό ή κόμμα (συνήθως της κυβέρνησης) για διαφθορά, διαπλοκή, νεποτισμό ή ρουσφέτι, κυρίως για μικροκομματικές σκοπιμότητες.
Τελικά, οι ... "πόρνες" μπορεί και να έχουν περισσότερη "τιμή" από τους πολιτικούς μας...
Με αφορμή την ερμηνεία του Σάκη Ρουβά στο ρόλο του λαϊκού τραγουδιστή προχθές, παραθέτω τις live ερμηνείες του "Ένα το χελιδόνι" από το 1977 και την ιστορική συναυλία των Θεοδωράκη-Μπιθικώτση-Κατράκη-Ελύτη στο θέατρο του Λυκαβηττού, μέχρι και την προχθεσινή στη Νέα Σμύρνη.
Γρηγόρης Μπιθικώτσης (1977)
Γιώργος Νταλάρας (1988)
Γιάννης Κότσιρας (2001)
Βασίλης Παπακωνσταντίνου (2002)
Δημήτρης Μπάσης (2007)
Σάκης Ρουβάς (2015)
Προσωπική αγαπημένη μου, μετά από αυτή του "Σερ" είναι αυτή του Βασίλη Παπακωνσταντίνου.
Κατηγορείστε για υπεξαίρεση, διασπάθιση δημόσιου χρήματος, διαφθοράς, δεκασμού κλπ;
Μην ανησυχείτε, η Σχολή "Εγω εν τζιαι" σας έχει τη λύση. Τα βήματα είναι απλά:
Βήμα 1: ΜΗΝ Παραιτηθείτε
Βήμα 2: Αρνηθείτε τα πάντα. Ακόμα καλύτερα, συγκαλέστε δημοσιογραφική διάσκεψη σε "κεντρικό ξενοδοχείο" (όσο πιο ακριβό, τόσο πιο καλά), υπερασπιστείτε την αθωότητα σας στα ΜΜΕ, ζητήστε να γίνει έρευνα (τα αποτελέσματα της οποίας θα σεβαστείτε, εννοείται :P )
Βήμα 3: Θέστε τον εαυτό σας στη διάθεση του Γενικού Εισαγγελέα/της Αστυνομίας/της Δικαιοσύνης/του Ποινικού Ανακριτή/της ερευνητικής επιτροπής και γενικά όποιου έχει επιφορτιστεί με το "ιερο καθήκον" να σας ερευνήσει. Συνεχίστε να διατρανώνετε στα ΜΜΕ την αθωότητά σας, υπερτονίζοντας πως άν βρέθει έστω και το παραμικρό θα παραιτηθείτε
Βήμα 4: Αν η έρευνα/δίκη σας αθωώσει, βγήτε περιχαρής στα ΜΜΕ λέγοντας πως "καθαρός ουρανός, αστραπές δε φοβάται" και τονίζοντας για μια ακόμα φορά την εμπιστοσύνη σας σε όποιον φουκάρα ανέλαβε να σας διερευνήσει/δικάσει.
Βήμα 5: Αν, ω μη γένοιτο, βρεθείτε ένοχοι, μη μασήσετε! Δηλώστε αθώοι, αμφισβιτήστε τη διαδικασία, επικαλεστείτε τον ανάδρομο Ερμή, το "καθήκον απέναντι στην ημικατεχόμενη πατριδα", τη δικαιοσύνη, το δυσμοιρο τούτο λαό, ό,τι σας βρίσκεται εύκαιρο τέλος πάντων.
Εν ανάγκη μιλήστε για συνομωσίες "του κατεστημένου", "των πολιτικών σας αντιπάλων", των εξωγήινων, των Illuminati... Ο,τι και να γίνει ΜΗΝ ΠΑΡΑΙΤΗΘΗΤΕ. Παραίτησή σας σημαίνει παραδοχή ενοχής!
Βήμα 6: Αν, επίσης ω μη γένοιτο , συλληφθείτε/καταδικαστείτε, πολύ απλά αισθανθείτε "αδιαθεσία" και απολάυστε τις υπηρεσίες υγείας της Δημοκρατίας...
