Memories

Toast to the ones here today
Toast to the ones that we lost on the way
'Cause the drinks bring back all the memories
And the memories bring back, memories bring back you

 

 

"Μην κανεις λάθος"

Τις προάλλες ήμουν στην παραλία του Μακενζι στη Λάρνακα. Προς την παραλία πήγαινε ένα αγόρι και πίσω του δύο γυναίκες. Και ακούω τη μαμά του να του λέει: "Σε ακολουθούμε. Μην κάνεις λάθος"

Πολλές σκέψεις έρχονται με αυτή τη φράση που άκουσα.

Κατ' αρχάς: Γιατί λέμε αυτό που δεν θέλουμε και δεν λέμε αυτό που θέλουμε; Γιατί μιλάμε αρνητικά στον εαυτό μας πρωτίστως, και κατά συνέπεια, και στους άλλους;

Ύστερα: Του έβαλε την αμφιβολία στο μυαλό. Του έδειξε πως δεν τον εμπιστεύεται ότι θα κάνει τη σωστή επιλογή. Γιατί δε δείχνουμε εμπιστοσύνη στα παιδιά μας, και να τους μιλάμε με τρόπο που τα ενδυναμώνουν; 

Και τέλος: Αν κάνει λάθος, τι; Τα λάθη και οι αποτυχίες είναι μέσα στη ζωή και τα χρησιμοποιούμε για να βελτιωνόμαστε. Αυτή η κουλτούρα του να είμαι πάντα σωστός, και να έχω πάντα δίκιο, πραγματικά με ξεπερνά.

Θα γίνουν λάθη, θα έχουμε αποτυχίες. Το σημαντικό είναι να πέσουμε, να πάρουμε τα μαθήματα, και να ξανασηκωθούμε. 

Θυμάμαι, όταν ήμουν 10 χρονών, και  είχαμε επισκεφθεί οικογενειακώς το Λονδίνο, από ένα σημείο και μετά με άφηναν να επιλέγω τις διαδρομές του μετρό. Να τους καθοδηγώ.

Μια φορά έτυχε ο συρμός να μην περνάει από τον σταθμό που θέλαμε να κατεβούμε, και βγήκε... εκτός Λονδίνου. Τίποτε σημαντικό, πήραμε το επόμενο και γυρίσαμε πίσω.

Η μόνη ζημιά (πρεπει να) ήταν το κόστος. Και αν είχαμε πάρει 1-day travel cards, ούτε καν αυτό. 

Δεν θυμάμαι την αντίδραση των δικών μου, θυμάμαι όμως πως την επόμενη φορά που ταξίδεψα Λονδίνο, 10+ χρόνια μετά, και έπρεπε να το ξανακάνω, δεν είχα εμπιστοσύνη στον εαυτό μου πως μπορούσα να τα καταφέρω.

Πίστευα πως δε θα τα έβρισκα, πως θα χανόμουν κλπ. Χρειάστηκε μόνο να κάνω το πρώτο "ταξίδι" για να συνηδειτοποιήσω πως ήταν απλό, και πως οι φόβοι μου ήταν αβάσιμοι. Έκανα το άλμα, που λένε και οι αγγλασάξωνες.

Και όμως, δεν ειχα συνειδητοποιήσει, μέχρι σήμερα, ότι εγώ, ένα 10χρονο (τότε) παιδί, μπορούσα να πλοηγηθώ και να χειριστώ το περίπλοκο μετρό του Λονδίνου. Εστίασα στο αρνητικό, σε μία απροσεξία, ενώ θα μπορούσα να εστιάσω στο θετικό, την ικανότητά μου να πλοηγούμαι στο μετρό του Λονδίνου

Εν κατακλείδι, θεωρώ πως είναι καλό να δίνουμε ευκαιρίες σε μας και τα παιδιά μας. Να μιλάμε στους εαυτούς μας και στους άλλους με θετικό τρόπο. Να δίνουμε δύναμη στους άλλους για να πετύχουν τους στόχους και τα όνειρά τους.

Τι μπορεί να μας διδάξει ο Γιάννης;

 Τα πάντα! Η πορεία, ο τρόπος σκέψης και η νοοτροπία του μπορούν να γίνουν παράδειγμα για πάρα πολλά παιδιά. 

Ο Γιάννης ξεκίνησε από πολύ χαμηλά, πολύ χειρότερα από τους πλείστους από εμάς. Παιδί μεταναστών,με δύσκολα παιδικά χρόνια, με ανέχεια, πουλώντας CD στους δρόμους της Αθήνας για να εξασφαλήσει "τον άρτον τον επιούσιον" για την οικογένεια του.

Όμως έκανε αυτό που ξεχωρίζει τους πετυχημένους, ακολουθώντας κατα γράμμα τους άγραφους κανόνες:

1. Βρήκε αυτό που αγαπάει να κάνει (και είχε το ταλέντο), παίζοντας μπάσκετ.

2. Βρήκε τον σκοπό του ("θέλω να γίνω παίκτης του NBA")

3. Δούλεψε σκληρά για αυτό που θέλει.

4. Δεν έδωσε σημασία στο τι λένε οι άλλοι γι' αυτόν. Παρέμεινε πιστός στο όνειρό του.

5. Έκανε τις μικρές, ασήμαντες για εκείνη τη στιγμή, σωστές επιλογές ΜΕ ΣΥΝΕΠΕΙΑ, πάντα προσηλωμένος στον στόχο ("Αν πάω παραλία, δεν έχει NBA")

6. Οι αποτυχίες και η κριτική τον πείσμωσαν και τον έκαναν να δουλέψει ακόμα παραπάνω.

7. Παρέμεινε και παραμένει ταπεινός.

Από την ανέχεια των παιδικών του χρόνων, πρωταθλητής στο NBA και MVP των τελικών. Και, όλα αυτά μέσα σε μερικά χρόνια! 

Σκεψεις για την πορεια "Ως δαμε"

Παρακολουθώντας την εξέλιξη των δυο διααρτυριών "Ως Δαμέ" (χρησιμοποιώ την ορθογραφία των διοργανωτών) της 13ης και της 20ης Φεβρουαρίου έκαμα διάφορες σκέψεις τις οποίες παραθέτω εδω.

Η πρώτη διαμαρτυρία ήρθέ στα social μου την προηγούμενη μέρα. 12 Φεβρουαρίου. Την προσπέρασα ως άλλη μια ειρηνική διαμαρτυρία ενάνρτια στη διαφθορά με λίγο κόσμο. Δεν ήξερα ούτε τους διοργανωτές ούτε έδωσα σημασία. 

Πρώτη ενηέρωση, πάλι από τα social, από φίλους και γνωστούς που ήταν εκεί. Ενημερωνόμουν μόνο μέσω των social media και ειδησεογραφικών, αποκλειστκά ηλεκτρονικών μέσων. Κανένα "παραδοσιακό" μεσο, είτε αυτό είναι εφημερίδα, είτε ραδιοφωνικός ή τηλεοπτικός σταθμός. 

Κάποιοι δεν αντιλαμβάνονται ακόμα τη δύναμη και την αμεσότητα που εχουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Παρόλο που μπορεί να είναι και αυτοί χρήστες των ΜΚΔ. Ελπίζω με το πέρας της δεύτερης πορείας να το κατάλαβαν.

Ειδκά τα βίντεο και οι φωτογραφίες του τραυματισμού της Αναστασίας Δημητριάδου, έκαναν το γύρο του διαδικτύου.

Καμια χειρονομία δε δικαιολογεί την εκτόξευση πιεσμένου νερού στο σώμα κάποιου διαδηλωτή. Ούτε οι βωμολοχίες. Βια εκ μέρους της αστυνομίας δικαιολογείται μόνο όταν απειλείται η σωματική τους ακεραιότητα, καθώς και η σωματική ακεραιότητα και οι περιουσίες άλλων πολιτών. Και αυτή, αναλογικα. 

Δηλαδή, με βάση την αρχή της αναλογικότητας, η αντίδραση στη χειρονομία θα έπρεπε να ήταν (στη χειρότερη) αντίστοιχη χειρονομία. Αν και, ως εκπαιδευμένοι οι αστυνομικοί, δε θα έπρεπε να αντιδράσουν καθόλου. 

