Παΐσιος, Τραμπ και η αναζήτηση Μεσσία σε εποχές κρίσης

Υπότιτλος: Όταν ο Χριστός φοράει μπλουζάκι ‘Make America Great Again’

---

Σε εποχές ρευστότητας και συλλογικής ανασφάλειας, οι κοινωνίες δεν αναζητούν απαραίτητα λογική, ούτε ηθική ακεραιότητα. Αναζητούν σωτήρες. Κάποιες φορές με ράσο, άλλες με κόκκινο καπέλο.

Ο Παΐσιος: Η αγιότητα ως πολιτισμική παρηγοριά

Η μορφή του Αγίου Παϊσίου, αν και δεν ήταν πολιτική, λειτούργησε σαν σταθερά μέσα σε χαοτικά χρόνια. Μια φιγούρα με απλότητα, ταπεινότητα, και μια εσχατολογική σοφία που έδινε νόημα στην αποσύνθεση του παρόντος. Ήταν ο πνευματικός παππούς που «τα έλεγε πριν συμβούν», που ζούσε απέναντι από το σύστημα, χωρίς όμως να το πολεμά με οργή — απλά το υπερέβαινε.

Ο Παΐσιος έγινε σημείο αναφοράς για ένα τμήμα της κοινωνίας που ένιωθε ότι «κάτι πολύτιμο χάνεται» — η ταυτότητα, οι ρίζες, η πίστη. Η λαϊκή θρησκευτικότητα βρήκε σε αυτόν ένα σύμβολο καθαρής, αδιαπραγμάτευτης Ελλάδας. Κι όσο ο θεσμικός λόγος της Εκκλησίας εξανεμιζόταν σε κηρύγματα PR, ο Παΐσιος ανήγαγε την απλότητα σε προφητεία.

Ο Τραμπ: Ο αμαρτωλός Μεσσίας της πολιτισμικής δεξιάς

Κι ύστερα έχουμε τον Τραμπ. Ένας άνθρωπος που ζει ως αντίθετο του Ιησού, αλλά πλασάρεται ως εκλεκτός Του. Πώς γίνεται αυτό;

Οι Λευκοί Ευαγγελικοί των ΗΠΑ δεν αναζητούν θρησκευτική καθαρότητα. Αναζητούν πολιτισμική κυριαρχία. Ο Τραμπ τους υποσχέθηκε ότι θα την επαναφέρει: όχι με προσευχή, αλλά με εκδίκηση. Παρότι ασεβής, έγινε εργαλείο Θεού στα μάτια τους — ο νέος Κύρος, ο ειδωλολάτρης βασιλιάς που χρησιμοποιείται για θεϊκό σκοπό, σύμφωνα με το βιβλικό αφήγημα του Ησαΐα.

Το QAnon πρόσθεσε μια αποκαλυπτική πινελιά: ο Τραμπ δεν είναι απλά πρόεδρος, είναι αποστολικός ήρωας που πολεμά τους σατανιστές της παγκοσμιοποίησης. Όσο πιο προκλητικός, τόσο πιο «θεόσταλτος». Όσο πιο αλαζόνας, τόσο πιο «αληθινός».

Κοινός παρονομαστής: Η προβολή της ανάγκης

Παΐσιος και Τραμπ, παρά τη χαοτική διαφορά τους, λειτουργούν ως προβολές της συλλογικής ανάγκης για λύτρωση:

• Ο Παΐσιος προσφέρει παρηγοριά και νόημα.
• Ο Τραμπ προσφέρει εκδίκηση και κυριαρχία.

Δεν έχει σημασία τι είναι ο καθένας πραγματικά. Σημασία έχει τι συμβολίζουν για τους ανθρώπους που τους ακολουθούν. Στον Παΐσιο, βλέπουν έναν κόσμο με θεϊκή τάξη. Στον Τραμπ, βλέπουν έναν κόσμο που θα γυρίσει πίσω στη δική τους τάξη.

Επίλογος: Το πρόσωπο δεν έχει σημασία — το αφήγημα έχει

Η αγιότητα δεν είναι πάντα ουράνια. Μερικές φορές γεννιέται στα υπόγεια της ταυτότητας. Και ο Μεσσίας της μιας εποχής, είναι ο αντίχριστος της άλλης. Ανάλογα με το ποιος έχει το μικρόφωνο.

Η πρόκληση για όλους εμάς είναι να αναγνωρίζουμε πότε χρειαζόμαστε σωτήρες — και γιατί. Γιατί το πρόβλημα δεν είναι αν ο Τραμπ είναι Μεσσίας ή αν ο Παΐσιος έκανε θαύματα. Το πρόβλημα είναι όταν χρειαζόμαστε έναν Μεσσία τόσο πολύ, που δεν κοιτάμε ποιος είναι — αρκεί να υπόσχεται ότι θα μας σώσει.

Michael Jordan's Playground

Σήμερα που ο "αέρινος" κελίνει τα 61 του χρόνια, θυμήθηκα ένα από τα αγαπημένα βίντεο της εφηβείας μου, το Michael Jordan’s Playground. Το MJP κυκλοφόρησε το 1990 σε VHS κασέτα - πριν οποιοδήποτε από τα πρωταθήματα του MJ, πριν την Dream Team - και λίγο πριν την prime περίοδό του.  

Το video μπορείτε να το βρείτε στο Youtube. 

Tο βίντεο αποτελεί φόροςτιμής στον Michael Jordan, τον θρύλο του μπάσκετ. Θα δείτε πώς το βίντεο συνδέει τη ζωή και την καριέρα του Jordan με την ιστορία ενός νεαρού που ονειρεύεται να γίνει σαν αυτόν. 

Το βίντεο συνδυάζει στιγμιότυπα από τα παιχνίδια του Jordan στα 80s με μια φανταστική ιστορία ενός έφηβου που ονομάζεται Walt, ο οποίος κόπηκε από την ομάδα μπάσκετ του σχολείου του. Αμφιβάλλοντας για τις ικανότητές του, ο Walt παίρνει μερικά μαθήματα από τον ίδιο τον Air, στο μαγικό γήπεδο που ονομάζεται Michael Jordan’s Playground. 

 To MJP δείχνει, απο τότε, τη νοοτροπία και το mindset του νικητή MJ23. Όπως και τη σκληρή δουλειά που έριξε, για να γίνει ο GOAT.  Για του λόγου το αληθές, παραθέτω τις δύο πιο αγαπημένες μου (από τις παμπολλές που υπάρχουν) ατάκες απο το βίντεο, που υπογραμμίζουν ακριβώς αυτό:

Η πρώτη, από τον συμπαίκτη του στις χρυσές Ολυμπιακές όμαδες των ΗΠΑ του 1984 κα του 1992, Chris Mullin: "He's been scoring champ, he's been defensive player of the year, he's been Dunk champ, he's been ... everything! He wants to win!"

