Think before you post

Το θέμα με την 14χρονη μαθήτρια στα Χανιά της Κρήτης, που υποχρεώθηκε να αλλάξει σχολείο επιεδή δημιούργησε group στο Facebook για το γεγονός πως μισεί τη διευθύντρια του σχολείου έχει κάνει το γύρο του κόσμου και έχει πυροδοτήσει ποικίλες αντιδράσεις. Έχει ήδη δημιουργηθεί άλλο group στο Facebook (σελίδα κατ' ακρίβεια) με τίτλο ΝΑ ΑΝΑΚΛΗΘΕΙ Η ΑΠΟΒΟΛΗ ΤΗΣ 14ΧΡΟΝΗΣ ΜΑΘΗΤΡΙΑΣ ΤΟΥ ΓΥΜΝ. ΧΡΥΣΟΠΗΓΗΣ ΧΑΝΙΩΝ. 

Προσωπικά δε σκοπεύω να σταθώ στο αν ήταν σωστή ή λανθασμένη η απόφαση του σχολείου, ασχολήθηκε η φίλη Μερόπη εδώ, όπως και πολλοί άλλοι. Θα δω το θέμα από την τεχνολογική του σκοπιά.

Την περασμένη Τρίτη, 10 Φεβρουαρίου, είχαμε τη "Μέρα Ασφαλούς Διαδικτύου" (Safer Internet Day). Το θέμα της φετεινής μέρας ήταν "Σκέψου πριν δημοσιοποιήσεις προσωπικά δεδομένα" (Think before you post). Έχουμε ξεχάσει πως ότι δημοσιεύουμε μπορεί να παραμείνει επ' άπειρον στον κυβερνοχώρο, και πως ο όποιοσδήποτε μπορεί να το χρησιμοποιήσει εναντίον μας. Πρέπει να μάθουμε να προστατεύουμε τον εαυτό μας από αυτούς τους κινδύνους. Το λάθος που θεωρώ πως διέπραξε η εν λόγω μαθήτρια, οφείλεται σε άγνοια. Άγνοια προστασίας του περιεχομένου, καθώς και άγνοια κινδύνου. Πίστευε πως δε θα ερχόταν ποτέ εις γνώσιν της διευθύντριας το εν λόγω group. Να όμως που ήρθε. 

Δραστηριότητες που δε θέλουμε να μάθουν οι άλλοι, φωτογραφίες που μας ντροπιάζουν (και που μπορεί να χρησιμοποιηθούν εναντίον μας μεταγενέστερα), θέματα που δεν θέλουμε κάποιες ομάδες εικονικών φίλων μας να δουν, και πάει λέγοντας. Πολλοί έχουν χάσει τη δουλεία τους ή κάποια πιθανή δουλειά, διότι πλέον οι εργοδότες έχουν αρχίσει να ψάχνουν το ποιόν υποψηφίων υπαλλήλων στο Διαδίκτυο...

Πώς προστατευόμαστε απ' όλα αυτα λοιπόν; 

Το Facebook έχει αφιερώσει ολόκληρη ιστοσελίδα για την διατήρηση του απορρήτου ενός χρήστη εδώ. Επίσης σε αυτή την ιστοσελίδα υπάρχουν 10 ρυθμίσεις που κάθε χρήστης πρέπει να ξέρει και να χρησιμοποιεί για να προστατεύσει το απόρρητο των όσων δημοσιοποιεί. Έχει επίσης και Οδηγό Απορρήτου (Privacy Guide) τον οποίο μπορεί κάποιος να κατεβάσει, να τυπώσει και να μελετήσει με την ησυχία του.

Καλό είναι, λοιπόν, όλοι να μάθουμε από το πάθημα της μαθήτριας - και όλων των άλλων που την πάτησαν από το Facebook. Ας σκεφτούμε πριν δημοσιοποιήσουμε προσωπικά δεδομένα, και ας προστατέψουμε το απόρρητο αυτών που δημοσιοποιούμε και της προσωπικής μας ζωής...

Παρετάτε τους, σιόρ!

Εχώρισεν, λέει, η κ. Μενεγάκη με τον κ. Λάτσιο. Τζιαι χωρίζουν, λέει πάλε, οι Brangelina (όποιος έν ιξέρει ποιοι εν τούτοι, εν πίσω που τον κόσμο. Να βάλει κάποιον να του εξηγήσει - εγώ βαρκούμαι). Τζιαι εδώκαν πάνω τους τα όρνια. Πότε, πως, γιατί, ίντα έκαμεν ο καθένας την επομένη, ίνταλως έννα χωρίσουν την περιουσίαν τους τζιαι τα κοπελλούδκια τους... Κανεί σιόρ!