Έγινε προσπάθεια πόλωσης και εκμετάλλευσης από κόμματα, καθώς και προσπάθεια ad hominem επίθεσης κατά των διοργανωτών της πορείας.

Η δεύτερη πορεία δεν περίμενα να είχε το παραμικρό. Δεν σύμφερε σε καμιά πλευρά (διοργανωτές και αστυνομία) να γίνει το παραμικρό. Εξου και όλα κύλησαν ομαλά.

Θεωρώ όμως πως αν δεν υπήρχε η αδικαιολόγητη συμπεριφορά της αστυνομίας και η κατακραυγή μέσω των social media και των εικόνων που μεταδόθηκαν μέσω αυτων, η δεύτερη πορεία δε θα γινόνταν.

Από τα 200-300 άτομα που συμμετείχαν στην πρώτη διαμαρτυρία, λόγω της τραγικής αντιμετώπισης της, η δεύτερη πορεία είχε δεκαπλάσια συμμετοχή. Στην καλύτερη.

Η δεύτερη πορεία ευτυχώς ολοκληρώθηκε χωρίς παρατράγουδα.

Ελπίζω να γίναμε όλοι σοφότεροι απο αυτό.

.

Πάθος

 

Να τελειώνεις τη σειρά των 10 50λεπτων επεισοδίων και το ομώνυμο βιβλίο των 500 σελίδων σε μία βδομάδα.... 

Edit: Και το 2ο βιβλίο της σειράς - των 400 σελίδων - σε 2 ημέρες

(Ξέρω, αυτό είναι tweet και όχι blog post, αλλά δεν πειράζει)

Σκέψεις για τη στρατιωτική μου θητεία

 

Αναπαλοώντας τα παλια με την οικογένεια, φτάσαμε στο σημείο να συζητήσουμε τη στρατιωτική μου θητεία, τους αξιωματικούς, την κατάσταση τότε, και τη δική μου αντιμετώπιση προς αυτή. Και αυτό με έβαλε σε σκέψεις για το πως χειριζόμουν και αντιμετώπιζα πρόσωπα και καταστάσεις τότε, στα μέσα της δεκαετίας του '90, "πανω στην τρελα μου, πάνω στην εφηβεία μου".

Η θητεία μου

Όπως έγραψα πιο πανω, έκανα τη θητεία μου στα μέσα των 90s. Από τον Ιούλιο του '94 μέχρι τον Σεπτέμβρη του '96. 26 μήνες, αμέσως μετά την αποφοίτηση από το λύκειο, όπως ήταν η στρατιωτική θητεία για όλους μας τότε. 

Η περίοδος εκείνη ήταν αρκετά ταραγμένη με αρκετές κρίσεις. Έζησα την κρίση των Ιμίων (τον Φεβρουάριο του 96), την πορεία των μοτοσυκλετιστών και τη δολοφονία των Τάσου Ισαακ και Σολωμού Σολωμού (τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς), τη δολοφονία στρατιώτη στην γραμμή αντιπαράταξης τον Ιούνιο του '96 και την απαγωγή και κράτηση άλλου στρατιώτη, στην ίδια περιοχή, από τις δυνάμεις κατοχής το φθινόπωρο του '95.

Υπηρέτησα τόσο στην πρώτη γραμμή, όσο και στα μετόπισθεν. Ήμουν έφεδρος αξιωματικός - είχα κάνει εκπαίδευση στην Κρήτη, από τα τέλη του Σεπτέμβρη μέχρι τα μέσα του Δεκέμβρη του '94.  

 

Πως το αντιμετώπισα

Ήμουν δεν ήμουν 17.5 χρονών όταν κατατάκτηκα. Παιδί κανονικό. Εθελοντής - χρειάστηκε να υπογράψουν οι γονείς μου για να πάω εκείνη τη χρονιά. Αλλιώς θα πήγαινα τον επόμενο Γενάρη (του '95). Και δεν υπήρχε λόγος να χαθούν οι 6 μήνες. 

Το γεγονός πως ήμουν έφεδρος αξιωματκός σήμαινε τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις ενός αξιωματικού. Κάτι που σήμαινε παραπάνω ευθύνες, και, κυρίως, διοίκηση συνομήλικών μου ατόμων. Και λίγο μεγαλύτερων στην αρχή,  λίγο μικρότερων στη συνέχεια.  Το οποίο, κατά τη γνώμη μου, ήταν το πιο δύσκολο πράγμα. Έπρεπε να βρεις την χρυσή τομή. Όσο αυστηρός χρειαζόταν, όσο χαλαρός χρειαζόταν, ούτως ώστε να μη γίνεσαι μισητός, αλλά ούτε και να γίνεσαι παιγνιδάκι στα χέρια τους. 

Και, ως γνωστόν, εκτίθεσαι στους πάντες και πρέπει να μάθεις να προστατεύεις τον εαυτό σου από τις κακοτοπιές. Βοηθά να είσαι λίγο ψαρωμένος, όπως και η ικανότητα αντίστασης στο peer pressure, το να μάθεις να λες "όχι" και να αρθρώνεις τη γνώμη σου. Τούτο όμως θέλει καλή αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση. 

Χαρακτηριστικά που εγώ δεν είχα τότε. Και επίσης φύσει μη συγκρουσιακός, και θεωρόντας πως όλοι είναι καλοί μαζί μου γιατί είμαι εγώ καλός μαζί τους, κατέληξα να είμαι people pleaser. Καλός μέχρι αηδίας. Και σε ένα βαθμό το πλήρωσα.

Πλήρωσα όμως και την άγνοια κινδύνου και την επιπολαιότητα της ηλικίας. 18-19 χρονών έφηβος, πάνω στην τρέλα, πάνω στην αλητεία της εφηβείας, ήταν δύσκολο να αντιληφθώ τις συνέπειες των πράξεών μου, να σκεφτώ σωστά και λογικά και να ζυγήσω τον κίνδυνο.  Με δυό λόγια, δεν έδινα δεκάρα :)

Αποτέλεσμα; 

• Έχω πάει εν ώρα υπηρεσίας και με στολή σε μπαρ στη Ρηγαίνης
• Εχω πάει εν ώρα υπηρεσίας και με στολή να πανηγυρίσω κάποια αθλητική επιτυχία στην Πλατεία Ελευθερίας
• και άλλα τέτοια...

Υπόψην, δεν ήμουν σκαστός. Κάποιες υπηρεσίες είχαν ως σκοπό περιπολία στην πόλη -πεζοί το απόγευμα, εποχούμενοι το βράδυ- για έλεγχο των εξοδούχων και αδειούχων κληρωτών. Ειδικά τότε, που η έξοδος γινόταν με τη γνωστή σε όλους στολή εξόδου. Κι εμείς με στολή είμαστε. Την επίσημη. 

Φυσικά, όλα αυτά είναι για να θυμόμαστε, να αναπολούμε και να γελάμε. Όμως η αλήθεια είναι πως το να αναθέτεις τέτοιες ευθύνες σε έναν έφηβο, εμπερικλείουν και τους σχετικούς κινδύνους...

Εμπειρίες: Έκδοση Διαβατηρίου - Βρετανία Vs Κύπρος

Σήμερα αποφάσισα να μοιραστώ τις εμπειρίες μου όσον αφορά την δημόσια υπηρεσία της Κύπρου και της Βρετανίας, με αφορμή έκδοση/ανανέωση ταυτότητας/διαβατηρίου.

Στην Κύπρο, η σύζυγός μου έπρεπε να ανανεώσει την Κυπριακή της ταυτότητα. Την ίδια περίοδο, θέλαμε να εκδώσουμε βρετανικό διαβατήριο για την κόρη μας, κυρίως λόγω του επικείμενου Brexit, στις 31 Δεκεμβρίου 2020.

Στις 21 Σεπτεμβρίου η σύζυγός μου επισκέφτηκε, με ραντεβού, το Κέντρο Εξυπηρέτησης του Πολίτη (ΚΕΠΟ). Συμπλήρωσε τις σχετικές αιτήσεις, φωτογραφίες και τη συναφή, και της είπαν πως λόγω Covid η έκδοση της ταυτότητας θα καθυστερούσε, περίπου ένα μήνα.