Η δεύτερη, από τον ίδιο το Jordan, όταν ο πιτσιρικάς Walt, του λέει ότι "κοπηκε" επειδη φοβόταν:

"When I first started to dunk, I mean my biggest fear was that I wouldn't get up

high enough to dunk the basketball. And while I think at some point in time you

just got to trust those feelings, you got to trust the hard work (that) is paid off. You

know what? I think it's time! Let's go!" 

The greatest night in pop

 Έίναι 1985, είσαι ο Quinvy Jones (o θρυλικός μουσικός παραγωγός) και ξεκινάς να υλοποιήσεις την ιδέα του Harry Ballafonte για την ηχογράφηση ενός τραγουδιού για το λιμό της Αιθιοπίας. Έχουν συμφωνήσει οι Lionel Richie, Stevie Wonder και Michael Jackson να γραψουν το τραγούδι. Το εμβληματικό "We are the world".

Προσπαθείς να φτιάξεις μια μπάντα τύπου BandAid για να το ερμηνεύσουν. Θέλεις να στρατολογήσεις το who's who της αμερικανικής ποπ. Από τη Diana Ross, τον Bob Dylan και τον Bruce Springsteen, μέχρι τη Cyndi Lauper, τον Kenny Rogers και τον Ray Charles.

Πως τους "στρατολογείς"; Πως τους μαζεύεις σε ένα στουντιο για μια νύχτα για να ηχογραφήσεις; Και πως, εν τέλει καταφέρνεις να τιθασεύσεις όλα αυτά τα τεράστια εγώ των superstars; 

Η απάντηση, στο εξαρετικό ντοκιμαντερ του Netflix "The Greatest Night In Pop". 

ΖΩΝΤΑΝΗ ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ ΣΤΟ ΑΤΤΙΚΟΝ

Η "Ζωντανή Ηχογράφηση στο Αττικόν" του 1991, αποτελεί αγαπημένο διπλό δίσκο της εφηβείας μου, και θεωρώ ότι μου έδωσε μουσικά ερεθίσματα, και εν πολλοίς καθόρισε τα μουσικά μου ακούσματα και το μουσικό μου γούστο. Θεωρώ πως ο δίσκος αυτός εισήγαγε - με "δούρειο ίππο" τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου - και μια ολόκληρη γενια στην ποιοτική ελληνική μουσική.

Κατ' αρχάς, κάποιες γενικές πληροφορίες για τον δίσκο, από την ιστοσελίδα του Γιώργου Νταλάρα:

Ζωντανή ηχογράφηση των κοινών εκρηκτικών συναυλιών του ΓΙΩΡΓΟΥ ΝΤΑΛΑΡΑ και του ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ στο θέατρο «Αττικόν» στις 17, 18, και 19 Ιανουαρίου του 1991. Είναι η δεύτερη εμφάνιση του ΓΙΩΡΓΟΥ ΝΤΑΛΑΡΑ στον ίδιο χώρο πραγματοποιώντας μια από τις λίγες του συνεργασίες εκείνα τα χρόνια με έναν από τους κορυφαίους τραγουδιστές της γενιάς του. Είχαν εμφανιστεί για πρώτη φορά μαζί στη «Διαγώνιο» το 1976 σε ένα πολύ διαφορετικό σχήμα. Στο «Αττικόν» τραγούδησαν μαζί "ανταλλάσσοντας" τις επιτυχίες τους αλλά και πρότειναν ο καθένας ένα άλλο δικό του ρεπερτόριο ή κάποιες επιλογές από το παρόν ή την ιστορία του ελληνικού τραγουδιού. Ο Νταλάρας διάλεξε να τραγουδήσει κάποια τραγούδια της "νέας σκηνής" του ελληνικού τραγουδιού, έναν μικρό κύκλο από τσιγγάνικα, παλιά καλά λαϊκά τραγούδια αλλά και ρεμπέτικα σε μια σύγχρονη εκδοχή. Ο διπλός αυτός δίσκος θεωρείται ένας από τους πιο επιτυχημένους εμπορικά ζωντανά ηχογραφημένους δίσκους στην ελληνική δισκογραφία και ο πρώτος σε πωλήσεις δίσκος συνεργασίας στην δισκογραφία του ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. Ο διπλός δίσκος βινυλίου κυκλοφόρησε μαζί με ένα maxi-single που περιλάμβανε τα τραγούδια "Ο Μανώλης" με τον ΓΙΩΡΓΟ ΝΤΑΛΑΡΑ και το "Saved" με τον ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ.

Ο δίσκος κυκολφόρησε το 1991, και έγινε πλατινένιος. Η συνεργασία του Γιώργου Νταλάρα με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, δύο συνομίληκους καλλιτέχνες, αλλά με γκελ σε διαφορετικές γενιές (των boomers o Γ.Ν., της Gen X και των Millennials o Β.Π.), καλύπτει ένα μεγάλο φάσμα της ελληνικής μουσικής - από ρεμπέτικο και λαϊκό, μέχρι έντεχνο και ροκ. 

Οι συντελεστές των τραγουδιών που ερμήνευσαν οι δύο καλλιτέχνες, αποτελούν το who's who της ελληνικής δισκογραφίας: Άλκης Αλκαίος, Σάκης Μπουλάς, Γιάννης Ζουγανέλης, Νικόλας Άσιμος, Αφροδίτη Μάνου, Δήμος Μούτσης, Νίκος Παπάζογλου, Αργύρηw Μπακιρτζής (Χειμερινοί Κολυμβητές), Κώστας Τριπολίτης, Νίκος Κυπρουργός, Απόστολος Καλδάρας, Διονύσης Σαββόπουλος, Θάνος Μικρούτσικος, Νίκος Καββαδίας, Ελένη Καραϊνδρου, Μάνος Λοϊζος, Λευτέρης Παπαδόπουλος, Σταύρος Κογιουμτζής, Ακος Δασκαλόπουλος, Λίνα Νικολακοπούλου, Γιάννης Παπαϊωάννου, Χρίστος Νικολόπουλος, Σταμάτης Μεσημέρης κ.α.