Διαβάζοντας σήμερα, διάφορα blogs, αποφάσισα να ρίξω και μια ματια στο "Ιστορίες της Νέας Λήδρας" του φίλου του Joshua. Δεν βρήκα καινούρια άρθρα, βρήκα όμως την ιστορία "Το τέρτιν της Νίκης".
Ομολογώ ότι με εκλαμούρισε η ιστορία. Τζιαι γιατί ο φίλος Joshua γράφει πολλά παραστατικά, σε καθαρή κυπριακή διάλεκτο, σκιαγραφώντας την εποχή, τζιαι γιατί σου φκάλλει απίστευτο συναίσθημα.
Κυρίως όμως για το ζουμί της ιστορίας. Ένας ανθρωπάκος, να το βάλει στα πόδια στα δύσκολά, να πάει να έβρει τα εύκολα. Τζιαι να κάμει την ατιμία να αφήκει, εν πλήρει συνειδήσει, την γεναίκαν του να λαγγοδέρνεται με 5 κοπελλούθκια. Πόσοι τζιαι πόσοι εκάμαν τούτον το πράμα... Κατά τα άλλα "αγαπούσαν τη γεναίκαν τους"...
Του φίλου του Joshua έγραψα του "να μεν μας αξιώσει ο Πλάστης μου να κάμουμε τουτην την ατιμία". Πιστεύκω ενννεν θέμα κάποιου Θεού. Εν στο σιέρι μας. Εμείς κάμνουμεν την τύχη μας με τες επιλογές μας.
Γι αυτό τούτον το κείμενο αφιερώνεται στην άγνωστη γυναίκα και μάνα, που έμεινε μόνη της (για διάφορους λόγους), τζιαι επέλεξε να σταθεί στα πόδκια της τζιαι να αναγιώσει ανθρώπους!
Ακούω και διαβάζω συνεχώς για τα "παλιά καλά" χρόνια της Κύπρου, την αξία της λίρας, τις κοινωνικές σχέσεις, και μια νοσταλγία στην οποία πολλές φορές κι εγώ παρασύρομαι. Όμως θεωρώ ότι τούτη η νοσταλγία είναι βασισμένη στην τάση μας να ξεχνάμε τα κακά και να θυμόμαστε τα καλά και η έλλειψη -παλαιότερα- ενημέρωσης αλλά και μόρφωσης (ακαδημαϊκής αλλά και γενικής).
Κατ' αρχάς, για μια τριακονταετία περίπου, από το 1940 μέχρι το 1975, η Κύπρος ήταν στη δίνη πολεμικών συγκρούσεων. Β' Παγκόσμιος Πόλεμος, ΕΟΚΑ, TMT, '63 - '64, '67, Εθνικό Μέτωπο, EOKA B', πραξικόπημα, εισβολή, προσφυγιά. Η γενιά των παππούδων μας τα έζησε όλα αυτά, ένω η γενιά των γονιών μας έζησε την εικοσαετία 55 - 75, όπου η ανασφάλεια χτυπούσε κόκκινο. Μόνο από τη δική μας τη γενιά και μετέπειτα υπήρξε ηρεμία και ασφάλεια, που επέτρεψε την άνοδο του βιοτικού επιπέδου... Και όμως οι άνθρωποι που την έζησαν, αναφέρονται σε αυτήν με καλύτερα λόγια απ' ότι για τη σημερινή εποχή!
Ήταν πιο εύκολες εποχές; Μπα! Πόσοι σπούδαζαν τις δεκαετίες του '60 και το '70; Πόσοι είχαν αυτοκίνητο, ακόμα και τηλέφωνο στο σπίτι τη δεκαετία του '80; Πόσο στοίχιζε ένα τηλεφώνημα στην Ελλάδα τη δεκαετία του '90; Θυμάμαι τους γονείς μου να με παίρνουν τηλέφωνο βράδια μετά τις 10 μμ και Σαββατοκύριακα, όταν η Cyta είχε μειωμένα τέλη. Για πολλούς από τους συμμαθητές μου το πρώτο ταξίδι ήταν η εκδρομή της Β' Λυκείου στην Ελλάδα. Συγκρίνετε με το σήμερα και θα καταλάβετε.