Στις 4 Δεκεμβρίου, κατευθύνθηκα στην ιστοσελίδα του Γραφείου Διαβατηρίων της ΑΜ (HM Passport Office) της Μεγάλης Βρετανίας. Συμπλήρωσα όλα τα σχετικά στοιχεία, και ανέβασα, ηλεκτρονικά τη φωτογραφία του διαβατηρίου. 

Επόμενο στάδιο, η επιβεβαίωση των στοιχείων ταυτότητας, απο επαγγελματία, που γνωρίζει το παιδί.. Συμπλήρωσα τη σχετική φόρμα με τα στοιχεία του, πήρε το email και επιβεβαίωσε (πάντα ηλεκτρονικά) την ταυτότητα του παιδιού. Αυτό στις 6 Δεκεμβρίου.

Αμέσως μετά, πηρα email για αποστολή στη Βρετανία κάποιων σχετικών με την αίτηση εγγράφων. Στην ιστοσελίδα τους, μπορούσα να δω την πρόοδο της αίτησης, καθώς και τα επόμενα βήματα. με πάσα λεπτομέρεια (ποια έγγραφα πρέπει να στείλω, σε ποιά διευθυνση πρέπει να σταλούν, με ποιό τρόπο κλπ)

• Στις 7 Δεκεμβρίου έλαβα email υπενθύμισης.
• Στις 8 Δεκεμβρίου SMS υπενθύμισης. 
• Στις 9 Δεκεμβρίου πήγα στο ταχυδρομείο και απέστειλα (με το EMS) τα έγγραφα.

Τα έλαβαν (στις 18/12) και μου απάντησαν με email πως έλειπε κάποιο δικό μου έγγραφο. Ρώτησα από που να το πάρω και με παρέπεμψαν σε ιστοσελίδα άλλης υπηρεσίας στη Βρετανία. Παρήγγειλα το έγγραφο διαδικτυακά, και το έλαβα σε μία βδομάδα (πλήρωσα επίσπευση).

• Το έστειλε και αυτό με EMS (19/1), και έφτασε στις 9/2).
• Στις 11/2, πήρα email ότι στάληκε το διαβατήριο. Τυπώθηκε και στάληκε. ΝΑΙ, σε 2 ημέρες...
• Στις 12/2 πήρα ειδοποίηση από DHL.ομτι θα το είχα μέχρι τις 19/2 στο τέλος της ημέρας.
• Στις 15/2 η DHL μου το παράδωσε.

  Ενημέρωση, σε κάθε βήμα. Ηλεκτρονικά.                                 

Όσον αφορά την ταυτότητα τη συζύγου; Ούτε φωνή, ούτε ακρόαση. Στις 9 Δεκεμβρίου πήρε τηλέφωνο στο ΚΕΠ, της είπαν πως η ταυτότητα ήταν έτοιμη και μπορούσε να περάσει να την πάρει. Της είπαν επίσης πως την είχαν πάρει τηλέφωνο (!) και είχε απαντήσει (!!). Αν σας πήραν τηλέφωνο εσάς, μας πήραν κι εμάς....     

Η πανδημία στην εποχή της τεχνολογίας (ή αλλιώς, πάμε για ένα τηλεκαφέ;)

Είμαστε πραγματικά πολύ τυχεροί που η πανδημία του κορωνοϊού "χτύπησε" στην εποχή μας, την εποχή της τεχνολογικής επανάστασης. Αποτέλεσμα; Μπορούμε να κάνουμε πάρα πολλά πράγματα με τη χρήση της τεχνολογίας. Μπορούμε να αποφύγουμε την επαφή με άλλους ανθρώπους, και να την περιορίσουμε στα απολύτως απαραίτητα.

1. Αγορές πρώτης ανάγκης από supermarket και φαρμακεία μπορούν να γίνουν μέσω διαδικτύου ή/και τηλεφώνου με παράδοση στο σπίτι μας
2. Επικοινωνία με φίλους και γνωστούς μέσω τηλεφώνου, μέσων κοινωνικής δικτύωσης και σχετικές εφαρμογές (Skype, Messenger, WhatsApp κλπ)
3. Τηλεργασία από το σπίτι (όπου είναι εφικτό). Το διαδίκτυο και οι εφαρμογές συνεργασίας και τηλεδιάσκεψης μειώνουν τις συναθροίσεις και τις συναναστροφές στις απολύτως απαραίτητες. (Skype For Business, Teams, Zoom)
4. Παραγγελία φαγητού/σνακ/καφέ και παράδοση στο σπίτι μέσω τηλεφώνου ή/και των σχετικών πλατφόρμων. Κάποιες πλατφόρμες επιτρέπουν παράδοση κατ' οίκον χωρίς επαφή με τον διανομέα (no-contact delivery). Πληρωμή και φιλοδώρημα με κάρτα, και παράδοση στην πόρτα μας!
5. Παρακολούθηση αθλητικών συναντήσεων, θεατρικών παραστάσεων, ακόμα και συναυλιών μέσω live streaming. Έχω ήδη παρακολουθήσει μία μουσική παράσταση με Live streaming και έπονται κι άλλες. 

Ακόμα και τον καφέ μας, μπορούμε να τον πιούμε με παρέα. Είτε τον ετοιμάζουμε στο σπίτι, είτε με διανομή κατ' οίκον και τηλεκουβέντα με τη βοήθεια της τεχνολογίας. Οπότε, τι θα λέγατε για έναν... τηλεκαφέ ή ένα τηλεποτό;

Προσκοπικές Εμπειρίες: Το πιο γλυκό λουκούμι, η πιο δροσιστική Coca Cola

Δεν ξέρω αν το ξανάγραψα, αλλα είμαι ενεργός Πρόσκοπος από το 1988 - τα τελευταία 30 χρόνια. Έχω "διακόψει" αρκετές φορές για διάφορους λόγους (διάβασμα, σπουδές κλπ), αλλά επειδή οι φίλοι μου ήταν κι αυτοί Πρόσκοποι, πάντα κρατούσα επαφή και πάντα επέστρεφα. Σήμερα θα διηγηθώ μια από τις πολλές μου εμπειρίες, και είμαι σίγουρος πως όσοι έχουν διατελέσει πρόσκοποι θα θυμηθούν αντίστοιχες δικές τους...

Αρχές δεκαετίας του '90, καλοκαίρι, πήγαμε κατασκήνωση στον κατασκηντικό χώρο του Σώματος Προσκόπων Κύπρου παρά το Μαρί, εκεί που σήμερα βρίσκεται η Ναυτική Βάση. Το πρόγραμμα της κατασκήνωσης περιελάμβανε ένα "εξεταστικό" διήμερο, ένα camp-in-camp, το οποίο προνοούσε μεταξύ άλλων διήμερη πορεία με διανυκτέρευση σε χωριό της περιοχής και μαγείρεμα (ψήσιμο) σε ανοικτή φωτιά, χωρίς μαγειρικά σκεύη.

Ξεκινήσαμε μια παρέα 5 φίλων (όλοι στα 14-15) το πρωί της πρώτης μέρας την πορεία μας με τα σακίδια, τα αντίσκηνα και τους υπνόσακκούς μας στον ώμο και το προσκοπικό μας μαντήλι στο λαιμό. Η πρώτη στάση ήταν το χωριό Μαρί. Φτάσαμε σχετικά σύντομα, μαζέψαμε τις πληροφορίες που μας ζητήθηκαν, γεμίσαμε τα παγούρια μας με νερό και ξεκινήσαμε για τον επόμενό μας σταθμό, ένα απόι τα χωριά της περιοχής. Στο δρόμο, στο ύψος του αρχαιολογικού χώρου της Τέντας Καλαβασού, μας σώθηκε όλους το νερό. Τους Βαθμοφόρους μας θα τους βρίσκαμε στο επόμενο μας checkpoint, οπότε πήραμε χάρτη και πυξίδα και συνεχίσαμε την πορεία μας...