Εσέναν, κύριε ιδιοκτήτη τζιαι κύριε δηλωσιογράφε του κάθε κίτρινου ΜΜΕ, εννα σου άρεσκε να σου συμπεριφερτούν όπως τους συμπεριφέρεσαι... Που εκμεταλλεύκεσαι τον πόνον του άλλου τζιαι θησαυρίζεις; Αφήστε, σιόρ, τους αθρώπους στον πόνον τους. Σεβαστείτε τους. Αφήστε τους να χωρίσουν αξιοπρεπώς. Μεν χώννεστε στα προσωπικά τους. Ξέρετε, εν αθρώποι τζιαι τούτοι. Εν απάνθρωπο ο άλλος να πονεί για τον χωρισμόν του τζιαι εσύ να μεν τον αφηνεις ν' αγιάσει... Τελίκα ο σεναριογράφος του Notting Hill είπεν τα πολλά καλά, δια στόματος Julia Roberts:
"Ah, and every time I get my heart broken, the newspapers splash it about as though it's entertainment."
Παρετάτε τους αθρώπους στον πόνον τους! Αφήστε τους ήσυχους... Εν θα χάσετε. Ή μήπως εννα χασετε;

iPad

Περίμενα να περάσουν λίγες μέρες από την ανακοίνωση του iPad, να δω αντιδράσεις και μετά να τοποθετηθώ...  Και οι αντιδράσεις, ήταν, ως συνήθως κοντόφθαλμες... Δεν έχει flash, δεν έχει camera, δεν είναι PC, δεν έχει multitasking, δεν είναι netbook, είναι αχρείαστο, ειναι υπερτιμημένο, είναι ένα μεγάλο iPod Touch, δεν εχει USB, δεν, δεν, δεν....

Δεν θα κάτσω να απαντήσω τι δεν είναι... Θα πω μόνο πως πιστεύω ότι ριζοσπαστικοποιεί τη βιομηχανία των εντύπων (βιβλία/περιοδικά/εφημερίδες). Το πιο καλό παράδειγμα είναι το παρακάτω video: 

Ακριβωωως.... αλλάζει τον τρόπο που διαβάζουμε περιοδικά, εφημερίδες, ακόμα και βιβλία, κάνοντάς τα διαδραστικά! Και δε μιλάμε για μακρινο concept. Καπου είχα διαβάσει πως το Time υπολογίζει να το δώσει εμπορικά μέσα στα επόμενα 2 χρόνια. Μια εφαρμογή για το iPad και μια συμφωνία με την Apple είναι μια κατάσταση στην οποία κερδίζουν και οι δύο. Το ίδιο και το Zinio, με τα περιοδικά, αν μετασχηματιστεί σε διαδραστικό.
Νομίζω ότι αυτό είναι το ανάλογο για την εκδοτική βιομηχανία με το μετασχηματισμό της μουσικής βιομηχανίας από το μοντέλο: παράγω μουσική, διανέμω στα δισκοπωλεία, αγοράζουν οι πελάτες, πηγαίνουν σπίτι να ακούσουν τη μουσική στο μοντέλο κατεβάζω και ακούω τη μουσική.  Είναι το αντίστοιχο του iPod & iTunes για την μοτσική βιομηχανία...
Φανταστείτε π.χ. τη "Σημερινή" ή το "Περιοδικό" με άρθρα και videos από το SigmaLive.com και αυτά να μην τα αγοράζεις από το περίπτερο αλλά κατευθείαν από το διαδίκτυο μέσω του iPad. Ξέρω, στην Κύπρο μπορεί το μοντέλο αυτό να μην έρθει ποτέ στην Κύπρο ή μέχρι να έρθει να ξεπεραστεί, όμως θα ήθελα αντί όλων αυτών

να είχα, απλά, ένα iPad! Και να είναι όλα μέσα, ηλεκτρονικά. Να την αγοράσω, να την κατεβάσω, και να την "διαβάσω" με όλα τα καλούδια της (εικόνες, video, διαδικτιακοί σύνδεσμοι...)