Λόγω ακριβώς της ανασφάλειας (σε πολλά επίπεδα) μέχρι και τα μεσα της δεκαετίας του '90, βασική μας αξία - μέριμνα ήταν η επιβίωση. Η επιβίωση και η αλληλεξάρτηση (Γείτον -γείτονα- έχεις, Θεόν έχεις λέει μια κυπριακή παροιμία). Εξού και οι πολύ καλές σχέσεις με το σόι, το χωριό ή τη γειτονιά (τη μικρογραφία του χωριού στις πόλεις) και τα κοινωνικά δίκτυα που αυτά δημιουργούσαν. Επίσης, ήταν ολιγαρκείς και δεν κυνηγούσαν το χρήμα. Τους πλείστους αρκούσε ο άρτος ο επιούσιος. Δεν έκαναν εύκολα δάνειο. Ξόδευαν λιγότερα από όσα κέρδιζαν και απόταμίευαν. Οι γυναίκες ήταν ως επί το πλείστον οικοκυρές με επάγγελμα το σπίτι και την ανατροφή των παιδιών. Τα παιδιά δεν είχαν πολλά ερεθίσματα και ευκαιρίες. Τη δεκαετία του '80 οι πλείστοι πήγαιναν μόνο ιδιαίτερα αγγλικά. Ως εκ τούτου υπήρχε ελεύθερος χρόνος για παιγνίδι, κοινωνικοποίηση και βοήθεια στην οικογένεια.
Από εκεί και , οι αξίες είναι κυρίως η αυτάρκεια και η παραγωγικότητα. Και κατά συνέπεια, το χρήμα. Το εύκολο χρήμα. Το χρηματιστήριο (1999) το απέδειξε πέραν πάσης αμφιβολίας. Και η γνώση. Οι γονείς εργάζονται και οι δύο, πολλές ώρες. Τα παιδιά, από μικρά ξεκινάνε ασχολίες. Κολύμπι, μπαλέτο, καράτε, γλώσσες. Απο νήπια πολλές φορές. Εκεί που στη δική μου γενιά ξεκινούσαμε αγγλικά στην Δ' Τάξη Δημοτικού, σήμερα αρχίζουν από νηπιαγωγείο. Και είναι λογικό, γιατί όσο πιο μικρό είναι ένα παιδί, τόσο πιο εύκολα μαθαίνει.
Οι γονείς, που μπορεί να στερήθηκαν, θέλουν να προσφέρουν τα πάντα στα παιδιά τους. Έτσι εργάζονται πολλές ώρες, με αποτέλεσμα την ανατροφή των παιδιών να αναλαμβάνουν οι γιαγιάδες ή οι νταντάδες. Το χρήμα αύξησε την εγκληματικότητα. Η ευμάρεια έφερε και μετανάστες στον τόπο μας. Και δάνεισμο. Δάνεια στεγαστικά, σπουδαστικά, καταναλωτικά, διοακοποδάνεια, εορτοδάνεια, πιστωτικές κάρτες και δε συμμαζεύεται. Ό,τι συνέβη στις ΗΠΑ τη δεκαετία του '80, συνέβη και στην Κύπρο 20 περίπου χρόνια μετά.
Οι μισθοί αυξάνονταν, οι τιμές το ίδιο. ΠΛΗΘΩΡΙΣΜΟΣ. Γι' αυτό κάποιοι νοσταλγούν την "αξια" της Λίρας. Η οποία μειωνόνταν συνεχώς λόγω των αυξήσεων. 4.6% πληθωρισμός κατά μέσο όρο από το 1974-2012. Τούτο σημαίνει ό,τι αυτό που κόστιζε 1 Λίρα το 1974 σήμερα κοστίζει σχεδόν 6 (γιατί σήμερα μπορεί να το αγοράζουμε 10, είναι άλλη ιστορία...). Με τον πληθωρισμό η λίρα σήμερα αξίζει όσο 1/6 της λίρας του 1974. Η λίρα η "σιδεροκέφαλη"!
Δεν υπήρχε έγκλημα; Οικογενειακή βία (σωματική, ψυχολογική και σεξουαλική); Υπήρχε. Ίσως και σε μεγαλύτερο βαθμό απ' ότι σήμερα. Τότε απλά αποσιωπείτο, για οικονομικούς ή κοινωνικούς λόγους (τι θα πει ο κόσμος...). Πόσες γυναίκες έμειναν σε γάμους - εφιάλτες, για τα παιδιά και γιατί δεν μπορούσαν να είναι ανεξάρτητες οικονομικά. Σε πολλές περιπτώσεις το χωριό/η γειτονιά γνώριζε, αλλά υπήρχε μια άτυπη ομερτά που απέτρεπε τις καταγγελίες.