Παρά την έξοδο Ζυγίου, είδαμε το βενζινάδικο. Περπατούσαμε από την άλλη πλευρά του αυτοκινητόδρομου, εκεί που σήμερα υπάρχει ο κυκλικός κόμβος, και προβληματιζόμαστε κατά πόσο θα πηγαίναμε στο βενζινάδικο να πάρουμε κάτι να πιούμε (είπαμε, στα παγούρια μας δεν υπήρχε νερό ούτε για δείγμα). Το συζητήσαμε για 1-2 λεπτά και αποφασίσαμε (για τον λόγο θα σας γελάσω, έχουν περάσει σχεδόν 30 χρόνια :)) να πάρουμε το δρόμο για το επόμενο checkpoint, το διπλανό χωριό Τόχνη. Φτάνουμε, λοιπόν, στο κέντρο του χωριού σε ένα καφενείο, κατάκοποι, καταιδρωμένοι, καταδιψασμένοι (είπαμε, ήταν Ιούλης, ντάλα καλοκαίρι και μεσημέρι) και περήφανοι που τα καταφέραμε. Μας βλέπουν ο καφετζής και οι θαμώνες, μας δίνουν ένα τραπέζι να κάτσουμε και μσς κερνάνε από ένα κυπριακό λουκούμι και μια παγωμένη Coca Cola. Το πιο γλυκό λουκούμι και η πιο δροσιστική Coca Cola της ζωής μας...

Για την υπόλοιπη πορεία δε θυμάμαι πολλά. Μας έφεραν το μεσημεριανό μας οι Βαθμοφόροι, περπατήσαμε μέχρι το γειτονικό χωριό το απόγευμα, κατασκηνώσαμε, ψήσαμε για το δείπνο μας, και την επόμενη μέρα πήραμε το δρόμο της επιστροφής στο Μαρί. Το πάθημα της προηγούμενης μας έγινε μάθημα, εφοδιαστήκαμε με αρκετό νερό, το οποίο φροντίσαμε να μας φτάσει καθ' όλη τη διάρκεια της πορείας.

Η ανταμοιβή μας; Μια δροσιστικότατη βουτιά στη θάλασσα με το τέλος της πορείας :)

Με χρήση Τεχνητής Νοημοσύνης και ραδιοκυμάτων, "βλέπουμε" μέσα από τοίχους!

Πόσοι από μας θα θέλαμε να έχουμε "βιονική" όραση και να βλέπουμε μέσα από τοίχους;



Στο MΙΤ, ένα από τα καλύτερα τεχνολογικά πανεπιστήμια παγκοσμίως, το κατάφεραν. Χρ

Χρησιμοποιώντας τα (πανταχού παρόντα και τα πάντα πληρόντα) ραδιοκύματα και τεχνητή νοημοσύνη. Δείτεο το πιο κάτω βίντεο για του λόγου το αληθές:







Εσείς τι νομίζετε; 

Πως να φτιάξετε μια ψέυτικη τρομο-είδηση

Απο χτες κυκλοφορεί στα εν Ελλάδφι "ψεκασμένα" sites μια είδηση πως "Ισλαμιστές επιτέθηκαν με σκεπάρνια σε πιστούς στη Λευκωσία". 
Η "είδηση" αναρτήθηκε από ένα μόνο διαδικτυακό μέσο (το Sigmalive) χωρίς καμμιά απολύτως αναφορά σε οποιαδήποτε άλλη κυπριακή ιστοσελίδα, ειδισεογραφική ή αλλη, -πλην αυτής του ΕΛΑΜ (για ευνόητους λόγους)- και καμμιά ανακοίνωση ή δελτίο τύπου από την Αστυνομία

Η ΣΥΝΤΑΓΗ 

• Παίρνεις την αρχική "είδηση" 

• "Εμπλουτίζεις" τον τίτλο για να είναι πιο "τρομακτικός"
• Βάζεις και αντίστοιχη "τρομακτική" φωτογραφία

...

Et Voila!

Ενα ωραιότατο τρομο-ψεκασμένο fake-news "αρθρο"

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!

Ζεστά Ποτά, 30 χρόνια μετά...

Τα "Ζεστά Ποτά", του Χάρη και του Πάνου, των Κατσιμιχαίων, αποτέλεσε το ντεμπούτο τους στη δισκογραφία, πριν 30 χρόνια. Και συνάμα, αποτέλεσε το εναρκτήριο λάκτισμα της μεγάλης των τραγουδοποιών σχολής, η οποία θα κυριαρχούσε τη δεκαετία του '90 και το μεγαλύτερο μέρος εκείνης του 2000.

Ακριβώς δηλαδή την εποχή που μεγαλώνα. Η εφηβεία, η στρατιωτική θητεία, τα φοιτητικά χρόνια. Μια εποχή και ένα μουσικό ρεύμα που καθόρισε εν πολλοίς το είναι της γενιάς μας. Και εμένα προσωπικά. Γιατί κάθε τραγούδι που αγαπώ και έχει αποτυπωθεί στην ψυχή μου, έχει από πίσω αναμνήσεις, πρόσωπα, γεγονότα, συναισθήματα...

Το κλασικό "Μια βραδιά στο Λούκυ", που αναφέρεται σε πραγματικα γεγονότα,  το "Ριτα Ριτάκι", η αισιοδοξία του "Γέλα Πουλί μου", η σκληρή πραγματικότητητα του "Για ένα κομμάτι ψωμί", η προσπάθεια του "Φάνη" να ξεφύγει από "τις νύχτες τις λευκές", η απογοήτευσή μετά τις "Προσωπικές Οπτασίες" μέχρις ότου να "πάιξε(ι η) βραχνή μου φυσαρμόνικα", τα καλοκαιρινά, φοιτητικά βράδια στο "Εναλλάξ" και τις φοιτητικές μπουάτ. 

Ο δίσκος αυτός, που σημάδεψε την εφηβεία πολλών και τα φοιτητικά χρόνια ακόμα περισσότερων (εννοείται και τη δική μου) , κυκλοφορει σε επανεκτέλεση από τους Κατσιμιχαίους αποκλειστικά σε ψηφιακή μορφή. Στο Youtube, το Spotify, το Amazon, το iTunes, το Rhapsody.  

Για αύτο το νοητό ταξίδι πίσω στο χρόνο και το άνοιγμα του μπαούλου των συναισθημάτων, Χάρη και Πάνο, σας ευχαριστώ!

15 Ιουλίου

15/07/1965: Υποχρεούται σε παραίτηση, ο έχων τη δεδηλωμένη, Πρωθυπουργός της Ελλάδος, Γεώργιος Παπανδρέου. Αμέσως, ο πρόεδρος της Βουλης και ηγετικό στέλεχος της Ένωσης Κέντρου  Γεώργιος Αθανασιάδης - Νόβας, λαμβάνει από τον βασιλιά εντολή σχηματισμού κυβέρνησης. Με τη βοήθεια βουλευτών της Ένωσης Κέντρου (αποστατών), η ανατροπή του Πρωθυπουργού ολοκληρώνεται. Αποτέλεσμα της πολιτικής ανωμαλίας που προκλήθηκε ήταν η 21η Απριλίου 1967.

15/07/1974: Ανατρέπεται, με ένοπλο πραξικόπημα, από την ελεγχόμενη από τη Χούντα των Αθηνών, Εθνική Φρουρά, υποστηριζόμενη από την ΕΟΚΑ Β', ο εκλελεγμένος Πρόεδρος της Κύπρου, Αρχιεπίσκοπος Μακάριος Γ'. Αποτέλεσμα της ανωμαλίας που προκλήθηκε ήταν η Τουρκική Εισβολή και κατοχή, μέχρι και σήμερα, του 37,3% του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Αρκετοί από αυτούς που συμμετείχαν στους δύο "μάυρους" Ιούληδες, πίστευαν πως έκαναν το καθήκον τους απέναντι στην πατρίδα. Πολλές φορές, ο δρόμος προς την κόλαση, είναι στρωμένος με τις καλύτερες των προθέσεων...

Ομιλούν οι πόρνες δια τιμήν!