Το αγαπημένο τραγούδι μου από τον δίσκο - τον οποίο έχω σε βινύλιο - είναι το "Στο ίδιο έργο θεατές". Γραμμένο ειδικά για τη συγκεκριμέν συνεργασία, από Γιώργο Νταλάρα (μουσική) και Αντώνη Ανδρικάκη (στίχοι), έχει δύο διαφορετικές εκδοχές - Καλησπέρα και Καληνύχτα - και παίζονταν στην αρχή και το τέλος του προγράμματος.

Memories

Toast to the ones here today
Toast to the ones that we lost on the way
'Cause the drinks bring back all the memories
And the memories bring back, memories bring back you

 

 

"Μην κανεις λάθος"

Τις προάλλες ήμουν στην παραλία του Μακενζι στη Λάρνακα. Προς την παραλία πήγαινε ένα αγόρι και πίσω του δύο γυναίκες. Και ακούω τη μαμά του να του λέει: "Σε ακολουθούμε. Μην κάνεις λάθος"

Πολλές σκέψεις έρχονται με αυτή τη φράση που άκουσα.

Κατ' αρχάς: Γιατί λέμε αυτό που δεν θέλουμε και δεν λέμε αυτό που θέλουμε; Γιατί μιλάμε αρνητικά στον εαυτό μας πρωτίστως, και κατά συνέπεια, και στους άλλους;

Ύστερα: Του έβαλε την αμφιβολία στο μυαλό. Του έδειξε πως δεν τον εμπιστεύεται ότι θα κάνει τη σωστή επιλογή. Γιατί δε δείχνουμε εμπιστοσύνη στα παιδιά μας, και να τους μιλάμε με τρόπο που τα ενδυναμώνουν; 

Και τέλος: Αν κάνει λάθος, τι; Τα λάθη και οι αποτυχίες είναι μέσα στη ζωή και τα χρησιμοποιούμε για να βελτιωνόμαστε. Αυτή η κουλτούρα του να είμαι πάντα σωστός, και να έχω πάντα δίκιο, πραγματικά με ξεπερνά.

Θα γίνουν λάθη, θα έχουμε αποτυχίες. Το σημαντικό είναι να πέσουμε, να πάρουμε τα μαθήματα, και να ξανασηκωθούμε. 

Θυμάμαι, όταν ήμουν 10 χρονών, και  είχαμε επισκεφθεί οικογενειακώς το Λονδίνο, από ένα σημείο και μετά με άφηναν να επιλέγω τις διαδρομές του μετρό. Να τους καθοδηγώ.

Μια φορά έτυχε ο συρμός να μην περνάει από τον σταθμό που θέλαμε να κατεβούμε, και βγήκε... εκτός Λονδίνου. Τίποτε σημαντικό, πήραμε το επόμενο και γυρίσαμε πίσω.

Η μόνη ζημιά (πρεπει να) ήταν το κόστος. Και αν είχαμε πάρει 1-day travel cards, ούτε καν αυτό. 

Δεν θυμάμαι την αντίδραση των δικών μου, θυμάμαι όμως πως την επόμενη φορά που ταξίδεψα Λονδίνο, 10+ χρόνια μετά, και έπρεπε να το ξανακάνω, δεν είχα εμπιστοσύνη στον εαυτό μου πως μπορούσα να τα καταφέρω.

Πίστευα πως δε θα τα έβρισκα, πως θα χανόμουν κλπ. Χρειάστηκε μόνο να κάνω το πρώτο "ταξίδι" για να συνηδειτοποιήσω πως ήταν απλό, και πως οι φόβοι μου ήταν αβάσιμοι. Έκανα το άλμα, που λένε και οι αγγλασάξωνες.

Και όμως, δεν ειχα συνειδητοποιήσει, μέχρι σήμερα, ότι εγώ, ένα 10χρονο (τότε) παιδί, μπορούσα να πλοηγηθώ και να χειριστώ το περίπλοκο μετρό του Λονδίνου. Εστίασα στο αρνητικό, σε μία απροσεξία, ενώ θα μπορούσα να εστιάσω στο θετικό, την ικανότητά μου να πλοηγούμαι στο μετρό του Λονδίνου

Εν κατακλείδι, θεωρώ πως είναι καλό να δίνουμε ευκαιρίες σε μας και τα παιδιά μας. Να μιλάμε στους εαυτούς μας και στους άλλους με θετικό τρόπο. Να δίνουμε δύναμη στους άλλους για να πετύχουν τους στόχους και τα όνειρά τους.

Τι μπορεί να μας διδάξει ο Γιάννης;

 Τα πάντα! Η πορεία, ο τρόπος σκέψης και η νοοτροπία του μπορούν να γίνουν παράδειγμα για πάρα πολλά παιδιά. 

Ο Γιάννης ξεκίνησε από πολύ χαμηλά, πολύ χειρότερα από τους πλείστους από εμάς. Παιδί μεταναστών,με δύσκολα παιδικά χρόνια, με ανέχεια, πουλώντας CD στους δρόμους της Αθήνας για να εξασφαλήσει "τον άρτον τον επιούσιον" για την οικογένεια του.

Όμως έκανε αυτό που ξεχωρίζει τους πετυχημένους, ακολουθώντας κατα γράμμα τους άγραφους κανόνες:

1. Βρήκε αυτό που αγαπάει να κάνει (και είχε το ταλέντο), παίζοντας μπάσκετ.

2. Βρήκε τον σκοπό του ("θέλω να γίνω παίκτης του NBA")

3. Δούλεψε σκληρά για αυτό που θέλει.

4. Δεν έδωσε σημασία στο τι λένε οι άλλοι γι' αυτόν. Παρέμεινε πιστός στο όνειρό του.

5. Έκανε τις μικρές, ασήμαντες για εκείνη τη στιγμή, σωστές επιλογές ΜΕ ΣΥΝΕΠΕΙΑ, πάντα προσηλωμένος στον στόχο ("Αν πάω παραλία, δεν έχει NBA")

6. Οι αποτυχίες και η κριτική τον πείσμωσαν και τον έκαναν να δουλέψει ακόμα παραπάνω.

7. Παρέμεινε και παραμένει ταπεινός.

Από την ανέχεια των παιδικών του χρόνων, πρωταθλητής στο NBA και MVP των τελικών. Και, όλα αυτά μέσα σε μερικά χρόνια! 

Σκεψεις για την πορεια "Ως δαμε"

Παρακολουθώντας την εξέλιξη των δυο διααρτυριών "Ως Δαμέ" (χρησιμοποιώ την ορθογραφία των διοργανωτών) της 13ης και της 20ης Φεβρουαρίου έκαμα διάφορες σκέψεις τις οποίες παραθέτω εδω.