Σήμερα, λόγω και της χειραφέτησης των γυναικών και της ενημέρωσης είναι πιο εύκολο να καταγγελθούν τέτοια περιστατικά. Και, λόγω των πολλών μέσων ενημέρωσης, βλέπουν πιο εύκολα το φως της δημοσιότητας.
Πηγαίναμε σχολείο και το ξύλο επιτρεπόταν. Με τη βέργα ή το χάρακα. "Κρέας δικό σου, κόκκαλα δικά μου, δάσκαλε" έλεγαν κάποτε οι γονείς στο σχολείο. Πόσοι γονείς απο σας που με διαβάζετε θα δεχόντουσαν σωματική ή ψυχολογία βία από τους εκπαιδευτικούς;
Δεν υπήρχε διαφθορά διαπλοκή ή σκάνδαλα; Μια χαρά υπήρχε. Ίσως και σε μεγαλύτερο βαθμό. Απλά δεν έβλεπε (ή έβλεπε ελεγχόμενα) το φως της δημόσιότητας. Άλλωστε, ο θυμόσοφος λαός το λέει: "Εγιω στραώννω τζιαι πουλώ, εσού άμπλεπε τζιαι βόραζε" (εγώ τυφλώνω και πουλάω, εσύ να βλέπεις και να αγοράζεις)
Δε χρειάζεται να αναφέρω τα μέσα και τα ερεθίσματα που είχαμε τη δεκαετία του '80, τα ξέρετε. Προσωπικά υπολογιστή πήρα στα 15. Internet είδα για πρώτη φορά (σε internet cafe) στα 19. LTV (καλωδιακή τηλεόραση με ένα κανάλι) περίπου την ίδια εποχή. Και αποκωδικοποιητή που αγόραζες και κόστιζε 100 Λίρες (~ €170) τότε.
Υπάρχει και η γνώση. Που επιτρέπει να αποφεύγεις κακοτοπιές. Προσοχή: δε λέω ότι δε χρειαζόμαστε τους ειδικούς. Τους χρειαζόμαστε περισσότερο απο ποτέ. Απλώς μπορείς να αμφισβητήσεις. Να μην γίνεσαι φερέφωνο ή θύμα του κάθε δημαγωγού, πολιτικού, θρησκευτικού ή άλλου. Να μπορείς να πας στην πηγή της είδησης, να ερευνήσεις. Το "πίστευε και μη ερεύνα" γίνεται πλέον "πίστευε και μη, ερεύνα!". Αμπλέπε τζιαι γόραζε (αγαθά, υπηρεσίες, ιδέες, απόψεις κλπ)...
Η αντίθετη άποψη να δαιμονοποιείται, οποιοσδήποτε άλλος τρόπος ζωής πέρα από τον "πατροπαράδοτο" (γάμος, οικογένεια, σπίτι, δουλειά) στηλιτεύεται και απομονώνεται. Για τις γυναίκες και τα παιδιά τα είπαμε. Ιδιοκτησία του άντρα αφέντη. Οι κόρες παντρεύονται αυτόν που επιλέγουν οι γονείς. Η αυθεντία (γονέας, δάσκαλος, παπάς, πολιτικός, τοπικός άρχων κλπ) δύσκολα αμφισβητείται. "Ξέρεις εσύ καλύτερα από το δάσκαλο;" έλεγε ένας μαθητής σε δημοτικό σχολείο της υπαίθρου, πριν καμμιά δεκαετία, όταν ένας φίλος είχε γράψει μια λέξη ανορθόγραφα στον πίνακα.