Στα τέλη της δεκαετίας του '60, της δεκαετίας των καπετανάτων και της εκρυθμης κατάστασης, ένα από τα καπετανάτα ήταν και το "Εθνικό Μέτωπο". Τρομοκρατική οργάνωση (συμμορία την αποκάλεσε ο Μακάριος) με στόχο την Ένωση και αρχηγό το ... Μακάριο (αυτό ισχυρίζονταν οι ηγέτες της). Και επιδή στόχος ήταν η ... Ένωση, στρατολόγησε πολλά μέλη, και είχε μεγάλη διείσδυση στα σώματα ασφαλείας.

Τι έκαμνε τούτη η οργάνωση; Δολοφονίες, ανατινάξεις, παλλικαρισμούς, κατάληψη για μερικές μέρες του κεντρικού Αστυνομικού Σταθμού Λεμεσού (με τη βοήθεια των μυημένων στην οργάνωση μελών της Αστυνομίας)... δε θυμάμαι αν είχε συμμετοχή και σε απόπειρες κατά του Μακαρίου...

Εκτός από αυτά, η οργάνωση - προπομπός της ΕΟΚΑ Β', εξέδιδε (σαν κάθε καπετανάτο εκείνης της εποχής που σεβόταν τον εαυτό του) και διάφορες προκυρήξεις, επί παντός επιστητού. Από τους επίορκους της Ένωσης, πολιτικούς όπως ο Γλαύκος Κληρίδης και ο Πολύκαρπος Γιωρκάτζης, κακοδιααχείριση των δημοσίων οικονομικών και οργανισμών όπως ο Συνεργατισμός κλπ. Ήταν ένας αχταρμάς ανάλογα με τους κατα καιρούς "στόχους" της "οργάνωσης"

Σε μία από αυτές τις προκυρήξεις, είχαν γραμμένη τη φράση που αναφέρω  στον τίτλο. "Ομιλούν οι πόρνες διά τιμήν!".

Τη φράση τούτη την θυμούμαι κάθε φορά που ένα κόμμα ή ένας πολιτικός (συνήθως της αντιπολίτευσης) κατηγορεί κάποιο άλλο πολιτικό ή κόμμα (συνήθως της κυβέρνησης) για διαφθορά, διαπλοκή, νεποτισμό ή ρουσφέτι, κυρίως για μικροκομματικές σκοπιμότητες.

Τελικά, οι ... "πόρνες" μπορεί και να έχουν περισσότερη "τιμή" από τους πολιτικούς μας... 

Άξιον Εστί - Μια σύγκριση

Με αφορμή την ερμηνεία του Σάκη Ρουβά στο ρόλο του λαϊκού τραγουδιστή προχθές, παραθέτω τις live ερμηνείες του  "Ένα το χελιδόνι" από το 1977 και την ιστορική συναυλία των Θεοδωράκη-Μπιθικώτση-Κατράκη-Ελύτη στο θέατρο του Λυκαβηττού, μέχρι και την προχθεσινή στη Νέα Σμύρνη.

Γρηγόρης Μπιθικώτσης (1977)

Γιώργος Νταλάρας (1988)

Γιάννης Κότσιρας (2001)

Βασίλης Παπακωνσταντίνου (2002)

Δημήτρης Μπάσης (2007)

Σάκης Ρουβάς (2015)

Προσωπική αγαπημένη μου, μετά από αυτή του "Σερ" είναι αυτή του Βασίλη Παπακωνσταντίνου.

Η σχολή "Εγω εν τζιαι"

Κατηγορείστε για υπεξαίρεση, διασπάθιση δημόσιου χρήματος, διαφθοράς, δεκασμού κλπ;

Μην ανησυχείτε, η Σχολή "Εγω εν τζιαι" σας έχει τη λύση. Τα βήματα είναι απλά:

Βήμα 1: ΜΗΝ Παραιτηθείτε

Βήμα 2: Αρνηθείτε τα πάντα. Ακόμα καλύτερα, συγκαλέστε δημοσιογραφική διάσκεψη σε "κεντρικό ξενοδοχείο" (όσο πιο ακριβό, τόσο πιο καλά), υπερασπιστείτε την αθωότητα σας στα ΜΜΕ,  ζητήστε να γίνει έρευνα (τα αποτελέσματα της οποίας θα σεβαστείτε, εννοείται :P )

Βήμα 3: Θέστε τον εαυτό σας στη διάθεση του Γενικού Εισαγγελέα/της Αστυνομίας/της Δικαιοσύνης/του Ποινικού Ανακριτή/της ερευνητικής επιτροπής και γενικά όποιου έχει επιφορτιστεί με το "ιερο καθήκον" να σας ερευνήσει. Συνεχίστε να διατρανώνετε στα ΜΜΕ την αθωότητά σας, υπερτονίζοντας πως άν βρέθει έστω και το παραμικρό θα παραιτηθείτε

Βήμα 4: Αν η έρευνα/δίκη σας αθωώσει, βγήτε περιχαρής στα ΜΜΕ λέγοντας πως "καθαρός ουρανός, αστραπές δε φοβάται" και τονίζοντας για μια ακόμα φορά την εμπιστοσύνη σας σε όποιον φουκάρα ανέλαβε να σας διερευνήσει/δικάσει.

Βήμα 5: Αν, ω μη γένοιτο, βρεθείτε ένοχοι, μη μασήσετε! Δηλώστε αθώοι, αμφισβιτήστε τη διαδικασία, επικαλεστείτε τον ανάδρομο Ερμή, το "καθήκον απέναντι στην ημικατεχόμενη πατριδα", τη δικαιοσύνη, το δυσμοιρο τούτο λαό, ό,τι σας βρίσκεται εύκαιρο τέλος πάντων.

Εν ανάγκη μιλήστε για συνομωσίες "του κατεστημένου", "των πολιτικών σας αντιπάλων", των εξωγήινων, των Illuminati... Ο,τι και να γίνει ΜΗΝ ΠΑΡΑΙΤΗΘΗΤΕ. Παραίτησή σας σημαίνει παραδοχή ενοχής!

Βήμα 6: Αν, επίσης ω μη γένοιτο , συλληφθείτε/καταδικαστείτε, πολύ απλά αισθανθείτε "αδιαθεσία" και απολάυστε τις υπηρεσίες υγείας της Δημοκρατίας...

Το τέρτιν της Νίκης την ημέρα της γυναίκας

Διαβάζοντας σήμερα, διάφορα blogs, αποφάσισα να ρίξω και μια ματια στο "Ιστορίες της Νέας Λήδρας" του φίλου του Joshua. Δεν βρήκα καινούρια άρθρα, βρήκα όμως την ιστορία "Το τέρτιν της Νίκης". 

Ομολογώ ότι με εκλαμούρισε η ιστορία. Τζιαι γιατί ο φίλος Joshua γράφει πολλά παραστατικά, σε καθαρή κυπριακή διάλεκτο, σκιαγραφώντας την εποχή, τζιαι γιατί σου φκάλλει απίστευτο συναίσθημα.

Κυρίως όμως για το ζουμί της ιστορίας. Ένας ανθρωπάκος, να το βάλει στα πόδια στα δύσκολά, να πάει να έβρει τα εύκολα. Τζιαι να κάμει την ατιμία να αφήκει, εν πλήρει συνειδήσει, την γεναίκαν του να λαγγοδέρνεται με 5 κοπελλούθκια. Πόσοι τζιαι πόσοι εκάμαν τούτον το πράμα... Κατά τα άλλα "αγαπούσαν τη γεναίκαν τους"...

Του φίλου του Joshua έγραψα του "να μεν μας αξιώσει ο Πλάστης μου να κάμουμε τουτην την ατιμία". Πιστεύκω ενννεν θέμα κάποιου Θεού. Εν στο σιέρι μας. Εμείς κάμνουμεν την τύχη μας με τες επιλογές μας.

Γι αυτό τούτον το κείμενο αφιερώνεται στην άγνωστη γυναίκα και μάνα, που έμεινε μόνη της (για διάφορους λόγους), τζιαι επέλεξε να σταθεί στα πόδκια της τζιαι να αναγιώσει ανθρώπους! 