Η πρώτη διαμαρτυρία ήρθέ στα social μου την προηγούμενη μέρα. 12 Φεβρουαρίου. Την προσπέρασα ως άλλη μια ειρηνική διαμαρτυρία ενάνρτια στη διαφθορά με λίγο κόσμο. Δεν ήξερα ούτε τους διοργανωτές ούτε έδωσα σημασία. 

Πρώτη ενηέρωση, πάλι από τα social, από φίλους και γνωστούς που ήταν εκεί. Ενημερωνόμουν μόνο μέσω των social media και ειδησεογραφικών, αποκλειστκά ηλεκτρονικών μέσων. Κανένα "παραδοσιακό" μεσο, είτε αυτό είναι εφημερίδα, είτε ραδιοφωνικός ή τηλεοπτικός σταθμός. 

Κάποιοι δεν αντιλαμβάνονται ακόμα τη δύναμη και την αμεσότητα που εχουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Παρόλο που μπορεί να είναι και αυτοί χρήστες των ΜΚΔ. Ελπίζω με το πέρας της δεύτερης πορείας να το κατάλαβαν.

Ειδκά τα βίντεο και οι φωτογραφίες του τραυματισμού της Αναστασίας Δημητριάδου, έκαναν το γύρο του διαδικτύου.

Καμια χειρονομία δε δικαιολογεί την εκτόξευση πιεσμένου νερού στο σώμα κάποιου διαδηλωτή. Ούτε οι βωμολοχίες. Βια εκ μέρους της αστυνομίας δικαιολογείται μόνο όταν απειλείται η σωματική τους ακεραιότητα, καθώς και η σωματική ακεραιότητα και οι περιουσίες άλλων πολιτών. Και αυτή, αναλογικα. 

Δηλαδή, με βάση την αρχή της αναλογικότητας, η αντίδραση στη χειρονομία θα έπρεπε να ήταν (στη χειρότερη) αντίστοιχη χειρονομία. Αν και, ως εκπαιδευμένοι οι αστυνομικοί, δε θα έπρεπε να αντιδράσουν καθόλου. 

Έγινε προσπάθεια πόλωσης και εκμετάλλευσης από κόμματα, καθώς και προσπάθεια ad hominem επίθεσης κατά των διοργανωτών της πορείας.

Η δεύτερη πορεία δεν περίμενα να είχε το παραμικρό. Δεν σύμφερε σε καμιά πλευρά (διοργανωτές και αστυνομία) να γίνει το παραμικρό. Εξου και όλα κύλησαν ομαλά.

Θεωρώ όμως πως αν δεν υπήρχε η αδικαιολόγητη συμπεριφορά της αστυνομίας και η κατακραυγή μέσω των social media και των εικόνων που μεταδόθηκαν μέσω αυτων, η δεύτερη πορεία δε θα γινόνταν.

Από τα 200-300 άτομα που συμμετείχαν στην πρώτη διαμαρτυρία, λόγω της τραγικής αντιμετώπισης της, η δεύτερη πορεία είχε δεκαπλάσια συμμετοχή. Στην καλύτερη.

Η δεύτερη πορεία ευτυχώς ολοκληρώθηκε χωρίς παρατράγουδα.

Ελπίζω να γίναμε όλοι σοφότεροι απο αυτό.

.

Πάθος

 

Να τελειώνεις τη σειρά των 10 50λεπτων επεισοδίων και το ομώνυμο βιβλίο των 500 σελίδων σε μία βδομάδα.... 

Edit: Και το 2ο βιβλίο της σειράς - των 400 σελίδων - σε 2 ημέρες

(Ξέρω, αυτό είναι tweet και όχι blog post, αλλά δεν πειράζει)

Σκέψεις για τη στρατιωτική μου θητεία

 

Αναπαλοώντας τα παλια με την οικογένεια, φτάσαμε στο σημείο να συζητήσουμε τη στρατιωτική μου θητεία, τους αξιωματικούς, την κατάσταση τότε, και τη δική μου αντιμετώπιση προς αυτή. Και αυτό με έβαλε σε σκέψεις για το πως χειριζόμουν και αντιμετώπιζα πρόσωπα και καταστάσεις τότε, στα μέσα της δεκαετίας του '90, "πανω στην τρελα μου, πάνω στην εφηβεία μου".

Η θητεία μου

Όπως έγραψα πιο πανω, έκανα τη θητεία μου στα μέσα των 90s. Από τον Ιούλιο του '94 μέχρι τον Σεπτέμβρη του '96. 26 μήνες, αμέσως μετά την αποφοίτηση από το λύκειο, όπως ήταν η στρατιωτική θητεία για όλους μας τότε. 

Η περίοδος εκείνη ήταν αρκετά ταραγμένη με αρκετές κρίσεις. Έζησα την κρίση των Ιμίων (τον Φεβρουάριο του 96), την πορεία των μοτοσυκλετιστών και τη δολοφονία των Τάσου Ισαακ και Σολωμού Σολωμού (τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς), τη δολοφονία στρατιώτη στην γραμμή αντιπαράταξης τον Ιούνιο του '96 και την απαγωγή και κράτηση άλλου στρατιώτη, στην ίδια περιοχή, από τις δυνάμεις κατοχής το φθινόπωρο του '95.

Υπηρέτησα τόσο στην πρώτη γραμμή, όσο και στα μετόπισθεν. Ήμουν έφεδρος αξιωματικός - είχα κάνει εκπαίδευση στην Κρήτη, από τα τέλη του Σεπτέμβρη μέχρι τα μέσα του Δεκέμβρη του '94.  

 

Πως το αντιμετώπισα

Ήμουν δεν ήμουν 17.5 χρονών όταν κατατάκτηκα. Παιδί κανονικό. Εθελοντής - χρειάστηκε να υπογράψουν οι γονείς μου για να πάω εκείνη τη χρονιά. Αλλιώς θα πήγαινα τον επόμενο Γενάρη (του '95). Και δεν υπήρχε λόγος να χαθούν οι 6 μήνες. 

Το γεγονός πως ήμουν έφεδρος αξιωματκός σήμαινε τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις ενός αξιωματικού. Κάτι που σήμαινε παραπάνω ευθύνες, και, κυρίως, διοίκηση συνομήλικών μου ατόμων. Και λίγο μεγαλύτερων στην αρχή,  λίγο μικρότερων στη συνέχεια.  Το οποίο, κατά τη γνώμη μου, ήταν το πιο δύσκολο πράγμα. Έπρεπε να βρεις την χρυσή τομή. Όσο αυστηρός χρειαζόταν, όσο χαλαρός χρειαζόταν, ούτως ώστε να μη γίνεσαι μισητός, αλλά ούτε και να γίνεσαι παιγνιδάκι στα χέρια τους. 