Οδηγός καλής συμπεριφοράς για συναυλίες, θέατρα, παραστάσεις, σινεμα

Εν πολλά σπαστικό τούτο που συμβαίνει σε πολλές περιπτώσεις με τον κόσμο που πάει να παρακαλουθήσει ένα καλλιτέχνη σε μουσική σκηνή ή μια ταινία στον κινηματογράφο, μιά θεατρική ή μουσική παράσταση ή απλά μια διάλεξη.
Ας πούμε: επήα πιο παλιά να ακούσω Αλκίνοο στην Αθήνα (στο Ζυγό στην Πλάκα, αν θυμούμαι καλά). Στο πρώτο μισο, που ο Αλκίνοος έρμήνευε όχι και τόσο γνωστά κομμάτια, ενόμιζες πως ήσουν σε cafe, οϊ σε μουσική σκηνή. Τόσο που αναγκάσαν κάποιον να φωνάξει: "Ρε παιδια, αν είναι να τα πείτε, (να) πάτε (στα) σπίτια σας!" Τζιαι εισιεν δίκαιο. Πληρώνεις (αδρά πολλές φορές) για να ακούσεις μουσική. Για να ακούσεις εναν καλλιτέχνη που υποτίθεται πως σου αρέσκει. Εν τα λυπάσαι τα λεφτά σου; Λλιόττερα ήταν να σου στοιχήσει να κάτσεις έσσω σου, ή να πάεις σε ένα κκαφέ/μπαράκι/μπυραρία να τα πεις/πιείς. Τζιαι υπόψην: ΠΡΩΤΑ πάεις ΝΑ ΑΚΟΥΣΕΙΣ ΜΟΥΣΙΚΗ τζιαι ύστερα να πιεις το ποτό σου/να μιλήσεις/ να κάμεις κοινωνικές σχέσεις. ΟΪ ΤΟ ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΟ. Εν λέω. Τζιαι το ποτό σου θα το πιεις, τζιαι την κουβέντα σου θα την πεις. Αλλά προέχει η μουσική/παράσταση/ταινία. Τζιαι αν δεν τα λυπάσαι/σεβεσαι τα λεφτά σου, σεβάστου με εμένα που επήα να ακούσω μουσική που μου αρέσκει. Μεν με αναγκάζεις να σου κάμω παρατήρηση για τα αυτονόητα, τα γέρημά!
Ύστερα: αν τα τραούδκια που ερμηνεύκει εν τα ξέρεις, κάτσε άκου τα! Μπορεί να ακούσεις κάτι που να μεν το εσιεις υπόψην σου τζιαι να σου αρέσει, να το ψάξεις, να σου ανοίξει νέους ορίζοντες... Μεν μεινίσκεις στα κεκτημένα, εν κακό! Αν μη τι άλλο, σεβάστου τζιαι τον καλλιτέχνη που -λαλείς πως- αγαπάς τζιαι που προσπαθεί πιθανόν να σου προσφέρει κάτι νέο, κάτι διαφορετικό. Άκου τζιαι τα νέα, ανέκδοτα τραούδκια του. Εν τζιείνα που αύριο μεθαύριο εννα βουράς στα δισκοπωλεία ή στο Ιντερνετ να τα γοράσεις/κατεβάσεις. Διά σου τα στο πιάτο.
Σεβάστου τους καλλιτέχνες που συνοδεύκουν το "αστέρι". Εν νέοι καλλιτέχνες, πολλές φορές πολλά καλοί, που με τούτον τον τρόπον προσπαθούν να ακουστεί τζιείνον που έχουν να πουν. Τζιεινο που πολλές φορές εν πολλά καλον τζιαι ουσιαστικο, τζιαι που εν έχουν άλλον τρόπο να το προωθήσουν στον πολλήν κόσμο. Εν πάρα πολλοί που αναδειχτήκαν έτσι... Μπορεί η κοπέλλα που ήταν μαζί με το Βασίλη προχτές (Κατερίνα Μακαβού λέγεται τζιαι εν καταπληκτική φωνή - συν τοις άλλοις γράφει τζιαι η ίδια) να εν η επόμενη Αλεξίου. Έτσι εφκηκεν τζιαι ο Χατζηγιάννης, τζιαι ο Αλκίνοος, τζιαι η ίδια η Αλεξίου τζιαι πολλοί άλλοι... Άκου τους.. εχουν κάτι να σου πουν... Άλλωστε εν για να ακούσεις μουσικην που επιέρωσες το έναν αλλοναν, εννεν; Εν αντροπή να πάεις για τσιάρο/ τουαλέττα/ socializing οταν τραουδά ο άλλος. Πολλά καλά τους έκαμεν η Θεοδωρίδου στο Pavilion που τους έκλεισεν τες πόρτες όταν εφκήκε στη σκηνή. Εσέναν ήταν να σου άρεσκε;

Πως να παρακολουθείτε τα παιδιά σας με Facebook και Twitter

Κατ' αρχάς, μια και είναι η πρώτη ανάρτηση του 2010 εύχομαι ο νέος έτος να είναι αίσιος και ευτυχής.

Στη μάνα που παρακολοθούσε τις τραπεζικές συναλλαγές του ενήλικου, φοιτητή και παντρεμένου γιού της έχω να προτείνω ακόμα μια μέθοδο για να κατασκοπεύει όλες τις κινήσεις του: η κυρία παρακάτω εξηγεί πως παρακολουθεί (και ενίοτε παγιδεύει) το γιο της με τη χρήση των ιστοσελίδων κοινωνικής δικτύωσης (Facebook και Twitter).


Facebook, Twitter Revolutionizing How Parents Stalk Their College-Aged Kids


Οπότε φοιτητές αναγνώστες αυτού του blog, προσέξτε το privacy σας. Βάλτε τη μαμά σε δική της λίστα (friends list) και απαγορεύστε της οποιαδήποτε πρόσβαση στη ζωή σας. Ο οδηγός αυτός θα σας βοηθήσει ;)

Ταξίδι στη βροχή

Ένα τραγούδι που ταιριάζει στο πνεύμα των ημερών:


Στίχοι: Τάκης Σωτηρχέλλης
Μουσική: Τάκης Σωτηρχέλλης
Πρώτη εκτέλεση: Τάκης Σωτηρχέλλης

Όνειρο κι αυτό
σ' αγγίζω και σε χάνω
μάτια μου γλυκά μου
αχ πόσο σ' αγαπώ

Ένα σου φιλί
θέλω να χορτάσω
αχ να το κρατήσω
για πάντα φυλακτό

Βγαίνω στη βροχή
μόνο αυτή σου μοιάζει
μάνα που αγκαλιάζει
ό,τι όμορφο ξεχνώ

Έφερα κρασί
αντάμα να το πιούμε
που φεύγεις να τα πούμε
για ύστερη φορά

Και σου τραγουδώ
δεν μπορώ να κλάψω
μέσα απ' το τραγούδι
βρίσκω ό,τι αγαπώ

Σύληση τάφου Τάσσου - Τα σενάρια

Κατ' αρχάς θεωρώ πως διαπράχθηκε ύβρις. Κανένας σώφρων άνθρωπος δεν πειράζει νεκρό. Περιμένουμε την τιμωρία και την κάθαρση...