Τα "παλιά καλά" χρόνια

Ακούω και διαβάζω συνεχώς για τα "παλιά καλά" χρόνια της Κύπρου, την αξία της λίρας, τις κοινωνικές σχέσεις,  και μια νοσταλγία στην οποία πολλές φορές κι εγώ παρασύρομαι.  Όμως θεωρώ ότι τούτη η νοσταλγία είναι βασισμένη στην τάση μας να ξεχνάμε τα κακά και να θυμόμαστε τα καλά και η έλλειψη -παλαιότερα- ενημέρωσης αλλά και μόρφωσης (ακαδημαϊκής αλλά και γενικής).

Κατ' αρχάς, για μια τριακονταετία περίπου, από το 1940 μέχρι το 1975, η Κύπρος ήταν στη δίνη πολεμικών συγκρούσεων. Β' Παγκόσμιος Πόλεμος, ΕΟΚΑ, TMT, '63 - '64, '67, Εθνικό Μέτωπο, EOKA B', πραξικόπημα, εισβολή, προσφυγιά. Η γενιά των παππούδων μας τα έζησε όλα αυτά, ένω η γενιά των γονιών μας έζησε την εικοσαετία 55 - 75, όπου η ανασφάλεια χτυπούσε κόκκινο. Μόνο από τη δική μας τη γενιά και μετέπειτα υπήρξε ηρεμία και ασφάλεια, που επέτρεψε την άνοδο του βιοτικού επιπέδου... Και όμως οι άνθρωποι που την έζησαν, αναφέρονται σε αυτήν με καλύτερα λόγια απ' ότι για τη σημερινή εποχή!

Ήταν πιο εύκολες εποχές; Μπα! Πόσοι σπούδαζαν τις δεκαετίες του '60 και το '70; Πόσοι είχαν αυτοκίνητο, ακόμα και τηλέφωνο στο σπίτι τη δεκαετία του '80; Πόσο στοίχιζε ένα τηλεφώνημα στην Ελλάδα τη δεκαετία του '90; Θυμάμαι τους γονείς μου να με παίρνουν τηλέφωνο βράδια μετά τις 10 μμ και Σαββατοκύριακα, όταν η Cyta είχε μειωμένα τέλη. Για πολλούς από τους συμμαθητές μου το πρώτο ταξίδι ήταν η εκδρομή της Β' Λυκείου στην Ελλάδα. Συγκρίνετε με το σήμερα και θα καταλάβετε.

Λόγω ακριβώς της ανασφάλειας (σε πολλά επίπεδα)  μέχρι και τα μεσα της δεκαετίας του '90, βασική μας αξία - μέριμνα ήταν η επιβίωση. Η επιβίωση και η αλληλεξάρτηση (Γείτον -γείτονα- έχεις, Θεόν έχεις λέει μια κυπριακή παροιμία). Εξού και οι πολύ καλές σχέσεις με το σόι, το χωριό ή τη γειτονιά (τη μικρογραφία του χωριού στις πόλεις) και τα κοινωνικά δίκτυα που αυτά δημιουργούσαν. Επίσης, ήταν ολιγαρκείς και δεν κυνηγούσαν το χρήμα. Τους πλείστους αρκούσε ο άρτος ο επιούσιος. Δεν έκαναν εύκολα δάνειο. Ξόδευαν λιγότερα από όσα κέρδιζαν και απόταμίευαν. Οι γυναίκες ήταν ως επί το πλείστον οικοκυρές με επάγγελμα το σπίτι και την ανατροφή των παιδιών. Τα παιδιά δεν είχαν πολλά ερεθίσματα και ευκαιρίες. Τη δεκαετία του '80 οι πλείστοι πήγαιναν μόνο ιδιαίτερα αγγλικά. Ως εκ τούτου υπήρχε ελεύθερος χρόνος για παιγνίδι, κοινωνικοποίηση και βοήθεια στην οικογένεια.

Από εκεί και , οι αξίες είναι κυρίως η αυτάρκεια και η παραγωγικότητα. Και κατά συνέπεια, το χρήμα. Το εύκολο χρήμα. Το χρηματιστήριο (1999) το απέδειξε πέραν πάσης αμφιβολίας. Και η γνώση. Οι γονείς εργάζονται και οι δύο, πολλές ώρες. Τα παιδιά, από μικρά ξεκινάνε ασχολίες. Κολύμπι, μπαλέτο, καράτε, γλώσσες. Απο νήπια πολλές φορές. Εκεί που στη δική μου γενιά ξεκινούσαμε αγγλικά στην Δ' Τάξη Δημοτικού, σήμερα αρχίζουν από νηπιαγωγείο. Και είναι λογικό, γιατί όσο πιο μικρό είναι ένα παιδί, τόσο πιο εύκολα μαθαίνει.

Οι γονείς, που μπορεί να στερήθηκαν, θέλουν να προσφέρουν τα πάντα στα παιδιά τους. Έτσι εργάζονται πολλές ώρες, με αποτέλεσμα την ανατροφή των παιδιών να αναλαμβάνουν οι γιαγιάδες ή οι νταντάδες. Το χρήμα αύξησε την εγκληματικότητα. Η ευμάρεια έφερε και μετανάστες στον τόπο μας. Και δάνεισμο. Δάνεια στεγαστικά, σπουδαστικά, καταναλωτικά, διοακοποδάνεια, εορτοδάνεια, πιστωτικές κάρτες και δε συμμαζεύεται. Ό,τι συνέβη στις ΗΠΑ τη δεκαετία του '80, συνέβη και στην Κύπρο 20 περίπου χρόνια μετά. 

Οι μισθοί αυξάνονταν, οι τιμές το ίδιο. ΠΛΗΘΩΡΙΣΜΟΣ. Γι' αυτό κάποιοι νοσταλγούν την "αξια" της Λίρας. Η οποία μειωνόνταν συνεχώς λόγω των αυξήσεων.  4.6% πληθωρισμός κατά μέσο όρο από το 1974-2012. Τούτο σημαίνει ό,τι αυτό που κόστιζε 1 Λίρα το 1974 σήμερα κοστίζει σχεδόν 6 (γιατί σήμερα μπορεί να το αγοράζουμε 10, είναι άλλη ιστορία...).  Με τον πληθωρισμό η λίρα σήμερα αξίζει όσο 1/6 της λίρας του 1974. Η λίρα η "σιδεροκέφαλη"!

Δεν υπήρχε έγκλημα; Οικογενειακή βία (σωματική, ψυχολογική και σεξουαλική); Υπήρχε. Ίσως και σε μεγαλύτερο βαθμό απ' ότι σήμερα. Τότε απλά αποσιωπείτο, για οικονομικούς ή κοινωνικούς λόγους (τι θα πει ο κόσμος...). Πόσες γυναίκες έμειναν σε γάμους - εφιάλτες, για τα παιδιά και γιατί δεν μπορούσαν να είναι ανεξάρτητες οικονομικά. Σε πολλές περιπτώσεις το χωριό/η γειτονιά γνώριζε, αλλά υπήρχε μια άτυπη ομερτά που απέτρεπε τις καταγγελίες.

Σήμερα, λόγω και της χειραφέτησης των γυναικών και της ενημέρωσης είναι πιο εύκολο να καταγγελθούν τέτοια περιστατικά. Και, λόγω των πολλών μέσων ενημέρωσης, βλέπουν πιο εύκολα το φως της δημοσιότητας.

Πηγαίναμε σχολείο και το ξύλο επιτρεπόταν. Με τη βέργα ή το χάρακα. "Κρέας  δικό σου, κόκκαλα δικά μου, δάσκαλε" έλεγαν κάποτε οι γονείς στο σχολείο. Πόσοι γονείς απο σας που με διαβάζετε θα δεχόντουσαν σωματική ή ψυχολογία βία από τους εκπαιδευτικούς;

Δεν υπήρχε διαφθορά διαπλοκή ή σκάνδαλα; Μια χαρά υπήρχε. Ίσως και σε μεγαλύτερο βαθμό. Απλά δεν έβλεπε (ή έβλεπε ελεγχόμενα) το φως της δημόσιότητας.  Άλλωστε, ο θυμόσοφος λαός το λέει: "Εγιω στραώννω τζιαι πουλώ, εσού άμπλεπε τζιαι βόραζε" (εγώ τυφλώνω και πουλάω, εσύ να βλέπεις και να αγοράζεις)

Δε χρειάζεται να αναφέρω τα μέσα και τα ερεθίσματα που είχαμε τη δεκαετία του '80, τα ξέρετε. Προσωπικά υπολογιστή πήρα στα 15. Internet είδα για πρώτη φορά (σε internet cafe) στα 19. LTV (καλωδιακή τηλεόραση με ένα κανάλι) περίπου την ίδια εποχή. Και αποκωδικοποιητή που αγόραζες και κόστιζε 100 Λίρες (~ €170) τότε. 