Και, ως γνωστόν, εκτίθεσαι στους πάντες και πρέπει να μάθεις να προστατεύεις τον εαυτό σου από τις κακοτοπιές. Βοηθά να είσαι λίγο ψαρωμένος, όπως και η ικανότητα αντίστασης στο peer pressure, το να μάθεις να λες "όχι" και να αρθρώνεις τη γνώμη σου. Τούτο όμως θέλει καλή αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση. 

Χαρακτηριστικά που εγώ δεν είχα τότε. Και επίσης φύσει μη συγκρουσιακός, και θεωρόντας πως όλοι είναι καλοί μαζί μου γιατί είμαι εγώ καλός μαζί τους, κατέληξα να είμαι people pleaser. Καλός μέχρι αηδίας. Και σε ένα βαθμό το πλήρωσα.

Πλήρωσα όμως και την άγνοια κινδύνου και την επιπολαιότητα της ηλικίας. 18-19 χρονών έφηβος, πάνω στην τρέλα, πάνω στην αλητεία της εφηβείας, ήταν δύσκολο να αντιληφθώ τις συνέπειες των πράξεών μου, να σκεφτώ σωστά και λογικά και να ζυγήσω τον κίνδυνο.  Με δυό λόγια, δεν έδινα δεκάρα :)

Αποτέλεσμα; 

• Έχω πάει εν ώρα υπηρεσίας και με στολή σε μπαρ στη Ρηγαίνης
• Εχω πάει εν ώρα υπηρεσίας και με στολή να πανηγυρίσω κάποια αθλητική επιτυχία στην Πλατεία Ελευθερίας
• και άλλα τέτοια...

Υπόψην, δεν ήμουν σκαστός. Κάποιες υπηρεσίες είχαν ως σκοπό περιπολία στην πόλη -πεζοί το απόγευμα, εποχούμενοι το βράδυ- για έλεγχο των εξοδούχων και αδειούχων κληρωτών. Ειδικά τότε, που η έξοδος γινόταν με τη γνωστή σε όλους στολή εξόδου. Κι εμείς με στολή είμαστε. Την επίσημη. 

Φυσικά, όλα αυτά είναι για να θυμόμαστε, να αναπολούμε και να γελάμε. Όμως η αλήθεια είναι πως το να αναθέτεις τέτοιες ευθύνες σε έναν έφηβο, εμπερικλείουν και τους σχετικούς κινδύνους...

Εμπειρίες: Έκδοση Διαβατηρίου - Βρετανία Vs Κύπρος

Σήμερα αποφάσισα να μοιραστώ τις εμπειρίες μου όσον αφορά την δημόσια υπηρεσία της Κύπρου και της Βρετανίας, με αφορμή έκδοση/ανανέωση ταυτότητας/διαβατηρίου.

Στην Κύπρο, η σύζυγός μου έπρεπε να ανανεώσει την Κυπριακή της ταυτότητα. Την ίδια περίοδο, θέλαμε να εκδώσουμε βρετανικό διαβατήριο για την κόρη μας, κυρίως λόγω του επικείμενου Brexit, στις 31 Δεκεμβρίου 2020.

Στις 21 Σεπτεμβρίου η σύζυγός μου επισκέφτηκε, με ραντεβού, το Κέντρο Εξυπηρέτησης του Πολίτη (ΚΕΠΟ). Συμπλήρωσε τις σχετικές αιτήσεις, φωτογραφίες και τη συναφή, και της είπαν πως λόγω Covid η έκδοση της ταυτότητας θα καθυστερούσε, περίπου ένα μήνα.

Στις 4 Δεκεμβρίου, κατευθύνθηκα στην ιστοσελίδα του Γραφείου Διαβατηρίων της ΑΜ (HM Passport Office) της Μεγάλης Βρετανίας. Συμπλήρωσα όλα τα σχετικά στοιχεία, και ανέβασα, ηλεκτρονικά τη φωτογραφία του διαβατηρίου. 

Επόμενο στάδιο, η επιβεβαίωση των στοιχείων ταυτότητας, απο επαγγελματία, που γνωρίζει το παιδί.. Συμπλήρωσα τη σχετική φόρμα με τα στοιχεία του, πήρε το email και επιβεβαίωσε (πάντα ηλεκτρονικά) την ταυτότητα του παιδιού. Αυτό στις 6 Δεκεμβρίου.

Αμέσως μετά, πηρα email για αποστολή στη Βρετανία κάποιων σχετικών με την αίτηση εγγράφων. Στην ιστοσελίδα τους, μπορούσα να δω την πρόοδο της αίτησης, καθώς και τα επόμενα βήματα. με πάσα λεπτομέρεια (ποια έγγραφα πρέπει να στείλω, σε ποιά διευθυνση πρέπει να σταλούν, με ποιό τρόπο κλπ)

• Στις 7 Δεκεμβρίου έλαβα email υπενθύμισης.
• Στις 8 Δεκεμβρίου SMS υπενθύμισης. 
• Στις 9 Δεκεμβρίου πήγα στο ταχυδρομείο και απέστειλα (με το EMS) τα έγγραφα.

Τα έλαβαν (στις 18/12) και μου απάντησαν με email πως έλειπε κάποιο δικό μου έγγραφο. Ρώτησα από που να το πάρω και με παρέπεμψαν σε ιστοσελίδα άλλης υπηρεσίας στη Βρετανία. Παρήγγειλα το έγγραφο διαδικτυακά, και το έλαβα σε μία βδομάδα (πλήρωσα επίσπευση).

• Το έστειλε και αυτό με EMS (19/1), και έφτασε στις 9/2).
• Στις 11/2, πήρα email ότι στάληκε το διαβατήριο. Τυπώθηκε και στάληκε. ΝΑΙ, σε 2 ημέρες...
• Στις 12/2 πήρα ειδοποίηση από DHL.ομτι θα το είχα μέχρι τις 19/2 στο τέλος της ημέρας.
• Στις 15/2 η DHL μου το παράδωσε.

  Ενημέρωση, σε κάθε βήμα. Ηλεκτρονικά.                                 