Σενάριο πρώτο "Και νεκρός ενίκα": Σύμφωνα με αυτό το σενάριο, οι "εχθροι" του αείμνηστου τέως προέδρου τον φοβόντουσαν ακόμα και νεκρό.

Σενάριο δεύτερο "Περίπτωση Αχιλλέα Κυπριανού": Προβοκάτσια από τους θιασώτες της "σκληρής" γραμμής εν όψει εξελίξεων στο κυπριακό.

Σενάριο τρίτο "Είναι πολλά τα λεφτά Άρη": Ίσως το πλέον αδιανόητο από τα τρία. Τυμβωρύχοι έκλεψαν τη σωρό του μ. Τάσσου για να ζητήσουν λύτρα από την οικογένειά του.

Εγώ κλίνω υπέρ του δεύτερου σεναρίου. Ήδη έχουν συσπειρωθεί οι οπαδοί του και μιλούν για "νυν υπερ πάντων αγώνα". Απο κει που λίγος κόσμος θυμόταν το μνημόσυνο, και θα το μάθαινε την Κυριακή στις ειδήσεις, τώρα όλη η Κύπρος (και όχι μόνο) το ξέρει. Οι Αχρειεπίσκοποι και οι Καρατζαφέρηδες ξεσπάθωσαν. Απο την άλλη θεωρώ πως δεν υπήρχε λόγος κάποιος που διαφωνούσε με τον μ. Τάσσο να κάνει κάτι τέτοιο. Ακριβώς γιατί η εξέλιξη θα ήταν αυτή που είναι και θα ήταν ανόητο να κάνει κάτι τέτοιο.

Διερωτώμαι... Τόσο πολύ φοβούνται τη λύση;

Νίκος Γκάλης

Δεύτερο αφιέρωμα για σήμερα. Τα 30χρονα από το πρώτο παιγνίδι του μεγάλου Νίκου Γκάλη στην Ελλάδα. 2 Δεκεμβρίου 1979, Άρης-Ηρακλής, με τον Νικ να πετυχαίνει 30 πόντους. Για μένα, η κορυφαία στιγμή για το Νίκο Γκάλη, δεν έχει σχέση με καλάθι δικό του. Είναι η ασίστ στο Φάνη Χριστοδούλου, στον ημιτελικό του Ευρωμπάσκετ 1989 εναντίον της ΕΣΣΔ. Ασίστ που οδήγησε στο τρίποντο που έστειλε την Ελλάδα στον τελικό.

Θα αφήσω, λοιπόν, να μιλήσουν οι εικόνες. Για να θυμηθούν οι παλαιότεροι και να μάθουν οι νεότεροι. Κύριε Νίκο Γκάλη, ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ!

The Wall - Pink Floyd

Πριν 2 μέρες, την 1η Δεκεμβρίου, συμπληρώθηκαν 30 χρόνια από την κυκλοφορία ενός κλασικού πολυαγαπημένου. Την 1η Δεκεμβρίου 1979 κυκλοφόρησε ο δίσκος των Pink Floyd "The Wall". Ο δίσκος όλος αποτελεί μια ιστορία. Κομμάτι αυτής της ιστορίας είναι και το εν λόγω άσμα.


You, Yes You, Stand Still Laddie!

When we grew up and went to school, there were certain teachers who would hurt the children anyway they could
by pouring their derision upon anything we did
exposing any weakness however carefully hidden by the kids.

Out in the middle of nowhere they were home at night
their fat and psychopathic wives
Would thrash them within inches of their lives!

ooooooooooooo, oooooooo, ooooooooooo, ooooooooo, ooooooooo, ooooooooo,oooo.

We don't need no education
We don’t need no thought control
No dark sarcasm in the classroom
Teachers leave them kids alone
Hey! Teacher! Leave them kids alone!
All in all it's just another brick in the wall.
All in all you're just another brick in the wall.

(A bunch of kids singing) We don't need no education
We don’t need no thought control
No dark sarcasm in the classroom
Teachers leave them kids alone
Hey! Teacher! Leave us kids alone!
All in all it's just another brick in the wall.
All in all you're just another brick in the wall.

Spoken:
"Wrong, Guess again!
Wrong, Guess again!
If you don't eat yer meat, you can't have any pudding.
How can you have any pudding if you don't eat yer meat?
You! Yes, you behind the bikesheds, stand still laddie!"

[Sound of many TV's coming on, all on different channels]
"The Bulls are already out there"
Pink: "Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaarrrrrgh!"
"This Roman Meal bakery thought you'd like to know."

I don't need no arms around me
And I dont need no drugs to calm me.
I have seen the writing on the wall.
Don't think I need anything at all.
No! Don't think I'll need anything at all.
All in all it was all just bricks in the wall.
All in all you were all just bricks in the wall.