Από πλευράς ποιότητας ζωής είμαστε σε πολύ καλύτερη μοίρα σήμερα. Υγεία, εκπαίδευση, εργασία, ενημέρωση, ανέσεις, μέσα, επικοινωνία κλπ Το θέμα σήμερα με την Κύπρο είναι ότι η απότομη αύξηση του βιοτικού επιπέδου σε συνδυασμό με την έλλειψη παιδείας, έχουν δημιουργήσει ένα λαό εγωκεντρικό και αρχοντοχωριάτη χωρίς σεβασμό και στοιχειώδη συμπεριφορά προς τους άλλους. Μια "κοινωνία των χώρκατων" όπως λεει εύστοχα και ο Κ. Μαυράτσας. Ένα λαό που ακροβατεί ανάμεσα στις αξίες του παππού και στο σύγχρονο τρόπο ζωής και σκέψης.
Και η αντίστοιχη δεκάδα των ξένων τραγουδιων που ξεχώρισα και συνέδεσα με τη δεκαετία που μας συνέδεσε και μας μεγάλωσε: τη δεκαετία του 90.
10. Coco Jumbo - Mr. President (1996)
Κλασικό EuroDance κομμάτι, χαρακτηριστικό της περιόδου στα μέσα της δεκαετίας. Από το γερμανικό συγκρότημα Mr. President.
9. Losing my religion - REM (1991)
8. Bitch - Meredith Brooks (1997)
7. Gangsta's Paradise - Coolio (1995)
Από την ταινία "Dangerous Minds"(Ασυμβίβαστη γενιά") με τη Michelle Pfeiffer. Αποτελεί διασκευή παλαιότερου τραγουδιού.
6. Wonderwall - Oasis 1995
Οι κόντρες μεταξύ των Oasis και των Blur για το ποιο είναι το καλύτερο βρετανικό συγκρότημα της εποχής, έχουν μείνει στην ιστορία.
5.Always - Bon Jovi 1994
4. Ironic - Alanis Morissette (1996)
3. Smells Like Teen Spirit - Nirvana (1991)
Το συγκρότημα που ενέπνευσε μια ολόκληρη γενιά και πέρασε στην αιωνιότητα όταν ο ιδρυτής του, ο Kurt Kobain αυτοκτόνησε, σε ηλικία 27 ετών, το 1994.
O Kurt Kobain εμπνεύστηκε τον τίτλο του τραγουδιού από τη μάρκα ενός δημοφιλούς αποσμητικού της εποχής!
2. Wind of Change - Scorpions (1991)
O Klaus Meine, frontman του γερμανικού ροκ συγκροτήματος, εμπνεύστηκε το τραγούδι του "Ανέμου της αλλαγής" μετά από επίσκεψη στη Μόσχα, μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και των δορυφόρων της. Ένα προφητικό κομμάτι για ο,τι ακολούθησε στη δεκαετία των αλλαγών...
To National Geographic έχει ετοιμάσει ένα αφιέρωμα στη δεκαετία του 90 - τη δεκαετία που μας ένωσε, όπως χαρακτηριαστικά γράφει ο υπότιτλος. Προφανώς λόγω της ραγδαίας εξάπλωσης των υπολογιστών και του διαδικτίου.
Για τη δική μου γενιά, αυτή ήταν η δεκαετία που μας μεγάλωσε: εφηβεία - στρατός - σπουδές. Γι αυτό, ετοίμασα ένα αφιέρωμα με τα 10+2 σημαντικότερα -για μένα- ελληνικά τραγούδια και καλλιτέχνες της δεκαετίας. Της δεκαετίας που μεσουράνησε το ελληνικό ροκ και το έντεχνο. Τα τραγούδια αυτά έχουν κυκλοφορήσει από το 1990 μέχρι το 1999 και υπάρχει ένα τραγούδι ανά καλλιτέχνη.
10. Γιορτή - Τρύπες (1999)
Ο μεγάλος Γιάννης Αγγελάκας τα λέει όλα μέσα σε δύο στροφές... Από τα χαρακτηριστικά ροκ συγκροτήματα της δεκαετίας και από τα χαρακτηριστικότερα τραγούδια...
Στίχοι:
Βάλε φωτιά σε ό,τι σε καίει, σε ό,τι σου τρώει την ψυχή Έξω οι δρόμοι αναπνέουν διψασμένοι, ανοιχτοί Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή
Ζήσε μαζί μου στον αέρα, στη φωτιά στη βροχή Μας περιμένουν άδειες μέρες ραγισμένοι ουρανοί Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή
9. Μ' αρέσει να μη λέω πολλά - Υπόγεια Ρεύματα (1994)
Από τα χαρακτηριστικά κομμάτια του ελληνικού ροκ εκείνης της εποχής. Από τα τραγούδια που όλοι σιγοτραγουδήσαμε γύρω από μια κιθάρα κάποιο βράδυ...