Υπάρχει και η γνώση. Που επιτρέπει να αποφεύγεις κακοτοπιές. Προσοχή: δε λέω ότι δε χρειαζόμαστε τους ειδικούς. Τους χρειαζόμαστε περισσότερο απο ποτέ. Απλώς μπορείς να αμφισβητήσεις. Να μην γίνεσαι φερέφωνο ή θύμα του κάθε δημαγωγού, πολιτικού, θρησκευτικού ή άλλου. Να μπορείς να πας στην πηγή της είδησης, να ερευνήσεις. Το "πίστευε και μη ερεύνα" γίνεται πλέον "πίστευε και μη, ερεύνα!". Αμπλέπε τζιαι γόραζε (αγαθά, υπηρεσίες, ιδέες, απόψεις κλπ)...

Η αντίθετη άποψη να δαιμονοποιείται, οποιοσδήποτε άλλος τρόπος ζωής πέρα από τον "πατροπαράδοτο" (γάμος, οικογένεια, σπίτι, δουλειά) στηλιτεύεται και απομονώνεται. Για τις γυναίκες και τα παιδιά τα είπαμε. Ιδιοκτησία του άντρα αφέντη.  Οι κόρες παντρεύονται αυτόν που επιλέγουν οι γονείς. Η αυθεντία (γονέας, δάσκαλος, παπάς, πολιτικός, τοπικός άρχων κλπ) δύσκολα αμφισβητείται. "Ξέρεις εσύ καλύτερα από το δάσκαλο;" έλεγε ένας μαθητής σε δημοτικό σχολείο της υπαίθρου, πριν καμμιά δεκαετία, όταν ένας φίλος είχε γράψει μια λέξη ανορθόγραφα στον πίνακα.

Από πλευράς ποιότητας ζωής είμαστε σε πολύ καλύτερη μοίρα σήμερα. Υγεία, εκπαίδευση, εργασία, ενημέρωση, ανέσεις, μέσα, επικοινωνία κλπ Το θέμα σήμερα με την Κύπρο είναι ότι η απότομη αύξηση του βιοτικού επιπέδου σε συνδυασμό με την έλλειψη παιδείας, έχουν δημιουργήσει ένα λαό εγωκεντρικό και αρχοντοχωριάτη χωρίς σεβασμό και στοιχειώδη συμπεριφορά προς τους άλλους. Μια "κοινωνία των χώρκατων" όπως λεει εύστοχα και ο Κ. Μαυράτσας. Ένα λαό που ακροβατεί ανάμεσα στις αξίες του παππού και στο σύγχρονο τρόπο ζωής και σκέψης.

Countdown: Ξένα 90s

Και η αντίστοιχη δεκάδα των ξένων τραγουδιων που ξεχώρισα και συνέδεσα με τη δεκαετία που μας συνέδεσε και μας μεγάλωσε: τη δεκαετία του 90.

10. Coco Jumbo - Mr. President (1996)

Κλασικό EuroDance κομμάτι, χαρακτηριστικό της περιόδου στα μέσα της δεκαετίας. Από το γερμανικό συγκρότημα Mr. President.

9. Losing my religion - REM (1991)

  

8. Bitch - Meredith Brooks (1997)

7. Gangsta's Paradise - Coolio (1995)

Από την ταινία "Dangerous Minds"(Ασυμβίβαστη γενιά") με τη Michelle Pfeiffer. Αποτελεί διασκευή παλαιότερου τραγουδιού.

 

6. Wonderwall - Oasis 1995

Οι κόντρες μεταξύ των Oasis και των Blur για το ποιο είναι το καλύτερο βρετανικό συγκρότημα της εποχής, έχουν μείνει στην ιστορία. 

5.Always - Bon Jovi 1994 

4. Ironic - Alanis Morissette (1996)

 

3. Smells Like Teen Spirit - Nirvana (1991)

Το συγκρότημα που ενέπνευσε μια ολόκληρη γενιά και πέρασε στην αιωνιότητα όταν ο ιδρυτής του, ο Kurt Kobain αυτοκτόνησε, σε ηλικία 27 ετών, το 1994. 

O Kurt Kobain εμπνεύστηκε τον τίτλο του τραγουδιού από τη μάρκα ενός δημοφιλούς αποσμητικού της εποχής!

2. Wind of Change - Scorpions (1991)

O Klaus Meine, frontman του γερμανικού ροκ συγκροτήματος, εμπνεύστηκε το τραγούδι του "Ανέμου της αλλαγής" μετά από επίσκεψη στη Μόσχα, μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και των δορυφόρων της. Ένα προφητικό κομμάτι για ο,τι ακολούθησε στη δεκαετία των αλλαγών...

1. Show must go on - Queen (1991)

Το κύκνειο άσμα του μεγάλου Freddie Mercury.

 

Countdown: Ελληνικά 90s

To National Geographic έχει ετοιμάσει ένα αφιέρωμα στη δεκαετία του 90 - τη δεκαετία που μας ένωσε, όπως χαρακτηριαστικά γράφει ο υπότιτλος. Προφανώς λόγω της ραγδαίας εξάπλωσης των υπολογιστών και του διαδικτίου.

Για τη δική μου γενιά, αυτή ήταν η δεκαετία που μας μεγάλωσε: εφηβεία - στρατός - σπουδές. Γι αυτό, ετοίμασα ένα αφιέρωμα με τα 10+2 σημαντικότερα -για μένα- ελληνικά τραγούδια και καλλιτέχνες της δεκαετίας. Της δεκαετίας που μεσουράνησε το ελληνικό ροκ και το έντεχνο. Τα τραγούδια αυτά έχουν κυκλοφορήσει από το 1990 μέχρι το 1999 και υπάρχει ένα τραγούδι ανά καλλιτέχνη.

 

10. Γιορτή - Τρύπες (1999)

Ο μεγάλος Γιάννης Αγγελάκας τα λέει όλα μέσα σε δύο στροφές... Από τα χαρακτηριστικά ροκ συγκροτήματα της δεκαετίας και από τα χαρακτηριστικότερα τραγούδια...

Στίχοι:

Βάλε φωτιά σε ό,τι σε καίει, σε ό,τι σου τρώει την ψυχή
Έξω οι δρόμοι αναπνέουν διψασμένοι, ανοιχτοί
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή
 

Ζήσε μαζί μου στον αέρα, στη φωτιά στη βροχή
Μας περιμένουν άδειες μέρες ραγισμένοι ουρανοί
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή

9. Μ' αρέσει να μη λέω πολλά - Υπόγεια Ρεύματα  (1994)

Από τα χαρακτηριστικά κομμάτια του ελληνικού ροκ εκείνης της εποχής. Από τα τραγούδια που όλοι σιγοτραγουδήσαμε γύρω από μια κιθάρα κάποιο βράδυ...

Στίχος:

Μ’ αρέσει να μη λέω πολλά
μη λέω πολλά
μ’ αρέσει να κοιτάω ψηλά
κοιτάω ψηλά στ’ ατέλειωτα τραγούδια

8. Τι `ναι αυτό που μας ενώνει - Πυξ Λαξ (1994)

Οι "πρίγκηπες της Δυτικής Όχθης" δε θα μπορούσαν να λείπουν από αυτή την ανάρτηση. Το τραγούδι του Φίλιππου Πλιάτσικα και του Sasa Dragic, πρωτοκυκλοφόρησε το 1994, έγινε όμως γνωστο από τη συνεργασία των Πυξ Λαξ με το Γιώργο Νταλάρα στην Ιερά Οδό το 1997.