Η μάνα που δεν κατάλαβε -ακόμα- πως ο γιός μεγάλωσε

Φανταστείτε πως είστε 22 χρονών. Φοιτητής σε Πανεπιστήμιο (Δημόσιο ή Ιδιωτικό). Ή εργαζόμενος. Έχετε τη ζωή σας, τα φλέρτ σας με το άλλο φίλο, το χαρτζιλίκωμα από τους γονείς η/και τη δική σας δουλεία. Και τους δικούς σας τραπεζικούς λογαρισμούς. Και ξαφνικά ανακαλύπτετε πως η μάμμα σας παίρνει κάθε φορά που κάνετε ανάληψηή κατάθεση μετρητών ή κάνετε αγορές με τις κάρτες σας SMS με την κάθε σας κίνηση. Και πάτε στην τράπεζά, εξοργισμένοι σας να ζητήσετε το λόγο. Λογικό, διότι παραβιάστηκε το τραπεζικό σας απόρρητο -χωρίς δικαστικό διάταγμα- και δόθηκαν σε τρίτους προσωπικά σας δεδομένα. Και τότε δέχεστε ένα δεύτερο χαστούκι: «Μα είναι μάνα και ανησυχεί τι να έκανα;» σας λέει ο/η τραπεζικός υπάλληλός.

Τι θα κάνατε και πως θα νιώθατε που η μάνα σας όχι μόνο δε σας έχει εμπιστοσύνη, αλλά γίνεται και η μεγαλύτερη ΚΑΤΙΝΑ που υπάρχει επι γης;

ΥΓ: Η ιστορία είναι πέρα για πέρα αληθινή. Τη δημοσιεύει σήμερα ο "Πολίτης" και το InBusinessNews. Ίντα τζιαιρούς εφτάσαμεν....

Ιντα τζιαιρους εφτάσαμεν...

... Οι στην Κύπρο. Εφτυχώς όι ακόμα... Ένας 15χρονος που το Buffalo Grove, ένα χωρκό, έξω που το Chicago, εκάλεσεν την άμεσο δράση (911) διότι οι γονιοί του επιάσαν του το Εξ-μποξ του! Έθελεν να ξέρει, λέει αν είχαν τούτον το δικαίωμα...

Τζιαι οι ατυνομικοί εκατεβήκαν έσσω του, ευτυχώς για να του πούν να κρώννεται των γονιών του - γιατί ως γνωστόν "Απ' ον ακρώννεται γονιού, παρά γωνιάς τζιοιμάται" - χωρίς να ρωτήσουν τι έκαμεν ο ρόκολος... Ευτυχώς δηλαδή...

Ευτυχώς εν έμοιασεν του Γιαπωνέζου του 29χρονου (με Αϊ-Κιου πατάτας) που ελούθηκεν την πεζίνα τζιαι ελαμπάδκιασεν το σπίτιν του επειδή η μάνα του επέταξεν του τα στρατιωτούδκια του...

Καλά ελαλούσαν οι παλιοί οτι η πελλαρα εννεν πάνω στα βουνά που πάει...

"Αταίριαστα" τραγούδια

Λέγοντας "Αταίριαστα" τραγούδια, εννοώ τραγούδια των οποίων οι συντελεστές εμπίπτουν σε διαφορετικές - "αταίριαστες" θα έλεγα - κατηγορίες του ελληνικου τραγουδιού. Μερικά από αυτά που άκουσα και έπαθα είναι:

• "Άστην να λέει" - Ερμηνεία Βασίλης Καράς, Στίχοι & Μουσική Μάνος Ξυδούς (ναι, των Πυξ Λαξ!)
• "Βράδυ Σαββάτου" - Ερμηνεία Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Στίχοι & Μουσική Χρήστος Κυριαζής (!)
• "Γέλα μου" - Ερμηνεία Δέσποινα Βανδή, Στίχοι & Μουσική - Βασίλης Καράς
• Ο δίσκος "Πες μου τ' αληθινά σου" - Ερμηνεία Δημήτρης Μητροπάνος & Μελίνα Κανά, Μουσική Στέφανος Κορκολής.

Ξέρετε κι άλλα τέτοια; Αν ξέρετε πείτε τα προστεθούν στη λίστα...

Dura lex sed lex

Προσωπικά δεν πάω πλεόν σε γήπεδο, ούτε ποδοσφαίρου, ούτε καλαθόσφαιρας όταν παίζουν κυπριακές ομάδες μεταξύ τους. Πάω σε φιλικά με ξένες ομάδες. Όπως π.χ. το τουρνουά "Love Cyprus" στην καλαθόσφαιρά με συμμετοχή Παναθηναϊκου και Κίμκι Μόσχας. Ή σε ευρωπαϊκά παιγνίδια κυπριακών ομάδων. Όπου ισχύει το ρωμαικό ρητό του άρθρου μου. "Σκληρός νόμος, αλλά νόμος". Και εφαρμόζεται. Πάντα. Και το ξέρουμε. Γι' αυτό και πειθαρχούμε. Αλλιώς, γράφουμε το νόμο στα παλαιότερα των υποδημάτων μας και κάνουμε του κεφαλιού μας. Θέλετε κι άλλο παράδειγμα; Θυμάστε όταν δεν είχαν γίνει ακόμα οι αυτοκινητόδρομοι Λεμεσού - Πάφου και Ριζοελιάς - Αγ. Νάπας; Που περνούσαμε υποχρεωτικά από τις Βάσεις των Άγγλων; Και πηγαίναμε ΟΛΟΙ ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΩΣ στα 50 χμ, διότι ξέραμε πως δεν θα γλυτώναμε το δικαστήριο (διότι τότε δεν υπήρχαν εξώδικα) αν μας κατάγγελλαν για παράβαση του ορίου ταχύτητος; Θυμάστε που μόλις βγαίναμε αναπτύσσαμε σαν τρελλοι; Ξέρετε το λόγο; Τον ξέρετε. Η ερώτηση είναι ρητορική... Και η απάντηση της λύνει πολλές απορίες για τα προβλήματά που υπάρχουν στον τόπο μας.