Στίχος:
Μ’ αρέσει να μη λέω πολλά
μη λέω πολλά
μ’ αρέσει να κοιτάω ψηλά
κοιτάω ψηλά στ’ ατέλειωτα τραγούδια
8. Τι `ναι αυτό που μας ενώνει - Πυξ Λαξ (1994)
Οι "πρίγκηπες της Δυτικής Όχθης" δε θα μπορούσαν να λείπουν από αυτή την ανάρτηση. Το τραγούδι του Φίλιππου Πλιάτσικα και του Sasa Dragic, πρωτοκυκλοφόρησε το 1994, έγινε όμως γνωστο από τη συνεργασία των Πυξ Λαξ με το Γιώργο Νταλάρα στην Ιερά Οδό το 1997.
Στίχοι:
Τι `ναι αυτό που μας ενώνει
μας χωρίζει μας πληγώνει
είναι ο χρόνος που τελειώνει
και ξανά μένουμε μόνοι
7. Διδυμότειχο Blues - Λαυρέντης Μαχαιρίτσας & Γιώργος Νταλάρας (1991)
Το τραγούδι είναι βιογραφικό για τον Λ. Μαχαιρίτσα και αναφέρεται στη στρατιωτική του θητεία. Είναι επίσης το κομμάτι που σηματοδοτεί την αρχή της προσωπικής του καριέρας. Ενα κλασικό, διαχρονικό κομμάτι, πρωτότυπο μουσικά και από τα πιο χαρακτηριστικά για το στρατό.
Για το στίχο "τρύπα στη γεωργαφία" είχε διαμαρτυρηθεί ο Δήμαρχος Διδυμότειχου, και, νομίζω, ότι τότε η “παρεξήγηση” λύθηκε με μια κοινή συναυλία του Νταλάρα και του Μαχαιρίτσα στο Διδυμότειχο.
Στίχος:
Διδυμότειχο μπλουζ τ’ όνομά του είναι αιτία Διδυμότειχο μπλουζ τρύπα στη γεωγραφία Διδυμότειχο μπλουζ αδειανή φωτογραφία του παράλογου η θητεία αγχωμένη μαλακία Διδυμότειχο μπλουζ, Διδυμότειχο μπλουζ.
6. Φωτοβολίδα - Ορφέας Περίδης (1993)
Το τραγούδι λέγεται ότι γράφτηκε για τη γυναικα του που σκοτωθηκε απο μια φωτοβολιδα την ημερα του γαμου τους.
Στίχος:
Όλα είναι ίδια αν δε τ’ αγαπάς
όλα μένουν ίδια άμα δε τα πας
5.Έλα στ΄ όνειρό μου - Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας (1992)
Οι αδελφοί Κατσιμίχα είναι σταθερή αξία στη δεκαετία αυτή με αρκετούς δίσκους και συναυλίες. Το τραγούδι αυτό το αγαπώ λόγω των στίχων του.
Στίχος:
Έλα στ' όνειρό μου και περπάτησε κι άμα σταθείς στα ίδια μέρη κι αν αγαπήσεις τις ίδιες μουσικές θα πει ότι τυχαία δε βρεθήκαμε θα πει ότι δε φύσηξε τυχαία ο άνεμος που σμίγει των ανθρώπων τις ζωές
4.Παράκληση - Αλκίνοος Ιωαννίδης (1999)
Το τραγούδι αυτό το ανακάλυψα και το αγάπησα μετά τα 90s. Έχει όμως πολύ καλή μελωδία και εξαιρετικό στίχο. Και μια εξαιρετική ερμηνεία από τους Χ. Αλεξίου - Σ. Μάλαμα - Α. Ιωαννίδη, στην κοινή συναυλία που έδωσαν το 2006 για λογαριασμό του ραδιοφωνικού σταθμού "Μελωδία".
Στίχος:
Έχω ένα κόμπο στο λαιμό
και μια θηλιά που όλο στενεύει.