  

Στίχοι:

Τι `ναι αυτό που μας ενώνει

μας χωρίζει μας πληγώνει

είναι ο χρόνος που τελειώνει

και ξανά μένουμε μόνοι

 

7. Διδυμότειχο Blues - Λαυρέντης Μαχαιρίτσας & Γιώργος Νταλάρας (1991)

Το τραγούδι είναι βιογραφικό για τον Λ. Μαχαιρίτσα και αναφέρεται στη στρατιωτική του θητεία. Είναι επίσης το κομμάτι που σηματοδοτεί την αρχή της προσωπικής του καριέρας. Ενα κλασικό, διαχρονικό κομμάτι, πρωτότυπο μουσικά και από τα πιο χαρακτηριστικά για το στρατό.

Για το στίχο "τρύπα στη γεωργαφία" είχε διαμαρτυρηθεί ο Δήμαρχος Διδυμότειχου, και, νομίζω, ότι τότε η “παρεξήγηση” λύθηκε με μια κοινή συναυλία του Νταλάρα και του Μαχαιρίτσα στο Διδυμότειχο.

 

Στίχος:

Διδυμότειχο μπλουζ τ’ όνομά του είναι αιτία
Διδυμότειχο μπλουζ τρύπα στη γεωγραφία
Διδυμότειχο μπλουζ αδειανή φωτογραφία
του παράλογου η θητεία
αγχωμένη μαλακία
Διδυμότειχο μπλουζ, Διδυμότειχο μπλουζ.

6. Φωτοβολίδα - Ορφέας Περίδης (1993)

Το τραγούδι λέγεται ότι γράφτηκε για τη γυναικα του που σκοτωθηκε απο μια φωτοβολιδα την ημερα του γαμου τους.

Στίχος:

Όλα είναι ίδια αν δε τ’ αγαπάς
όλα μένουν ίδια άμα δε τα πας

5.Έλα στ΄ όνειρό μου - Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας (1992) 

Οι αδελφοί Κατσιμίχα είναι σταθερή αξία στη δεκαετία αυτή με αρκετούς δίσκους και συναυλίες. Το τραγούδι αυτό το αγαπώ λόγω των στίχων του.

Στίχος:

Έλα στ' όνειρό μου και περπάτησε
κι άμα σταθείς στα ίδια μέρη
κι αν αγαπήσεις τις ίδιες μουσικές
θα πει ότι τυχαία δε βρεθήκαμε
θα πει ότι δε φύσηξε τυχαία
ο άνεμος που σμίγει των ανθρώπων τις ζωές

 4.Παράκληση - Αλκίνοος Ιωαννίδης (1999)

Το τραγούδι αυτό το ανακάλυψα και το αγάπησα μετά τα 90s. Έχει όμως πολύ καλή μελωδία και εξαιρετικό στίχο. Και μια εξαιρετική ερμηνεία από τους Χ. Αλεξίου - Σ. Μάλαμα - Α. Ιωαννίδη, στην κοινή συναυλία που έδωσαν το 2006 για λογαριασμό του ραδιοφωνικού σταθμού "Μελωδία".

 Στίχος:

 Έχω ένα κόμπο στο λαιμό
και μια θηλιά που όλο στενεύει.
Έλα και κάνε μουσική
την τρέλα που με διαφεντεύει...
Κι αν είναι οι νότες και οι λέξεις αφελείς,
τραγούδησέ τες να χαρείς...
Μ’ ένα τραγούδι να κάνουμε δική μας
τη μικρή ζωή μας...

  

3. O Γορίλας - Συνήθεις Ύποπτοι (1996)

"Ο γορίλας" του Georges Brassens (που απέδωσε στα ελληνικά ο Χρήστος Θηβαίος) είναι ένα κωμικό τραγούδι το οποίο πραγματεύεται τη δικαιοσύνη και πως αυτή μπορεί να αποδοθεί με τρόπο ασυνήθιστο. Από τα κομμάτια που έχω συνδυάσει με τα 90s και τα φοιτητικά μου χρόνια.

Στίχος:

Θα πω μονάχα πως το κορύφωμα που `χε το αλλόκοτο τούτο δράμα
στρίγγλιζε κλαίγοντας ο δικαστής στα διαλείμματα φώναζε μάνα
φώναζε μάνα σαν το φουκαρά που χθες καταδίκασε για ληστεία
και για κοινό παραδειγματισμό τον αποκεφάλισε στην πλατεία

2.Παραμύθι με λυπημένο τέλος - Μίλτος Πασχαλίδης (1995)

Από τα χαρακτηριστικά τραγούδια του Μ. Πασχαλίδη, από τον πρώτο προσωπικό του δίσκο. Το τραγούδι - ορισμός του ανικανοποίητου. Μελωδικό, χαρακτηριστικό έντεχνο της εποχής. 

Στίχοι:

Έχουν περάσει χρόνοι δέκα
μάτια μου, αχ μάτια μου
η κόρη γίνηκε γυναίκα
μα εγώ απόμεινα παιδί
Και κάθε που χαράζει
με τρώει το μαράζι...

1.Ένα καράβι - Βασίλης Παπακωνσταντίνου (1993)

Το  "σαπιοκάραβο" του Αλέξανδρου Δήμα κυκλοφόρησε όταν ήμουν Λύκειο και έγινε δημοφιλές ανάμεσα στους συμμαθητές μου στην Γ' Λυκείου. Δε νομίζω να υπήρχε τελειόφοιτος εκείνης της εποχής που να μην έχει τραγουδήσει το ρεφρέν του... Το τραγούδησαμε και για το στρατό και για το πανεπιστήμιο. Μπορεί κάλλιστα να τραγουδηθεί και σήμερα, λαμβάνοντας υπόψην όλα τα κωμικοτραγικά που συμβαίνουν στον τόπο μας..

 

Στίχοι:

Άντε να λύσουμε, να ξεκινήσουμε
και τους βαρέθηκα, δεν τους μπορώ
να ξενυχτίσουμε και να μεθύσουμε
να τους ξεχάσουμε όλους εδώ

 και

1. Σ' αναζητώ στη Σαλονίκη - Δημήτρης Μητροπάνος (1992)

Ο τεράστιος Δημήτρης Μητροπάνος έκανε εξαιρετικές δουλειές εκείνη την περίοδο. Οι δύο δίσκοι με το Μάριο Τόκα καθώς και ο (ίσως ο καλύτερος του) με τον Θάνο Μικρούτσικο και τον Άλκη Αλκαίο, θα μπορούσαν να γεμίσουν αυτό το countdown μόνο με τραγούδια δικά του. Το "Σ' αναζητώ στη Σαλονίκη" όμως σ' εμένα θυμίζει εκδρομή Β' Λυκείου στην Ελλάδα και με τις πρώτες του νότες, παω πάντα πίσω σε εκείνη την εποχή. Για μένα είναι το πιο χαρακτηριστικό τραγούδι εκείνης της δεκαετίας μαζί με το "Σαπιοκάραβο"...

 

Στίχοι:

Σ’ αναζητώ
Σ’ αναζητώ στη Σαλονίκη ξημερώματα
λείπει το βλέμμα σου απ’ της αυγής τα χρώματα
σ’ αναζητώ
σ’ αναζητώ μ’ ένα βιολί κι ένα φεγγάρι
λείπει το όνειρο εσύ και το δοξάρι

 

 Bonus:

 Μιχάλης Ρακιντζής - Δικός Σου Για Πάντα (1991)

O Μιχάλης Ρακιντζής είναι από τα σύμβολα της ποπ-ροκ ελληνικής μουσικής για τη δεκαετία του 90. Τραγούδια που έχουν μείνει και εξαιρετικές συνεργασίες (με τον Ian Gillan των Deep Purple καθώς και τη Bonnie Tyler σε δίσκο της Σοφίας Αρβανίτη στο In your heart). Το "Δικός σου για πάντα" έχει διασκευαστεί, ενώ τραγουδιέται ακόμη...

Στίχος:

Γι’ αυτό πιες, σ’ ό,τι είχαμε ζήσει μέχρι χτες
Σ’ όλες τις ωραίες μας στιγμές, βρίσε με ακόμα αν το θες
Μην κλάψεις μόνο και πες, πες πως δε με γνώρισες ποτέ
ήταν οι καλύτερες στιγμές, που θα μείνουν πάντα ζωντανές