Στον τόπο μας δεν ισχύει το "dura lex sed lex". Ισχύει το "Ο νόμος ψηφίζεται, απλά για να υπάρχει"

Παραιτήστε να ησυχάσετε τζιαι να ησυχάσουμε!

Αντιγράφω απο το Sigmalive.com

Σοβαρά επεισόδια διαδραματιστήκαν στη Λευκωσία ανάμεσα στους οπαδούς της Ομόνοιας και του ΑΠΟΕΛ. Σύμφωνα με τις πληροφορίες έξω από το ΓΣΠ στα γήπεδα φούτσαλ Νουέβο Κάμπο όπου πραγματοποιούσε εκδήλωση η ΘΎΡΑ 9 ξαφνικά ξεκίνησε συμπλοκή ανάμεσα σε άτομα που βρίσκονταν στην εκδήλωση και οπαδούς του ΑΠΟΕΛ. Όι λόγοι της σύγκρουσης είναι άγνωστοι μέχρι στιγμής. Τα επεισόδια είχαν ως αποτέλεσμα τον τραυματισμό τεσσάρων οπαδών ένος έκτων τεσσάρων σοβαρά.

Τι να πεις για τούτους; Οτι εν άρρωστοι; Οτι εν ανεγκέφαλοι; Οτι εν αμπάλατοι; Ο,τι τζιαι να πεις εν λλιο! Εν μπορείτε ρε κοπέλια να συνομπλαστείτε χωρίς να σκοτωθείτε; Εν με κόφτει ποιος το εξεκίνησε. Σήμερα ήταν οι Ομονοιάτες, αύριο ενναν οι ΑΠΟΕΛίστες, μεθάυριο πάλε οι Ομονοιάτες τζιαι πάει λέγοντας. Εν σκέφτουνται πως μπορεί να σκοτωθούν; Τζιαι να σκοτωθούν γιατί; Για την γέριμην την μάππα;

Ξέρω, ξέρω... Εν έτοιμα τζιαι τα κροκοδείλια δάκρυα... Καταδικάζουμε μετά βδελυγμίας κλπ κλπ... Μετα το μπαϊράμι... Τωρά ακούω πως δέρνουνται οι ΑΠΟΕΛίστες με την Αστυνομία... Συνάξετέ τους πριν να εν αργά... Αν τζιαι σκέφτουμαι πως πλέον είναι... Τελικά η γελοιογραφία του BOSS είναι όλα τα λεφτα:

http://www.boss.com.cy/phpLibs/preview_skitso.php?id=79

Γιατί μου τη δίνει όταν ακούω "Πρέπει να..."

Από την ημέρα της γέννησής μας, η λέξει πρέπει είναι ίσως αυτή που ακούμε τις περισσότερες φορές όταν κάποιος θέλει να μας πει να κάνουμε κάτι. Εμένα η λέξη τουτη φακκά μου. Για μένα η λέξη "πρέπει" υφίσταται μόνο στις περιπτώσεις που υποχρεούσαι απο τη νομοθεσία να κάνεις κάτι. Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις υπάρχει μόνο η λέξη "επιλέγω". Επιλέγεις. Για τους σωστούς ή τους λάθος λόγους. ΕΠΙΛΕΓΕΙΣ.

Αν είδετε την ταινία του 1995 "Dangerous Minds" ("Ασυμβίβαστη γενιά" στα ελληνικά) θα δείτε μια πολύ εύστοχης συζήτηση της καθηγήτριας με τους μαθητές της, σε γυμνάσιο περιοχής γκέτο.

Της λένε πως δεν έχουν επιλογές και τους λέει πως υπάρχουν έφηβοι που "επιλέγουν να μήν ανέβουν σε εκείνο το λεωφωρείο" (που πάει στο σχολείο). ΕΠΙΛΕΓΟΥΝ.