Έλα και κάνε μουσική
την τρέλα που με διαφεντεύει...
Κι αν είναι οι νότες και οι λέξεις αφελείς,
τραγούδησέ τες να χαρείς...
Μ’ ένα τραγούδι να κάνουμε δική μας
τη μικρή ζωή μας...
3. O Γορίλας - Συνήθεις Ύποπτοι (1996)
"Ο
γορίλας" του Georges Brassens (που απέδωσε στα ελληνικά ο Χρήστος
Θηβαίος) είναι ένα κωμικό τραγούδι το οποίο πραγματεύεται τη δικαιοσύνη
και πως αυτή μπορεί να αποδοθεί με τρόπο ασυνήθιστο. Από τα κομμάτια που
έχω συνδυάσει με τα 90s και τα φοιτητικά μου χρόνια.
Στίχος:
Θα πω μονάχα πως το κορύφωμα που `χε το αλλόκοτο τούτο δράμα στρίγγλιζε κλαίγοντας ο δικαστής στα διαλείμματα φώναζε μάνα φώναζε μάνα σαν το φουκαρά που χθες καταδίκασε για ληστεία και για κοινό παραδειγματισμό τον αποκεφάλισε στην πλατεία
2.Παραμύθι με λυπημένο τέλος - Μίλτος Πασχαλίδης (1995)
Από τα χαρακτηριστικά τραγούδια του Μ. Πασχαλίδη, από τον πρώτο προσωπικό του δίσκο. Το τραγούδι - ορισμός του ανικανοποίητου. Μελωδικό, χαρακτηριστικό έντεχνο της εποχής.
Στίχοι:
Έχουν περάσει χρόνοι δέκα
μάτια μου, αχ μάτια μου
η κόρη γίνηκε γυναίκα
μα εγώ απόμεινα παιδί
Και κάθε που χαράζει
με τρώει το μαράζι...
1.Ένα καράβι - Βασίλης Παπακωνσταντίνου (1993)
Το "σαπιοκάραβο" του Αλέξανδρου Δήμα κυκλοφόρησε όταν ήμουν Λύκειο και έγινε δημοφιλές ανάμεσα στους συμμαθητές μου στην Γ' Λυκείου. Δε νομίζω να υπήρχε τελειόφοιτος εκείνης της εποχής που να μην έχει τραγουδήσει το ρεφρέν του... Το τραγούδησαμε και για το στρατό και για το πανεπιστήμιο. Μπορεί κάλλιστα να τραγουδηθεί και σήμερα, λαμβάνοντας υπόψην όλα τα κωμικοτραγικά που συμβαίνουν στον τόπο μας..
Στίχοι:
Άντε να λύσουμε, να ξεκινήσουμε και τους βαρέθηκα, δεν τους μπορώ να ξενυχτίσουμε και να μεθύσουμε να τους ξεχάσουμε όλους εδώ
και
1. Σ' αναζητώ στη Σαλονίκη - Δημήτρης Μητροπάνος (1992)
Ο
τεράστιος Δημήτρης Μητροπάνος έκανε εξαιρετικές δουλειές εκείνη την
περίοδο. Οι δύο δίσκοι με το Μάριο Τόκα καθώς και ο (ίσως ο καλύτερος
του) με τον Θάνο Μικρούτσικο και τον Άλκη Αλκαίο, θα μπορούσαν να
γεμίσουν αυτό το countdown μόνο με τραγούδια δικά του. Το "Σ' αναζητώ
στη Σαλονίκη" όμως σ' εμένα θυμίζει εκδρομή Β' Λυκείου στην Ελλάδα και
με τις πρώτες του νότες, παω πάντα πίσω σε εκείνη την εποχή. Για μένα
είναι το πιο χαρακτηριστικό τραγούδι εκείνης της δεκαετίας μαζί με το
"Σαπιοκάραβο"...