Όσον αφορά την ταυτότητα τη συζύγου; Ούτε φωνή, ούτε ακρόαση. Στις 9 Δεκεμβρίου πήρε τηλέφωνο στο ΚΕΠ, της είπαν πως η ταυτότητα ήταν έτοιμη και μπορούσε να περάσει να την πάρει. Της είπαν επίσης πως την είχαν πάρει τηλέφωνο (!) και είχε απαντήσει (!!). Αν σας πήραν τηλέφωνο εσάς, μας πήραν κι εμάς....     

Η πανδημία στην εποχή της τεχνολογίας (ή αλλιώς, πάμε για ένα τηλεκαφέ;)

Είμαστε πραγματικά πολύ τυχεροί που η πανδημία του κορωνοϊού "χτύπησε" στην εποχή μας, την εποχή της τεχνολογικής επανάστασης. Αποτέλεσμα; Μπορούμε να κάνουμε πάρα πολλά πράγματα με τη χρήση της τεχνολογίας. Μπορούμε να αποφύγουμε την επαφή με άλλους ανθρώπους, και να την περιορίσουμε στα απολύτως απαραίτητα.

1. Αγορές πρώτης ανάγκης από supermarket και φαρμακεία μπορούν να γίνουν μέσω διαδικτύου ή/και τηλεφώνου με παράδοση στο σπίτι μας
2. Επικοινωνία με φίλους και γνωστούς μέσω τηλεφώνου, μέσων κοινωνικής δικτύωσης και σχετικές εφαρμογές (Skype, Messenger, WhatsApp κλπ)
3. Τηλεργασία από το σπίτι (όπου είναι εφικτό). Το διαδίκτυο και οι εφαρμογές συνεργασίας και τηλεδιάσκεψης μειώνουν τις συναθροίσεις και τις συναναστροφές στις απολύτως απαραίτητες. (Skype For Business, Teams, Zoom)
4. Παραγγελία φαγητού/σνακ/καφέ και παράδοση στο σπίτι μέσω τηλεφώνου ή/και των σχετικών πλατφόρμων. Κάποιες πλατφόρμες επιτρέπουν παράδοση κατ' οίκον χωρίς επαφή με τον διανομέα (no-contact delivery). Πληρωμή και φιλοδώρημα με κάρτα, και παράδοση στην πόρτα μας!
5. Παρακολούθηση αθλητικών συναντήσεων, θεατρικών παραστάσεων, ακόμα και συναυλιών μέσω live streaming. Έχω ήδη παρακολουθήσει μία μουσική παράσταση με Live streaming και έπονται κι άλλες. 

Ακόμα και τον καφέ μας, μπορούμε να τον πιούμε με παρέα. Είτε τον ετοιμάζουμε στο σπίτι, είτε με διανομή κατ' οίκον και τηλεκουβέντα με τη βοήθεια της τεχνολογίας. Οπότε, τι θα λέγατε για έναν... τηλεκαφέ ή ένα τηλεποτό;

Προσκοπικές Εμπειρίες: Το πιο γλυκό λουκούμι, η πιο δροσιστική Coca Cola

Δεν ξέρω αν το ξανάγραψα, αλλα είμαι ενεργός Πρόσκοπος από το 1988 - τα τελευταία 30 χρόνια. Έχω "διακόψει" αρκετές φορές για διάφορους λόγους (διάβασμα, σπουδές κλπ), αλλά επειδή οι φίλοι μου ήταν κι αυτοί Πρόσκοποι, πάντα κρατούσα επαφή και πάντα επέστρεφα. Σήμερα θα διηγηθώ μια από τις πολλές μου εμπειρίες, και είμαι σίγουρος πως όσοι έχουν διατελέσει πρόσκοποι θα θυμηθούν αντίστοιχες δικές τους...

Αρχές δεκαετίας του '90, καλοκαίρι, πήγαμε κατασκήνωση στον κατασκηντικό χώρο του Σώματος Προσκόπων Κύπρου παρά το Μαρί, εκεί που σήμερα βρίσκεται η Ναυτική Βάση. Το πρόγραμμα της κατασκήνωσης περιελάμβανε ένα "εξεταστικό" διήμερο, ένα camp-in-camp, το οποίο προνοούσε μεταξύ άλλων διήμερη πορεία με διανυκτέρευση σε χωριό της περιοχής και μαγείρεμα (ψήσιμο) σε ανοικτή φωτιά, χωρίς μαγειρικά σκεύη.

Ξεκινήσαμε μια παρέα 5 φίλων (όλοι στα 14-15) το πρωί της πρώτης μέρας την πορεία μας με τα σακίδια, τα αντίσκηνα και τους υπνόσακκούς μας στον ώμο και το προσκοπικό μας μαντήλι στο λαιμό. Η πρώτη στάση ήταν το χωριό Μαρί. Φτάσαμε σχετικά σύντομα, μαζέψαμε τις πληροφορίες που μας ζητήθηκαν, γεμίσαμε τα παγούρια μας με νερό και ξεκινήσαμε για τον επόμενό μας σταθμό, ένα απόι τα χωριά της περιοχής. Στο δρόμο, στο ύψος του αρχαιολογικού χώρου της Τέντας Καλαβασού, μας σώθηκε όλους το νερό. Τους Βαθμοφόρους μας θα τους βρίσκαμε στο επόμενο μας checkpoint, οπότε πήραμε χάρτη και πυξίδα και συνεχίσαμε την πορεία μας...

Παρά την έξοδο Ζυγίου, είδαμε το βενζινάδικο. Περπατούσαμε από την άλλη πλευρά του αυτοκινητόδρομου, εκεί που σήμερα υπάρχει ο κυκλικός κόμβος, και προβληματιζόμαστε κατά πόσο θα πηγαίναμε στο βενζινάδικο να πάρουμε κάτι να πιούμε (είπαμε, στα παγούρια μας δεν υπήρχε νερό ούτε για δείγμα). Το συζητήσαμε για 1-2 λεπτά και αποφασίσαμε (για τον λόγο θα σας γελάσω, έχουν περάσει σχεδόν 30 χρόνια :)) να πάρουμε το δρόμο για το επόμενο checkpoint, το διπλανό χωριό Τόχνη. Φτάνουμε, λοιπόν, στο κέντρο του χωριού σε ένα καφενείο, κατάκοποι, καταιδρωμένοι, καταδιψασμένοι (είπαμε, ήταν Ιούλης, ντάλα καλοκαίρι και μεσημέρι) και περήφανοι που τα καταφέραμε. Μας βλέπουν ο καφετζής και οι θαμώνες, μας δίνουν ένα τραπέζι να κάτσουμε και μσς κερνάνε από ένα κυπριακό λουκούμι και μια παγωμένη Coca Cola. Το πιο γλυκό λουκούμι και η πιο δροσιστική Coca Cola της ζωής μας...