Ας δούμε κάποια παραδείγματα:
Σχολείο: Είναι υποχρεωτικό βάσει της , δηλαδή ΠΡΕΠΕΙ, να πας μέχρι τα 15. Απο κει και πέρα μπορείς να πας τεχνική, Σύστημα μαθητείας, ή απλά να ξεκινήσεις δουλειά.
Πανεπιστήμιο: Επισης δεν είναι υποχρεωτικό. ΕΠΙΛΕΓΕΙΣ να πας γιατί θεωρείς πως θα σου προσφέρει καλύτερα εφόδια για τη μετέπειτα ζωή σου. (ο σωστός λόγος) Η γιατί πάνε όλοι. Ή γιατί οι γονείς θεωρούν πως θα υστερείς αν δεν σπουδάσεις. (οι λάθος λόγοι). Ένας καλός τεχνίτης, σήμερα, βγάζει περισσότερα από έναν απόφοιτο πανεπιστημίου.
Δουλεία: ΕΠΙΛΕΓΕΙΣ να εργαστείς. Για εισόδημα και κοινωνικοποίηση. Μπορείς πολύ έυκολα να συντηρείσαι από τους γονείς σου ή να λομοκτονήσεις ;)
Γάμος - Παιδιά: Εδώ είναι λίγο περίεργα τα πράγματα. Αν θέλεις να κάνεις οικογένεια είσαι υποχρεωμένος να παντρυτείς, μια και δεν υπάρχει σχετική νομοθεσία να καλύπτει νομικά τα ανύπαντρα ζευγάρια-γονείς. Οπότε εφόσον αγαπάς το σύντροφό σου και θες να κάνεις οικογένεια, παντρεύεσαι για τους σωστούς λόγους. Αν κανένας από τους δυό σας δε θέλει παιδιά, μπορείς πολύ απλά να συζήσεις. Όλοι οι άλλοι λόγοι που πολύ καλά ανέπτυξε η Μάνα σε σχόλιο της σε κάποιο blog είναι οι λάθος λόγοι.
Προσωπικά δε θέλω να παντρευτώ για κανένα λάθος λόγο. Αν θα παω για γάμο θα είναι με αυτήν που έγω πιστεύω ότι είναι η γυναίκα της ζωής μου, θα νιώθει και αυτή το ίδιο για μένα, και θα θέλουμε να κάνουμε παιδιά. Κάτι για το οποίο δεν τρελλαίνομαι, οπότε ζήσε Μάη μου...

Εκκλησία: Εκκλησιάζεσαι γιατί το νιώθεις τζιαι γιατί το θέλεις τζιαι γιατί θέλεις να απομονωθείς τζιαι να πεις δκυό κουβέντες με τον Πλάστη μου. Προσωπικά πάω μόνο για το "Σήμερον κρεμάται επί ξύλου"της Μ. Πέμπτης, το "Αξιόν Εστι" και το "Η Ζωή εν Τάφω" της Μ. Παρασκευής, το "Ανάστα ο Θεός" και το "Χριστός Ανέστη" του Μ. Σαββάτου. ΔΕΝ έχω εξομολογηθεί ποτέ μου και κοινωνώ σπάνια. Δεν θεωρώ πως έχω κάμει ΤΙΣ αμαρτίες και σίγουρα δεν θα βγάλω τα εσώψυχα μου στον πρώτο τυχόντα που επέλεξε να επαγγέλλεται τον ιερέα -για τους σωστούς ή τους λάθος λόγους- και απλά θα μου αραδιάσει 500 πρέπει παρωχημένων εποχών χωρίς να κάτσει να με ακούσει και να με συμβουλεύσει ΣΑΝ ΠΑΤΕΡΑΣ προς γιο.

Οπότε κοπέλια μεν μου λαλείτε πως ΠΡΕΠΕΙ να κάμω κάτι. ΕΝ ΚΑΛΟ να κάμω κάτι για κάποιους λόγους. Τζιαι αφήστε με να δκιαλεξω ΑΝ θα το κάμω τζιαι ΠΟΤΕ θα το κάμω.

20 Χρόνια από την πτώση του Tείχους του Βερολίνου

Ε.Φ., φυλάκια και πυρομαχικά

Πριν 2-3 μέρες είχαμε τον θανάσιμο τραυματισμό ενος στελέχους της Ε.Φ. από έκρηξη οπλοβομβίδας. Το που, πως και γιατί έγινε, δεν είναι της παρούσης. Αυτό θα το αποφανθεί  (;) η έρευνα που θα γίνει.

Για μένα το σημαντικό είναι πως η αποθήκη πυρομαχικών βρίσκεται από κάτω, σχεδόν, από κτήριο όπου εργάζονται δεκάδες άνθρωποι. Όχι μόνο σε εργάσιμες ώρες (που σίγουρα υπάρχουν πολύ περισσότεροι) αλλά καθ’ όλο το 24ωρο.

Και εφόσον η παρουσία αποθηκών πυρομαχικών σε (πυκνο)κατοικημένες περιοχές, εκ των πραγμάτων, είναι αναγκαίο κακό (δεδομένης της κατάστασης) διερωτώμαι:

1. Πως φυλάγονται αυτά τα πυρομαχικά
2. Πώς αποφεύγεται η πιθανότητα έκρηξης μιας αποθήκης πυρομαχικών, με ανυπολόγιστες συνέπειες
3. Πώς συντηρούνται και πως αποσύρονται τα πυρομαχικά αυτά

Είναι αδήριτος ανάγκη, η έκρηξη αυτή, να ανοίξει τον φάκελο της συντήρησης και αποθήκευσης των πυρομαχικών σε φυλάκια της Πράσινης Γραμμής. Και είναι ανάγκη, όχι τόσο για να τιμωρηθούν τυχόν υπεύθυνοι για το γεγονός. Όσο για να προλάβουμε μεγαλύτερο κακό. Φανταστήκατε να είχαμε έκρηξη ολόκληρης της αποθήκης, πόσα θύματα θα είχαμε;

Αξιότιμε Κύριε Υπουργέ Άμυνας, Κύριοι Βουλευτές της Επιτροπής Άμυνας της Βουλής, Κύριε Αρχηγέ του ΓΕΕΦ: ΜΗΝ πέσετε στην παγίδα του εύκολου δρόμου΄ της επίρρηψης ευθυνών στον νεκρό υπολοχαγό. Απαιτήστε να γίνει ενδελεχής έρευνα επί του θέματος, αλλάξτε διαδικασίες –ΚΥΡΙΩΣ-, επιρρίψετε ευθύνες. Παρτε για ΜΙΑ φορά την ευθύνη στις πλάτες σας!