Στίχοι:
Σ’ αναζητώ
Σ’ αναζητώ στη Σαλονίκη ξημερώματα
λείπει το βλέμμα σου απ’ της αυγής τα χρώματα
σ’ αναζητώ
σ’ αναζητώ μ’ ένα βιολί κι ένα φεγγάρι
λείπει το όνειρο εσύ και το δοξάρι
Bonus:
Μιχάλης Ρακιντζής - Δικός Σου Για Πάντα (1991)
O Μιχάλης Ρακιντζής είναι από τα σύμβολα της ποπ-ροκ ελληνικής μουσικής για τη δεκαετία του 90. Τραγούδια που έχουν μείνει και εξαιρετικές συνεργασίες (με τον Ian Gillan των Deep Purple καθώς και τη Bonnie Tyler σε δίσκο της Σοφίας Αρβανίτη στο In your heart). Το "Δικός σου για πάντα" έχει διασκευαστεί, ενώ τραγουδιέται ακόμη...
Στίχος:
Γι’ αυτό πιες, σ’ ό,τι είχαμε ζήσει μέχρι χτες
Σ’ όλες τις ωραίες μας στιγμές, βρίσε με ακόμα αν το θες
Μην κλάψεις μόνο και πες, πες πως δε με γνώρισες ποτέ
ήταν οι καλύτερες στιγμές, που θα μείνουν πάντα ζωντανές
40 χρόνια... Δε θέλω να γράψω πολλά... Μια υπενθύμιση των κατεχόμεων χωριών μας είναι αρκετή...
Όπως γρεάφει και ο δημιουργός του, ο Ευαγόρας Καραγιώργης:
Το τραγούδι αυτό γράφτηκε γύρω στο 1995 και μπήκε στο δίσκο "Τόποι σε
χρώμα λουλακί" το 1997. Η συνάδελφος μουσικός, Βίκυ Κωνσταντίνου μου
είχε δώσει έναν κατάλογο κατεχομένων από εκδήλωση που είχε κάνει στο
σχολείο της. Σε κάποια στιγμή άρχισα να βάζω τους τόπους σε σειρά και να
τους συνδέω με μουσική και στίχους. Όταν ήρθε η ώρα του στούντιο, και
ύστερα από εισήγηση της Ιφιγένειας Παπαδοπούλου, ξαναδούλεψα τη σειρά
ώστε τα πουλιά να έχουν όσο το δυνατόν πιο ομαλή διαδρομή. Η ονομασία
προέρχεται από τα ποιητάρικα τραγούδια, Εκατόν λόγια. Το τραγούδι
ερμηνεύουν οι Ε. Καραγιώργης, Δημήτρης Φανής και Παυλίνα
Κωνσταντοπούλου.
Τρία πουλιά πετάσασιν να πάσιν, για να δούσιν
από ψηλά τι γίνεται τζιαι να ‘ρτουν να μας πούσιν
Νεάπολην τζιαι Τράχωναν τζι’ ύστερα Ομορφίτα
στον Άη Παύλο τα πουλιά γυρεύκουν τον Ακρίτα
Στον Άγιο Δομέτιον ειπάσιν άλλο νάκκον
μα επήαν στον Γερόλακκον τζι ήβραν μεγάλον λάκκον
Κυθραία μα τζιαι Μια Μηλιά, Νέο Χωρκόν τζιαι Βώνη
πετάσαν στο Παλαίκυθρο, στραφήκαν στο Τραχώνι
Μ’ αφήκαν τόπους τα πουλιά, παν’ στο Καραβοστάσιν
εκάτσαν τζιαι στη Γαληνή, Πεντάγιυα, για να φάσιν
Που το Ξερόν ερέξασιν στον Ποταμόν του Κάμπου
περάσαν τζιαι που τον Λουτρό που οι ομορφκιές του λάμπουν
Ένα πράγμα που με ενοχλεί αφάνταστα είναι η συνομοταξία των υπερπατριωτών
στα κοινωνικά δίκτυα, που αποδεικνύουν πως δεν κατέχουν την ελληνική γλώσσα
ούτε στο ελάχιστο.
Αυτό όμως δεν τους εμποδίζει ποσώς να εξαπολύουν μύδρους και να κατατάσσουν
οποιονδήποτε διαφωνεί μαζί τους ως "ανθέλληνα", "προδότη",
"πουλημένο επειδή απλά ενδύονται μια ελληνική σημαία...
Ξεκινάω από τον πρώτο (που ανάρτησε ... μισή σημαία 60Χ30 = ... 1600 τ.μ.):