Για την υπόλοιπη πορεία δε θυμάμαι πολλά. Μας έφεραν το μεσημεριανό μας οι Βαθμοφόροι, περπατήσαμε μέχρι το γειτονικό χωριό το απόγευμα, κατασκηνώσαμε, ψήσαμε για το δείπνο μας, και την επόμενη μέρα πήραμε το δρόμο της επιστροφής στο Μαρί. Το πάθημα της προηγούμενης μας έγινε μάθημα, εφοδιαστήκαμε με αρκετό νερό, το οποίο φροντίσαμε να μας φτάσει καθ' όλη τη διάρκεια της πορείας.

Η ανταμοιβή μας; Μια δροσιστικότατη βουτιά στη θάλασσα με το τέλος της πορείας :)

Με χρήση Τεχνητής Νοημοσύνης και ραδιοκυμάτων, "βλέπουμε" μέσα από τοίχους!

Πόσοι από μας θα θέλαμε να έχουμε "βιονική" όραση και να βλέπουμε μέσα από τοίχους;



Στο MΙΤ, ένα από τα καλύτερα τεχνολογικά πανεπιστήμια παγκοσμίως, το κατάφεραν. Χρ

Χρησιμοποιώντας τα (πανταχού παρόντα και τα πάντα πληρόντα) ραδιοκύματα και τεχνητή νοημοσύνη. Δείτεο το πιο κάτω βίντεο για του λόγου το αληθές:







Εσείς τι νομίζετε; 

Πως να φτιάξετε μια ψέυτικη τρομο-είδηση

Απο χτες κυκλοφορεί στα εν Ελλάδφι "ψεκασμένα" sites μια είδηση πως "Ισλαμιστές επιτέθηκαν με σκεπάρνια σε πιστούς στη Λευκωσία". 
Η "είδηση" αναρτήθηκε από ένα μόνο διαδικτυακό μέσο (το Sigmalive) χωρίς καμμιά απολύτως αναφορά σε οποιαδήποτε άλλη κυπριακή ιστοσελίδα, ειδισεογραφική ή αλλη, -πλην αυτής του ΕΛΑΜ (για ευνόητους λόγους)- και καμμιά ανακοίνωση ή δελτίο τύπου από την Αστυνομία

Η ΣΥΝΤΑΓΗ 

• Παίρνεις την αρχική "είδηση" 

• "Εμπλουτίζεις" τον τίτλο για να είναι πιο "τρομακτικός"
• Βάζεις και αντίστοιχη "τρομακτική" φωτογραφία

...

Et Voila!

Ενα ωραιότατο τρομο-ψεκασμένο fake-news "αρθρο"

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!

Ζεστά Ποτά, 30 χρόνια μετά...

Τα "Ζεστά Ποτά", του Χάρη και του Πάνου, των Κατσιμιχαίων, αποτέλεσε το ντεμπούτο τους στη δισκογραφία, πριν 30 χρόνια. Και συνάμα, αποτέλεσε το εναρκτήριο λάκτισμα της μεγάλης των τραγουδοποιών σχολής, η οποία θα κυριαρχούσε τη δεκαετία του '90 και το μεγαλύτερο μέρος εκείνης του 2000.

Ακριβώς δηλαδή την εποχή που μεγαλώνα. Η εφηβεία, η στρατιωτική θητεία, τα φοιτητικά χρόνια. Μια εποχή και ένα μουσικό ρεύμα που καθόρισε εν πολλοίς το είναι της γενιάς μας. Και εμένα προσωπικά. Γιατί κάθε τραγούδι που αγαπώ και έχει αποτυπωθεί στην ψυχή μου, έχει από πίσω αναμνήσεις, πρόσωπα, γεγονότα, συναισθήματα...

Το κλασικό "Μια βραδιά στο Λούκυ", που αναφέρεται σε πραγματικα γεγονότα,  το "Ριτα Ριτάκι", η αισιοδοξία του "Γέλα Πουλί μου", η σκληρή πραγματικότητητα του "Για ένα κομμάτι ψωμί", η προσπάθεια του "Φάνη" να ξεφύγει από "τις νύχτες τις λευκές", η απογοήτευσή μετά τις "Προσωπικές Οπτασίες" μέχρις ότου να "πάιξε(ι η) βραχνή μου φυσαρμόνικα", τα καλοκαιρινά, φοιτητικά βράδια στο "Εναλλάξ" και τις φοιτητικές μπουάτ. 

Ο δίσκος αυτός, που σημάδεψε την εφηβεία πολλών και τα φοιτητικά χρόνια ακόμα περισσότερων (εννοείται και τη δική μου) , κυκλοφορει σε επανεκτέλεση από τους Κατσιμιχαίους αποκλειστικά σε ψηφιακή μορφή. Στο Youtube, το Spotify, το Amazon, το iTunes, το Rhapsody.  

Για αύτο το νοητό ταξίδι πίσω στο χρόνο και το άνοιγμα του μπαούλου των συναισθημάτων, Χάρη και Πάνο, σας ευχαριστώ!

15 Ιουλίου

15/07/1965: Υποχρεούται σε παραίτηση, ο έχων τη δεδηλωμένη, Πρωθυπουργός της Ελλάδος, Γεώργιος Παπανδρέου. Αμέσως, ο πρόεδρος της Βουλης και ηγετικό στέλεχος της Ένωσης Κέντρου  Γεώργιος Αθανασιάδης - Νόβας, λαμβάνει από τον βασιλιά εντολή σχηματισμού κυβέρνησης. Με τη βοήθεια βουλευτών της Ένωσης Κέντρου (αποστατών), η ανατροπή του Πρωθυπουργού ολοκληρώνεται. Αποτέλεσμα της πολιτικής ανωμαλίας που προκλήθηκε ήταν η 21η Απριλίου 1967.

15/07/1974: Ανατρέπεται, με ένοπλο πραξικόπημα, από την ελεγχόμενη από τη Χούντα των Αθηνών, Εθνική Φρουρά, υποστηριζόμενη από την ΕΟΚΑ Β', ο εκλελεγμένος Πρόεδρος της Κύπρου, Αρχιεπίσκοπος Μακάριος Γ'. Αποτέλεσμα της ανωμαλίας που προκλήθηκε ήταν η Τουρκική Εισβολή και κατοχή, μέχρι και σήμερα, του 37,3% του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Αρκετοί από αυτούς που συμμετείχαν στους δύο "μάυρους" Ιούληδες, πίστευαν πως έκαναν το καθήκον τους απέναντι στην πατρίδα. Πολλές φορές, ο δρόμος προς την κόλαση, είναι στρωμένος με τις καλύτερες των προθέσεων...