ΥΓ: Όλοι οι αυτόπτες μάρτυρες –σύμφωνα πάντα με τα ΜΜΕ – δήλωσαν πως ο νεκρός υπολοχαγός ΔΕΝ αφαίρεσε την περόνη ασφαλείας. Ελπίζω και εύχομαι να μην έχουμε “τυχαίες” αναθεωρήσεις αυτών των καταθέσεων. Αν και πολύ φοβάμαι πως αυτό θα γίνει…

ΥΓ2: Αυτά τα ερωτήματα πρέπει να τίθενται από τα ΜΜΕ και όχι να εξαντλούνται στα περί της αυτοθυσίας του Υπολοχαγού.

Mac Vs Windows 7 Ad

Τα Windows 7 κυκλοφόρησαν, και η Apple ήδη αντέδρασε, κυκλοφορώντας 3 διαφημήσεις της σειράς Mac Vs PC. Η πιο cult από τις 3 είναι η παρακάτω. Προσέξτε, στα 0:20 - 0:24 το PC με early '90s outfit, γυρισμένα μανίκια -πουκάμισο και σακάκι-, το σχετικό γυαλί ηλίου πάνω από τα γυαλια μυωπίας, καθώς επίσης και η ασορτί κόμμωση εποχής. Απλά θεϊκό!

Εκλογές στην Ελλάδα

 

Οι εκλογές στην Ελλάδα έγιναν. Το ΠαΣοΚ κερδιζει καθαρά τις εκλογές.

Έχουμε την  παραίτηση Κώστα Καραμανλή από τη θέση του Προέδρου της Ν.Δ.

Ο Γιώργος Παπανδρέου εκλέγεται πρωθυπουργός, κάτι μοναδικό παγκοσμίως καθώς είναι εκπρόσωπος της τρίτης συνεχόμενης γενιάς πολιτικών που εκλέγεται πρωθυπουργός (Γεώργιος Ανδρέα Παπανδρέου, Ανδρέας Γεωργίου Παπανδρέου, Γιώργος Ανδρέα Παπανδρέου) μέσα σε 50 χρόνια (1963, 1981, 2009).

Ο ΓΑΠ ακολουθεί τα χνάρια του πατέρα του. Κερδίζει έναν Καραμανλή στην 3η προσπάθεια (2004, 2007, 2009 – 1974, 1977, 1981). Επίσης αναλαμβάνει τη χώρα εν μέσω οικονομικής κρίσης, όπως και ο Ανδρέας Παπανδρέου το 1981. Ελπίζω μόνο, να μην ακολουθήσει τις ίδιες πολιτικές, διότι δε βλέπω να βγαίνει η χώρα από το αδιέξοδο των τελευταίων 3 δεκαετιών.

‘Όσον αφορά τις συνέπειες της στα του Κυπριακού (μια και είναι η αγαπημένη μας ενασχόληση – μη λαμβάνοντας υπόψη πως το Κυπριακό είναι υπόθεση ΠΟΛΥ ευρύτερη μιας χώρας ή ενός αρχηγού κράτους) θεωρώ απλά πως ο όποιος πρωθυπουργός και η όποια κυβέρνηση της Ελλάδας θα κοιτάξει πρώτα τα δικά της συμφέροντα και μετά τα δικά μας. Και έχει αποδειχθεί πλειστάκις τα τελευταία 50-55 χρόνια στην ιστορία του εθνικού μας ναρκωτικου…

 

Α! Και καλή δουλειά στο ΓΑΠ. Τον περιμένει πολλή δουλειά!

Ανθρώπων έργα

Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης
Πρώτη εκτέλεση: Άλκηστις Πρωτοψάλτη

Λες και τρώμε το χειμώνα παγωτό.
Λες και πέφτουμε σε τοίχους μ' εκατό.
Έτσι ανάποδα λυγάω το βράδυ αυτό
του νου τη βέργα.

Λες και η στάθμη της αγάπης πάει να βρει
πόσοι κρύβονται στη λάσπη θησαυροί.
Πώς κοπήκανε στα δάχτυλα οι σταυροί
γι' ανθρώπων έργα.

Αδιόρθωτα τα μάτια κι οι καρδιές
με κουμπιά και φερμουάρ κατεστραμμένα
δυο κουβέντες μου σου πέσανε βαριές
κι αποφάσισες να ζεις χωρίς εμένα.

Λες και στρώσαμε τον Αύγουστο χαλί
λες και βγήκε τ' ασανσέρ σ' ένα κελί
που ένας το βλέπε το φως γι' ανατολή
κι άλλος για δύση.

Λες και μέσα μας τ' αντίθετα τραβάν
να ψηφίσουνε στο ίδιο παραβάν
σαν αιώνιο Ιησούν ή Βαραβάν
του ανθρώπου η φύση.