Ομιλούν οι πόρνες δια τιμήν!

Στα τέλη της δεκαετίας του '60, της δεκαετίας των καπετανάτων και της εκρυθμης κατάστασης, ένα από τα καπετανάτα ήταν και το "Εθνικό Μέτωπο". Τρομοκρατική οργάνωση (συμμορία την αποκάλεσε ο Μακάριος) με στόχο την Ένωση και αρχηγό το ... Μακάριο (αυτό ισχυρίζονταν οι ηγέτες της). Και επιδή στόχος ήταν η ... Ένωση, στρατολόγησε πολλά μέλη, και είχε μεγάλη διείσδυση στα σώματα ασφαλείας.

Τι έκαμνε τούτη η οργάνωση; Δολοφονίες, ανατινάξεις, παλλικαρισμούς, κατάληψη για μερικές μέρες του κεντρικού Αστυνομικού Σταθμού Λεμεσού (με τη βοήθεια των μυημένων στην οργάνωση μελών της Αστυνομίας)... δε θυμάμαι αν είχε συμμετοχή και σε απόπειρες κατά του Μακαρίου...

Εκτός από αυτά, η οργάνωση - προπομπός της ΕΟΚΑ Β', εξέδιδε (σαν κάθε καπετανάτο εκείνης της εποχής που σεβόταν τον εαυτό του) και διάφορες προκυρήξεις, επί παντός επιστητού. Από τους επίορκους της Ένωσης, πολιτικούς όπως ο Γλαύκος Κληρίδης και ο Πολύκαρπος Γιωρκάτζης, κακοδιααχείριση των δημοσίων οικονομικών και οργανισμών όπως ο Συνεργατισμός κλπ. Ήταν ένας αχταρμάς ανάλογα με τους κατα καιρούς "στόχους" της "οργάνωσης"

Σε μία από αυτές τις προκυρήξεις, είχαν γραμμένη τη φράση που αναφέρω  στον τίτλο. "Ομιλούν οι πόρνες διά τιμήν!".

Τη φράση τούτη την θυμούμαι κάθε φορά που ένα κόμμα ή ένας πολιτικός (συνήθως της αντιπολίτευσης) κατηγορεί κάποιο άλλο πολιτικό ή κόμμα (συνήθως της κυβέρνησης) για διαφθορά, διαπλοκή, νεποτισμό ή ρουσφέτι, κυρίως για μικροκομματικές σκοπιμότητες.

Τελικά, οι ... "πόρνες" μπορεί και να έχουν περισσότερη "τιμή" από τους πολιτικούς μας... 

Άξιον Εστί - Μια σύγκριση

Με αφορμή την ερμηνεία του Σάκη Ρουβά στο ρόλο του λαϊκού τραγουδιστή προχθές, παραθέτω τις live ερμηνείες του  "Ένα το χελιδόνι" από το 1977 και την ιστορική συναυλία των Θεοδωράκη-Μπιθικώτση-Κατράκη-Ελύτη στο θέατρο του Λυκαβηττού, μέχρι και την προχθεσινή στη Νέα Σμύρνη.

Γρηγόρης Μπιθικώτσης (1977)

Γιώργος Νταλάρας (1988)

Γιάννης Κότσιρας (2001)

Βασίλης Παπακωνσταντίνου (2002)

Δημήτρης Μπάσης (2007)

Σάκης Ρουβάς (2015)

Προσωπική αγαπημένη μου, μετά από αυτή του "Σερ" είναι αυτή του Βασίλη Παπακωνσταντίνου.

Η σχολή "Εγω εν τζιαι"

Κατηγορείστε για υπεξαίρεση, διασπάθιση δημόσιου χρήματος, διαφθοράς, δεκασμού κλπ;

Μην ανησυχείτε, η Σχολή "Εγω εν τζιαι" σας έχει τη λύση. Τα βήματα είναι απλά:

Βήμα 1: ΜΗΝ Παραιτηθείτε

Βήμα 2: Αρνηθείτε τα πάντα. Ακόμα καλύτερα, συγκαλέστε δημοσιογραφική διάσκεψη σε "κεντρικό ξενοδοχείο" (όσο πιο ακριβό, τόσο πιο καλά), υπερασπιστείτε την αθωότητα σας στα ΜΜΕ,  ζητήστε να γίνει έρευνα (τα αποτελέσματα της οποίας θα σεβαστείτε, εννοείται :P )

Βήμα 3: Θέστε τον εαυτό σας στη διάθεση του Γενικού Εισαγγελέα/της Αστυνομίας/της Δικαιοσύνης/του Ποινικού Ανακριτή/της ερευνητικής επιτροπής και γενικά όποιου έχει επιφορτιστεί με το "ιερο καθήκον" να σας ερευνήσει. Συνεχίστε να διατρανώνετε στα ΜΜΕ την αθωότητά σας, υπερτονίζοντας πως άν βρέθει έστω και το παραμικρό θα παραιτηθείτε

Βήμα 4: Αν η έρευνα/δίκη σας αθωώσει, βγήτε περιχαρής στα ΜΜΕ λέγοντας πως "καθαρός ουρανός, αστραπές δε φοβάται" και τονίζοντας για μια ακόμα φορά την εμπιστοσύνη σας σε όποιον φουκάρα ανέλαβε να σας διερευνήσει/δικάσει.

Βήμα 5: Αν, ω μη γένοιτο, βρεθείτε ένοχοι, μη μασήσετε! Δηλώστε αθώοι, αμφισβιτήστε τη διαδικασία, επικαλεστείτε τον ανάδρομο Ερμή, το "καθήκον απέναντι στην ημικατεχόμενη πατριδα", τη δικαιοσύνη, το δυσμοιρο τούτο λαό, ό,τι σας βρίσκεται εύκαιρο τέλος πάντων.

Εν ανάγκη μιλήστε για συνομωσίες "του κατεστημένου", "των πολιτικών σας αντιπάλων", των εξωγήινων, των Illuminati... Ο,τι και να γίνει ΜΗΝ ΠΑΡΑΙΤΗΘΗΤΕ. Παραίτησή σας σημαίνει παραδοχή ενοχής!

Βήμα 6: Αν, επίσης ω μη γένοιτο , συλληφθείτε/καταδικαστείτε, πολύ απλά αισθανθείτε "αδιαθεσία" και απολάυστε τις υπηρεσίες υγείας της Δημοκρατίας...